Ben Howard - Noonday Dream (2018)

Mist bij jou ook het label van Side D?

Grappig dat je er nu mee komt. Heb hem nu toevallig over de koptelefoon staan.
Maar ik heb even gekeken en ik heb op alle kanten labels zitten.

Maar jij hebt hem ook gewoon via een platenzaak hier in NL?

Yep, via Plato. Heb ze maar gemaild, want het is een beetje zonde van zo’n mooie release.

Ja daar moet je inderdaad mee terug. Zeer mooie release. Kleur van de labels matchen er mooi bij. Zonde man!

Ik heb meerdere transparante LP’s, maar dit is wel een heel mooi ‘kleurtje’ transparant. Strakke uitgave.

Ja klopt. Is net een tikkeltje anders als de meeste "clear" . Nu heb ik de nieuwe Chvrches op staan die ook "clear" is. Die is net weer anders inderdaad . Veel luisterplezier nog!

Jij ook!

Best wel straf inderdaad. I Forgot Where We Were was een grote stap richting afscheid van het grote publiek (zonder twijfel bij mijn top 3 favoriete albums 2014), maar dit gaat nog een even grote stap verder.

Klinkt alleszins mooi na 1 luisterbeurt, maar zal nog een pak luisterbeurten nodig hebben om de plaat ten volle te leren kennen.

mooie plaat had niks met zijn eerste maar zijn tweede plaat was prachtig " I Forgot Where We Were" eentje die ik nog steeds veel draai.

Deze plaat gaat nog dieper dan zijn vorige. Groot respect voor deze man. Hij had makkelijk een commercieel groot succes kunnen worden als hij had verder borduurt op zijn eerste plaat, maar hij kiest niet voor de makkelijk weg. En deze nieuwe plaat is daar wederom een goed voorbeeld.

Onderhuidse spanning, gelaagde songs, sfeervolle zanglijnen, ingenieuze composities en bovenal de luisteraar beproeven. Dít is wat voor mij muziek anno 2018 interessant maakt. Nica Libres at Dusk noteer ik alvast als song van het jaar

Indrukwekkend op het eerste gehoor. Benieuwd wat meerdere luisterbeurten zullen gaan doen met deze gelaagde plaat.

Geen gemakkelijke kost maar wanneer je jezelf even de tijd gunt dan openbaren zich 9 nieuwe parels (excl. de interlude) voor je. Howard weet je in elke song mee te trekken in zijn wereld. Betoverend.

Wederom een betoverend mooi album van dhr. Howard. De lijn van het prachtige 'I Forgot Where We Were' wordt (gelukkig) doorgetrokken.

Ben neemt je zelfs nog meer de diepte in. Geen hapklare brokken, maar liedjes die onder de microscoop gelegd - en diep onderzocht - moeten worden. Met name LP2.

Een vergelijking met bijvoorbeeld een Radiohead begrijp ik wel. Daar moet je voor gaan zitten. Dat moet je kansen geven. Daar valt het kwartje ook later. Zelfs als je dacht dat het kwartje al gevallen was, kletteren er later nog meer. Om vervolgens uit te groeien tot je favoriete LP's.

Ik zie dat ook wel gebeuren met deze Noonday Dream.

Wat een prachtige stem heeft die man toch.. Vind het weer een heerlijk album. Kan niet wachten op het concert!

Al een paar weken aan het luisteren naar de digitale promo, maar de vinyl versie heeft de ervaring er alleen nog maar beter op gemaakt. Zoals velen anderen voor mij al zeiden, de groei die deze man doorgemaakt heeft is ongelooflijk. Nu ben ik een Radiohead fan en snap ik de vergelijking wel, maar ik vind het eerlijk gezegd een plaat die qua sound volledig te verwachten was na zijn vorige. De mystieke, donkere teksten, uitgesponnen lange tracks, Ben's stem....het vormt een prachtig geheel. En zo "moeilijk" of "ontoegankelijk" is dit album toch ook weer niet? Meesterlijke plaat..

Ben Iver. Ach prima toch, wel wat moeilijker te doorgronden dan zijn voorganger.

Hij komt nog niet zo bij me binnen merk ik. De nummers zijn heel mooi opgebouwd, behoorlijk gruizig (is dat een woord? ) en voorzien van details en field recording. Toch merk ik dat ik zijn stem een beetje te jengelig vind op dit album. Op momenten irriteer ik me er zelfs aan. Gisteravond zijn voorlaatste album weer eens geluisterd en die bevalt vooralsnog beter.

Prachtige soundscapes die z'n stem begeleiden. Soms minimalistisch, soms weelderig. Prachtige dromerige plaat.

Zelden zie je de rating van een album zo omhoog kruipen (meestal daalt de score alleen maar), dat maakt mij toch wel extra nieuwsgierig. Ik zal er binnenkort ook eens aan beginnen. Zijn vorige 2 albums vond ik goed, maar niet geweldig. Hopelijk is driemaal scheepsrecht!

Egwel, een zeer passend woord ook, vooral bij het heerlijk unheimische A Boat to an Island on the Wall. 3 à 4 minuten passen bij een popsong, maar in 7 minuten kun je veel meer met de spanningsboog doen, opbouwen naar climax, meanderen, repeteren (in de goede zin)

Ben Howard maakt goed gebruik van die tijd en kiest daarbij voor muzikale ontwikkeling i.p.v. marketing en commercieel succes, leest u mee, heren Coldplay, Arcade Fire, Snow Patrol?

Ik zie/hoor het verband niet zo met Radiohead, wel met Talk Talk/Mark Hollis

Voor mij springt The Defeat er behoorlijk bovenuit, wat een prachtig nummer

Nica Libres At Dusk. Beter heb ik ze nog niet gehoord in 2018. Schit-ter-end. Hoor bij vlagen ook wel Lurd Huron op het album overigens?

Ik zie hier veel mensen de complexiteit van de nummers prijzen maar dat is juist de reden waarom ik dit album onvoldoende vind. Het is allemaal net iets te simpel, net iets te voordehandliggend. Het probleem wat ik met de Editors en War on Drugs heb, heb ik ook met dit album - er zit veel potentie in maar uiteindelijk blijft alles extreem veilig en, helaas, saai. Dat veilige hoeft niet zozeer een struikblok te zijn, alleen zijn er veel elementen op dit album die het willen doen laten lijken alsof er iets experimenteels/spannends gaande is, terwijl dit, mijn inziens, helemaal niet het geval is. Een beetje reverb hier, wat onnodige stemeffecten daar en voila. Waarom ik me hier zo over "opwind" is omdat een nummer als Someone In The Doorway prachtig is - één van de weinige momenten waarop dit album niet verdrinkt in zijn eigen pretenties. Oftewel, een vrij simpel nummer dat 1) niet extreem lang doorkabbelt zoals bijvoorbeeld Nica Libres of A Boat To An Island On The Wall en 2) niet wordt tenietgedaan door onnodige effectjes.

Gister viel het kwartje. Ga in juli naar het concert en schrok wel een beetje van deze sound. Maar paar luisterbeurtje verder staan er toch echt goede nummers op. Someone in The Doorway en A Boat to an Island on the Wall zijn echt de hoogtepunten. Denk dat het live wel een ervaring wordt .

Mooie plaat, die enkele luisterbeurten nodig heeft om door te dringen. Op dit moment vind ik de opener echt prachtig. Dat niveau wordt wel nergens meer geëvenaard, wat mij betreft. Niettegenstaande dat er eigenlijk ook geen minder nummer op deze plaat staat. Het is ook meer een album dan een verzameling liedjes.

Al bij al vind ik hem wel minder dan z'n voorganger. Die stond als album, maar ook als verzameling liedjes.

4*

Net terug van een korte vakantie en Noonday Dream lag keurig op de mat (ook de clear vinyl versie overigens), dus deze draait zijn eerste rondjes nu. Ik had bewust de reeds vrijgegeven tracks maar 1x beluisterd omdat nummers vaak een heel andere indruk maken op een compleet album.

Daar waar ik bij de eerste beluistering van deze vrijgegeven tracks een beetje huiverig was voor het complete album, zo enthousiast ben ik nu al. Ben Howard stijgt naar grote hoogten op dit nieuwe album en neemt definitief afscheid van de mainstream verwacht ik.

Ik geef nog geen waardering, want ik weet bijna zeker dat Noonday Dream nog flink gaat groeien!

Voorganger I forget where we were was mijn nr.1 van 2014 en de berichten dat Noonday Dream nog een stapje verder zou gaan maakte mij enorm nieuwsgierig maar vind het eindresultaat een beetje tegenvallen. Nu al de 6e draaibeurt maar kan een geeuw niet onderdrukken. Knap gedaan allemaal maar van onderhuidse spanning is bij mij geen sprake.

Adembenemend album. Ik moest er even inkomen, maar dit is toch gewoon weer de volle buit. Alleen 'Murmurations' vind ik uit de toon vallen, daar vind ik het gezang van Ben Howard een tikkeltje irritant. Op de LP staat dan echter wel weer een bonusnummer van uitzonderlijke schoonheid: Bird on a Wing. Nummers als Nica Libres, Someone in the Doorway en - vooral - A Boat Part II.. Veel mooier krijg je het niet.

5*

Recensie ROAR E-zine:
Ben Howard – Noonday Dream | ROAR E-Zine - roarezine.nl

Met zijn derde album neemt Ben Howard na I Forget Where We Were een nog onconventionelere afslag. Helaas blijkt dit geen gelukkige keus: Noonday Dream weet nergens zo te boeien als zijn voorganger.

Met ‘Nica Libres At Dusk’ begint Howards derde albumproductie nog hoopvol. Door een mengelmoes van elektronische geluiden, een drumcomputer en één helder klinkende gitaar bouwt het openingsnummer met een ‘buitenaards’ geluid op naar een refrein, dat door een dominantie van gitaren in plaats van elektronische geluiden, een prachtig helder en ‘aardser’ geluid bevat. Hierna ontvouwt de openingstrack zich tot een prettig folknummer met veel elektronische invloeden. Als zich na een kleine zes minuten een prachtig, op een piano leunend outro aandient, lopen de verwachtingen voor de rest van de plaat als vanzelf hoog op.

Helaas worden deze hoge verwachtingen snel de kop ingedrukt. Zowel ‘Towing The Line’ als ‘A Boat To An Island On The Wall’ bevatten een intro die volledig los staat van de rest van de nummers. Deze hebben een monotone, elektronische klank en met zijn ingetogen zang en elektronisch vervormde stem weet Howard het ook niet aantrekkelijker te maken. Hoewel het laatstgenoemde nummer naarmate het vordert wel interessanter wordt, door onder andere de toevoeging van scheurende gitaren, is het over de gehele linie te mager, waarmee het symbool staat voor Noonday Dream als geheel.

In 2011 debuteert Ben Howard met Every Kingdom, een pop/folkalbum dat meteen in de smaak valt bij het grote publiek. Met ‘Keep Your Head Up’ heeft Howard meteen een grote hit te pakken: 3VOOR12 roept het nummer zelfs uit tot Song van het jaar 2012. Met I Forget Where We Were brengt Howard in 2014 een veel minder radiovriendelijke plaat uit. Kenmerkend zijn nummers van vijf minuten en langer, een gelaagde opbouw en het licht experimentele doch lyrische karakter.

Deze karakteristieken zijn ook van toepassing op ‘Someone In The Doorway’, een positieve uitzondering op het matige Noonday Dream. Het derde album van de 31-jarige Brit typeert zich door een dominantie aan elektronische bastonen, die in combinatie met synthesizers het buitenaardse thema vormen. Door een opbouwende percussiepartij of de toevoeging van gitaren weet Howard de nummers die telkens vrij kleurloos beginnen af en toe wat meer sjeu te geven, maar door de weinig lyrische composities en Howards mompelende zang komen de liedjes nooit echt tot leven. Hiermee doet Howard zichzelf en zijn publiek tekort, want dat er meer in het vat zit dan Noonday Dream heeft hij al bewezen.

Zojuist mijn vinyl aan een eerste luisterbeurt onderworpen. De voornaamste conclusie die ik kan trekken is dat het er allemaal niet toegankelijker op wordt bij meneer Howard. Ondanks dat dit niets zegt over de kwaliteit, moet ik gniffelen als ik denk aan de mensen die naar zijn aanstaande optredens gaan denkende dat ze de artiest van 'nummers als' Keep Your Head Up gaan aanschouwen. Ik vrees dat dat de mensen zijn die behoorlijk veel bij de bar te vinden zijn. Maar goed, dat biedt de liefhebber de ruimte natuurlijk.

Want ja dit is toch zeker weer een prachtalbum, die de lijn nog wat verder doortrekt die hij ingeslagen was met het, in mijn ogen (vooralsnog), betere I Forget Where We Were. Het is even wennen als je Nica Libes At Dusk hoort, maar al snel groei je in de plaat. Diepe bastonen, ver weg gemixte drums en een veelal wat vervormde stem brengen je naar een totaal andere wereld. Voor mij een typisch album om te luisteren als de vrouw aan het werk is en de kleine op bed ligt, anders trekt al het moois ongemerkt aan je voorbij. Een koptelefoon is misschien zelfs de beste overweging.

Het geluid van dit album doet mij overigens (ook) wat denken aan Radiohead, en dan vooral A Moon Shaped Pool, iets wat je vooral terughoort in een nummer als Someone In The Doorway. Dit is eerder als compliment bedoeld dan als kritiek overigens. Ik kijk uit naar de volgende avond alleen in elk geval, deze plaat blijft voorlopig beneden staan (rest van de collectie staat boven in 'mijn' film-/muziekkamer).

Dat overkwam me al in 2014 op zijn optreden, toen een groepje achter me tussen de nummers door constant de intro van The Wolves zat te zingen. Des te blijer was ik toen ook dat dat nummer het gehele optreden niet ten gehore werd gebracht.