The Jam - In the City (1977)

Wanneer de wat blinde razernij van de eerste 3 nummers voorbij is wordt alles iets subtieler (de zang is beter, zoals ik Weller graag hoor), komt er wat meer mineur in de plaat. I Got by in Time en Away from the Numbers zijn zeer prettige nummers.
Batman Theme is wel aardig, maar laat je vooral uitkijken naar de supersingle: In The City (die overigens de openingsriff van Sex Pistols' Holiday In the Sun leent). Sounds From The Street is lekker simpel, maar desondanks aangenaam.
Zo hoor je The Jam toch het liefst, melodieus.
De rest van het album klinkt vaak te gejaagd, te schreeuwerig en te simpel.

In the city 1977

The Jam bestond al een tijdje en maakte muziek geïnspireerd op de lievelingsmuziek van de frontman Paul Weller (zang en gitaar) in de loop van de jaren voegen zich bassist/zanger Bruce Foxton en drummer Rick Buckler bij de band.
Weller is in die tijd erg gecharmeerd van Engelse bands zoals The Beatles, The Who, The Kinks en The Small faces.
Ook is Weller een liefhebber van opnames van de Mowtown en Stax labels.
Een verhuizing naar Londen tijdens de opkomst van de punk inspireert The jam nog meer om fanatiek te gaan musiceren.

In 1977 (de hoogtij dagen van de Engelse punk) verschijnt hun debuutalbum In the city, hiermee plaatsen zij zich in de punk / new wave eredivisie naast andere nieuwe bands zoals The Clash, The Damned, The Sex Pistols en the Stranglers.
The Jam brengt ons op hun debuut punky songs met al wel wat invloeden van bovengenoemde bands.
Opener Art School begint met een voor die tijd gebruikelijke one, two, three, gevolgd door het snelle I've Changed My Addres.
Slow down is een lekkere cover en I Got by in Time is een lekker lopend nummer.
Die batman cover was een nummer die het goed deed tijden de live optredens.
Het nummer In the city met punk attitude werd gezien als prijsnummer van dit album en werd in die tijd ook een live favoriet.
Non-Stop Dancing was al pure Mowtown on fire.
Takin' My Love is een lekker (punk)rock and roll nummertje.
Ruim 30 minuten met een echte punkhoes bracht onze vrienden op de voorkant van alle muziekbladen, dat dit echter nog slechts een aanloop tot iets heel moois kon toen nog niemand vermoeden.

The Jam brak in Nederland pas door in 1982 met A Town Called Malice, toen al bekend was dat ze ermee zouden stoppen. In Oor en op de radio kwamen verhalen voorbij over hoe populair ze in Engeland waren, een sentiment dat hier niet werd gepakt. En als ik de verhalen hierboven lees, is dat in de Lage Landen (Vlaanderen incluis) nog steeds zo.

Anders dan veel andere groepen die opdoken in "punkjaar" 1977, is The Jam al opgericht in 1972. Dit in Woking in het graafschap Surrey, waar oerlid Paul Weller gefascineerd raakte door de jaren '60 mods met hun kenmerkende kleding en bovendien ontwikkelde hij een voorliefde voor soul. Als (kleding)stijl en muziek enigszins zijn uitgekristalliseerd verkast men naar Londen, waar onder invloed van punk een extra lading energie wordt geabsorbeerd. The Jam profiteerde van de tijdgeest die openstond voor stevige, energieke nummers die niet al te lang duurden.

Op doorreis door punk en new wave kwam ik uit Dublin, dankzij The Radiators from Space. Als album is In the City van The Jam wat lichter dan andere punk. Is dit überhaupt wel punk? Het leunt er dicht tegenaan, dat is zeker. Wellers voorliefde voor soul is wat dat betreft nog verborgen, zeker met de groepsnaam in graffiti in de rebelse sfeer die bij punk hoort.
Na de felle nummers Art School, I've Changed My Adress, Slow Down en I Got by in Time wordt iets geslowdownd met Away from the Numbers, om daarna met Batman Theme het gaspedaal diep in te drukken. Een voorloper van hetgeen groepen als Ramones in 1995 zouden doen met hun versie van het thema van Spider-Man.

Hoogtepunt voor mij is het eveneens knallende titelnummer dat de tweede plaatkant aftrapt, met zijn kenmerkende tweestemmige zang. Sounds from the Street is kalmer en heeft een melodie die echo's van de jaren '60 heeft zoals Ramones dat ook deden, waarna Non-Stop Dancing en Time for Truth het eveneens iets rustiger aandoen. Takin' My Love is met z'n rock 'n' roll een opvullertje, maar met slotlied Bricks and Mortar hoor ik grommende invloeden van The Who.

In mei '77 was er een volgende debutant die past in mijn reis door new wave, zij het een ander randgevalletje qua genre. Op naar The Rubinoos uit Californië, waar punk nog niet was geland.