Ben Howard - Noonday Dream (2018)

Recensie ROAR E-zine:
Ben Howard – Noonday Dream | ROAR E-Zine - roarezine.nl

Met zijn derde album neemt Ben Howard na I Forget Where We Were een nog onconventionelere afslag. Helaas blijkt dit geen gelukkige keus: Noonday Dream weet nergens zo te boeien als zijn voorganger.

Met ‘Nica Libres At Dusk’ begint Howards derde albumproductie nog hoopvol. Door een mengelmoes van elektronische geluiden, een drumcomputer en één helder klinkende gitaar bouwt het openingsnummer met een ‘buitenaards’ geluid op naar een refrein, dat door een dominantie van gitaren in plaats van elektronische geluiden, een prachtig helder en ‘aardser’ geluid bevat. Hierna ontvouwt de openingstrack zich tot een prettig folknummer met veel elektronische invloeden. Als zich na een kleine zes minuten een prachtig, op een piano leunend outro aandient, lopen de verwachtingen voor de rest van de plaat als vanzelf hoog op.

Helaas worden deze hoge verwachtingen snel de kop ingedrukt. Zowel ‘Towing The Line’ als ‘A Boat To An Island On The Wall’ bevatten een intro die volledig los staat van de rest van de nummers. Deze hebben een monotone, elektronische klank en met zijn ingetogen zang en elektronisch vervormde stem weet Howard het ook niet aantrekkelijker te maken. Hoewel het laatstgenoemde nummer naarmate het vordert wel interessanter wordt, door onder andere de toevoeging van scheurende gitaren, is het over de gehele linie te mager, waarmee het symbool staat voor Noonday Dream als geheel.

In 2011 debuteert Ben Howard met Every Kingdom, een pop/folkalbum dat meteen in de smaak valt bij het grote publiek. Met ‘Keep Your Head Up’ heeft Howard meteen een grote hit te pakken: 3VOOR12 roept het nummer zelfs uit tot Song van het jaar 2012. Met I Forget Where We Were brengt Howard in 2014 een veel minder radiovriendelijke plaat uit. Kenmerkend zijn nummers van vijf minuten en langer, een gelaagde opbouw en het licht experimentele doch lyrische karakter.

Deze karakteristieken zijn ook van toepassing op ‘Someone In The Doorway’, een positieve uitzondering op het matige Noonday Dream. Het derde album van de 31-jarige Brit typeert zich door een dominantie aan elektronische bastonen, die in combinatie met synthesizers het buitenaardse thema vormen. Door een opbouwende percussiepartij of de toevoeging van gitaren weet Howard de nummers die telkens vrij kleurloos beginnen af en toe wat meer sjeu te geven, maar door de weinig lyrische composities en Howards mompelende zang komen de liedjes nooit echt tot leven. Hiermee doet Howard zichzelf en zijn publiek tekort, want dat er meer in het vat zit dan Noonday Dream heeft hij al bewezen.

Ben een groot Ben Howard fan, maar ging toch wel twijfelen na de eerste single gehoord te hebben (A boat to an island). De rumoer op de achtergrond, de net-niet lelijke distortion op de gitaar, tuurlijk hoorde ik ook mooie dingen, maar het was een moeilijke. Toch had ik het moeten weten. Deze man heeft het in zich. Hoe vaker ik 'm luister, hoe beter 'ie wordt. Verslavend. Wéér een goede plaat, en misschien nog wel beter dan zijn voorganger.

Ik vind 'm vooral beter qua balans. Songs zijn nog minder voorspelbaar, en de volgorde klopt. Nu staat Ben Howard erom bekend dat hij sterke openers heeft, maar met een intro als Nice Libres at Dusk, denk je, dit valt toch niet te toppen op de rest van het album? Maar hoe een geweldig nummer als The Defeat overloopt in A Boat Pt.2/Agatha's Song, dát is echt magie, the calm after the storm, heerlijk. Murmurations is ook gaan groeien, en blijkt een waardige afsluiter. Ook Someone in the Doorway is een echte topper. Ik kan nog wel even doorgaan.

Ik ben dan ook heel benieuwd om te horen hoe hij dit zaterdag live gaat brengen. De transparante vinyl ligt ook alweer in de kast. Hij flikt het gewoon weer..

Ook al wist ik dat muziek van Ben Howard niet 1-2-3- te doorgronden is, toch viel het me tegen hoeveel tijd dit album nodig had om een beetje bij me te gaan dagen. Maar goed, uiteindelijk is het toch gelukt.

Noonday Dream vind ik wisselvallig. Het bevat voor mij namelijk iets teveel saaie liedjes en passages. Towing the Line en What the Moon Does doen me niets, A Boat to an Island Part 2 nog minder. En eerlijk is eerlijk: op dat heerlijke gitaarwerk in de laatste minuten na is Part 1 ook niet erg enerverend.

Liedjes die me wél weten in te pakken zijn Nica Libres at Dusk, The Defeat (en dat zonder refrein, knap hoor!) en Someone in the Doorway als prijsnummer. Zulke ontspannen en positieve klanken ben ik eigenlijk niet van Ben gewend.

Al met al is Noonday Dream een album waar de kwaliteit (wederom) van afspat, maar met iets teveel saaie passages en iets teveel gemompel in plaats van gezang. Die smetjes weerhouden me ervan om dit album snel nog eens in zijn geheel op te zetten.

recensie op de krenten uit de pop:
review on: De krenten uit de pop: Ben Howard - Noonday Dream - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ben Howard maakt volgens de bezoekers van MusicMeter de beste plaat van het jaar en ik begrijp inmiddels waarom

Ook vorig jaar heb ik de muziek van Ben Howard weer terzijde geschoven zonder er goed naar te luisteren en dat was niet erg slim. De Britse muzikant heeft met Noonday Dream immers een meesterwerk afgeleverd. Het is een meesterwerk dat een stuk experimenteler klinkt dan zijn vorige platen, wat vooral de verdienste is van de buitengewoon fascinerende instrumentatie op de plaat. De gitaarlijnen zijn ook dit keer prachtig, terwijl donkere elektronische wolken je voortdurend benevelen. Het levert een plaat op die je een paar keer moet horen, maar vervolgens is de liefde voor deze prachtplaat van Ben Howard waarschijnlijk onvoorwaardelijk.

Waar het precies aan ligt weet ik niet, maar ergens in mijn brein is kennelijk opgeslagen dat de muziek van Ben Howard niet zo interessant is en dat ik zijn platen dus best mag negeren.

Het is een feit dat de Britse muzikant zelfs inmiddels al een aantal malen heeft gefalsificeerd. Ben Howard’s debuut Every Kingdom uit 2011 liet flarden Nick Drake, Tim Buckley en John Martyn horen en sloot hiernaast aan bij singer-songwriters als José Gonzalez, Damien Rice en Elliott Smith.

Het in 2014 verschenen I Forget Where We Were was nog een stuk beter dan het debuut en in 2017 was er natuurlijk ook het titelloze debuut van de gelegenheidsband A Blaze of Feather, waarin Ben Howard een voorname rol speelde.

Het zijn stuk voor stuk platen die ik veel beter vond dan ik had verwacht (of het stemmetje in mijn hoofd me deed geloven) en die ik uitvoerig heb geprezen op deze BLOG, maar desondanks heb ik ook de vorig jaar verschenen derde soloplaat van Ben Howard weer laten liggen. Ik heb Noonday Dream pas beluisterd toen de plaat vorige week, tot mijn grote verrassing, opdook op de eerste plek van de door de bezoekers van de uitstekende website MusicMeter samengestelde jaarlijst en ik er voor mijn gevoel niet meer omheen kon.

Ik heb de derde plaat van de Britse singer-songwriter inmiddels talloze keren beluisterd en kan inmiddels alleen maar bevestigen dat Noonday Dream een buitengewoon fascinerende en bovendien wonderschone plaat is.

Ben Howard maakte zijn derde plaat samen met zijn vaste kompaan Mickey Smith, die in A Blaze Of Feather het voortouw nam, in het zuiden van Frankrijk en het zuiden van Engeland. Het is nog altijd muziek die zich heeft laten inspireren door de bovengenoemde folkies uit het verleden, maar Ben Howard heeft de afgelopen jaren ook gesleuteld aan een uniek eigen geluid, waardoor zijn muziek uiteindelijk maar ten dele is te vergelijken met de muziek van grootheden als Nick Drake, Tim Buckley en John Martyn.

Ben Howard begint vaak bij de ingetogen akoestische folksong, maar tuigt deze vervolgens op met bijzondere klanken. Het zijn vaak bijna ambient achtige elektronische klanken, die de muziek van Ben Howard een bijna hypnotiserend karakter geven, maar de Brit versiert zijn songs net zo makkelijk met overstuurde gitaren of met vervormde elektronica. Invloeden uit de ambient spelen een belangrijke rol op Noonday Dream, maar ook invloeden uit de psychedelica hebben hun weg gevonden naar de nieuwe plaat van de Britse muzikant.

Heel makkelijk maakt Ben Howard het de luisteraar niet op Noonday Dream. De vocalen lijken vaak in dienst te staan van de instrumentatie, die alle kanten op kan schieten en ook hoge muren met nevel optrekt. Zeker vergeleken met zijn debuut is de muziek van Ben Howard een stuk experimenteler geworden. Bij beluistering van Noonday Dream duiken een deel van de hierboven genoemde namen nog zeker op, maar de derde plaat van de Brit roept bij mij ook associaties op met de muziek van Radiohead.

Het is muziek waar je wel even de tijd voor moet nemen. Noonday Dream is een plaat die bij beluistering met onvoldoende aandacht traag voort kan kabbelen, maar het is ook een plaat vol bijzondere muziek. De bedwelmende elektronica geeft de muziek van Ben Howard een unieke sfeer, maar het is ook de perfecte voedingsbodem voor de wederom prachtige gitaarlijnen van de Britse muzikant, die keer op keer zorgen voor kippenvel.

Strijkers zorgen hier en daar voor nog wat extra melancholie, waarna Ben Howard het met ingetogen vocalen af mag maken. Noonday Dream staat vol wonderschone instrumentale en vocale passages, maar het is ook een plaat die bol staat van de onderhuidse spanning. Ik heb de plaat inmiddels een keer of tien beluisterd en ben er inmiddels van overtuigd dat Ben Howard met Noonday Dream een meesterwerk heeft afgeleverd. Jammer dat ik daar ook deze keer weer veel te laat achter kom, maar de volgende keer ben ik zeker direct nieuwsgierig naar het werk van de Britse muzikant; viermaal is immers scheepsrecht. Erwin Zijleman

Ik was erg te spreken over het vorige album, maar ik vrees dat Ben me hier wel kwijtraakt. Hoewel ik het een dappere stap vind om hier het experiment verder op te zoeken dan veel mensen van hem zouden verwachten, kan ik er zelf niet meer echt van genieten. Ik mis de flow die de vorige plaat zo fijn maakte en de vocalen verdwijnen naar mijn mening te veel op de achtergrond. De eerste twee nummers zijn eigenlijk de enige liedjes die bij mij goed binnenkomen. De komende tijd zal ik zeker proberen dit album beter te doorgronden, maar zoals het nu lijkt gaat Noonday Dream niet in mijn toplijsten eindigen. Wie weet moet het kwartje nog vallen.

Leg ''A Boat To An Island On the Wall'' naast ''Keep Your Head Up'', en je wordt voor gek verklaard als je zegt dat het dezelfde artiest is. Ben Howard is niet de kant opgegaan van makkelijke top-40 hitjes, maar is zijn eigen weg gevolgd. Daaruit is dus Noonday Dream voortgevloeid, voor mij al wel het beste album waar ik ooit naar heb geluisterd.

Geweldig dat Ben Howard deze richting uitgaat met zijn muziek, tot nu toe drie keer raak !