Ben Howard - Noonday Dream (2018)

De eerste single 'A boat to an Island on the wall' is vandaag uit. Een redelijk minimalistisch stukje werk, dat me nog niet echt kan bekoren. Monotoon is het eerste dat in me opkomt. Hopelijk biedt het album meer variatie.

Monotoon is het misschien wel een beetje, maar ik houd wel van de sfeer die hij hier weer neerzet. Afgaande op deze single lijkt het album de lijn van I Forget Where We Were voort te zetten, en daar ben ik niet rouwig om.

In eerste instantie schrok ik ook een beetje van de nieuwe single, maar na een aantal luisterbeurten klopt het voor mij gewoon weer. Ik kijk erg uit naar deze release!

I Forget Where We Were was in 2014 mijn favoriete album van dat jaar, dus ik ben zeker benieuwd naar deze plaat.

Hij borduurt zo te horen verder op I Forget Where We Were, wat een zeer mooi album is. Ben benieuwd.

Kaartjes voor 7 juli in Afas Live in the pocket!

Weer een nieuw nummer! Towing The Line - NME

Te gek hoor!

Towing The Line zal op het album tussen de rest vast mooi passen, maar als losse single komt het nog niet echt over bij mij.

Ook Nica Libres at Dusk is nu te beluisteren. Opnieuw een erg sterk nummer!

Sterke nummers tot nu toe! Gelukkig komt er een clear vinyl versie aan in NL (500 gelimiteerd) Ik heb er alvast een

Hij is al vroeg te beluisteren. Eerste indruk is dat het weer een plaat is die meerdere luisterbeurten nodig heeft

Vrijgegeven songs beloven veel goeds.

De reeds vrijgegeven nummers zijn nog het meest radiovriendelijk. Deze plaat is echt een pak minder toegankelijk dan zijn vorig werk. Godspeed You! Black Emperor en For Emma Forever Ago springen mij te binnen.

Howard gaat hier echt de diepte in en man wat klinkt het mooi met momenten.

Noonday Dream komt hier voorlopig erg goed binnen. Howard klonk nooit eerder zo mysterieus en sfeervol voor mij. Effecten op de vocalen doen hier en daar wat aan het laatste recente werk denken van collega Justin Vernon, en aangezien 22, A Million één van mijn favoriete platen van het decennium is geworden wil dat veel goeds zeggen. 'Nica Libres At Dusk' is een prachtige opener die meteen de toon zet, de twee daaropvolgende singles zijn ook niets minder dan schitterend. 'Towing the Line' is voorlopig de favoriet, met heerlijke warme melodieën en een verslavende melancholische bijklank. Waar ik aanvankelijk erg sceptisch was over 'A Boat to an Island on the Wall', vind ik dit nummer nu een heerlijke centerpiece voor dit nieuwe album. Hopelijk vind ik binnenkort de tijd om het album aan een grondige recensie te onderwerpen! Hulde aan Ben Howard!

Ik heb deze ook gereserveerd, ziet er mooi uit op het eerste gezicht!

Ben nooit erg groot fan geweest van Ben Howard maar heb via mijn werk al vroeg een kopie mogen ontvangen. Waar ik I Forget Where We Were een matig album vond met diverse hoogtepunten vind ik Noonday Dream een matig album zonder deze schaarse hoeveelheid hoogtepunten. Nummers kabbelen erg lang voort zonder dat er een idee achter zit en veel van de stemeffecten hebben niet het gewenste effect. Ook mij doet dit wat denken aan 22, A Million alleen dan in een negatieve zin - waar Justin Vernon op dat album mijn inziens te vaak kleine, oninteressante toevoegingen deed aan nummers (bliepjes, stemeffecten, samples) om een gebrek aan ideeën te verdoezelen, zo probeert Ben dat ook, alhoewel in mindere mate.

Ik vind die subtiele details net zo heerlijk. 3 nummers worden hier absoluut gesmaakt.

De eerste luisterbeurten bevallen mij erg goed. Ik kon de stap van het radiovriendelijke Every Kingdom naar het meer donkere I Forget Where We Were al bijzonder goed waarderen en dit gaat nog een stapje verder. Ik vind de manier waarop zijn subtiele, minimalistisch zang soms bijna samensmelt met de instrumentaties, die juist iets nadrukkelijker aanwezig zijn, erg mooi uitpakken. Het album klinkt daardoor echt als één geheel dat ook zomaar voorbij is.

Fraai, die drie nummers, vooral Nica Libres At Dusk. Ook ik kan zijn ontwikkeling wel waarderen, mits zijn eigen ietwat omfloerste melancholische stem behouden blijft, dat maakt hem net ff anders.

Benieuwd naar het hele album, zo te lezen gaattie niet tegenvallen.

Ik blijf erbij: een fantastisch album. De eerste twee en het laatste nummer behoren echt tot zijn beste werk. Het duurde even voordat het middendeel ook helemaal doordrong, maar dat is nu ook het geval en dat maakt het album compleet. Echt een stuk minder toegankelijk dan voorgaande albums, maar minimaal even goed als I Forget Where We Were.

(De clear vinyl versie is inmiddels ook besteld)

Ik zie steeds meer overeenkomsten tussen Ben Howard en Radiohead....bij beide was hun eerste muziek was briljant, en helaas vervielen ze daarna in eindeloos geëxperimenteer waarbij ze zichzelf lijken kwijt te raken (mij in ieder geval wel). Zonde van al het talent...

In kunst is experiment nu toch net interessant? Vraag is dan wat briljant is..het toegankelijke werk of werk dat meer in de diepte gaat en durft. Ik weet het..smaken.

En gezien je nu net Radiohead aanhaalt Laatste werk van Radiohead is absolute top.

Nica Libres klinkt echt prachtig.

Eens! Voor mij misschien wel het mooiste nummer dat is uitgekomen dit jaar.

Je zegt het precies goed....smaken verschillen....het is maar mijn mening hè! Gelukkig vindt niet iedereen hetzelfde mooi, dan zou de wereld heel saai zijn;-).

hahaha Ben Howard vergelijken met radiohead ... grapjas!!

Ben Howard > Radiohead

Haha inderdaad, ik vind Ben Howard beter maar ik heb dan ook helemaal niets met Radiohead.

Heeft nog enkele luisterbeurten nodig, maar geloof wel dat dit een groeier zal worden.

Het siert hem dat hij niet voor de gemakkelijke weg kiest. Een afkooksel van Keep Your Head Up of The Fear zou het gegarandeert goed doen op Q Music, Stubru, 3FM en andere ADHD-kleuterzenders. Vraag maar na bij Coldplay, Florence en Sleep Patrol

Stonden er op het vorige album nog enkele toegankelijke nummers op, dan zou dit album wel eens zijn definitieve afscheid kunnen zijn van het mainstreampubliek en grote festivalpodia.

Alvast leuke releasedag met ook Father John Misty en het prachtige nieuwe album van Kris Dane (ex-dEUS/Ghinzu) dat hier nog steeds geen enkele stem gekregen heeft. Onbegrijpelijk!