The Jam - The Gift (1982)
mijn stem
79 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Polydor
-
Happy Together (2:51)
-
Ghosts (2:11)
-
Precious (4:13)
-
Just Who Is the 5 O'Clock Hero? (2:15)
-
Trans-Global Express (3:59)
-
Running on the Spot (3:06)
-
Circus (2:11)
-
The Planner's Dream Goes Wrong (2:19)
-
Carnation (3:28)
-
Town Called Malice (2:55)
-
The Gift (3:08)
-
Precious [12" Version] * (5:54)
-
The Great Depression * (2:53)
-
The Bitterest Pill [I Ever Had to Swallow) (12" Version] * (3:33)
-
Pity Poor Alfie / Fever * (4:40)
-
Beat Surrender * (3:27)
-
Shopping * (3:21)
-
Move on Up * (3:52)
-
Stoned Out of My Mind * (3:15)
-
War * (5:10)
-
Pity Poor Alfie [Swing Version] * (4:11)
-
Skirt [Demo] * (2:45)
-
Ghosts [Instrumental Demo] * (2:35)
-
Just Who Is the 5 O'Clock Hero? [Demo] * (2:21)
-
The Planner's Dream Goes Wrong [Demo] * (2:18)
-
Carnation [Instrumental Demo] * (1:33)
-
Alfie [Demo 2] * (2:38)
-
We've Only Started [Old Version] * (2:35)
-
Shopping [Aka Paul's Demo] * (3:22)
-
Solid Bond in Your Heart [Demo] * (3:07)
toon 19 bonustracks
totale tijdsduur:
32:36
(1:36:06)
0
tondeman
geplaatst: 2 februari 2006, 18:20 uur
Hun beste album? Vind ik wel. Met carnation, town called malice en the gift als een van de beste 3-song combo's die ik ken.
0
geplaatst: 23 oktober 2007, 20:09 uur
Paul Weller, een artiest die er in slaagt een trait d'union te bewerkstelligen tussen pop, punk & soul. Nu is dat niet al te moeilijk, wanneer ik tuur naar onze televisie naar één van de "ontspanningsprogramma's" - hoor ik daar steevast orkestjes die zonder enige moeite ALLE gangbare populaire genres uit hun instrumenten weten te toveren.
En toch raakt het een mens niet - tenzij dames van serviceclubs, maar die dansen dan ook op àlles. Optimism is a moral duty, n'est-ce pas?
Waarom klinkt het bij Paul Weller meestal dan wél zo spannend? Omdat de man zelf een hardleerse popliefhebber is (zie de hoes van zijn "Stanley Road"). Omdat het merendeel van The Jam-catalogus moeiteloos alle trends lijken te overleven. Omdat The Style Council toch verdraaid mooi geföhnde liedjes de wereld wist in te sturen (akkoord, ik beluister ze ook al niet te vaak).
Hier vallen elf nummers te beluisteren. Meer soul (leefde Weller op een dieet van Stax-nummers?), steeds minder en minder punk. Dit op een moment waarin de punkbeweging reeds all over & done was; "no future", inderdaad.
The Jam klonk trouwens stukken romantischer dan het punk-peloton. Nauwelijks defaitisme viel er te bespeuren, de obligate "sociaal correcte" nummers ("Smither-Jones", "Private Hell") daar gelaten.
"Ghosts", "Happy Together" ... het zijn het soort nummers die niet meteen een aardverschuiving veroorzaken, desalniettemin vind ik ze nog steeds fris klinken na al die jaren.
Mocht een nummer als "Trans-Global Express" (ach, hoe onweerstaanbaar toch dat "pa-pa-pa..."-koortje) nu uitgebracht worden, zou het zomaar volkskolonies tieners uitzinnig kunnen krijgen. ("Get the Trans-Global Express working")
Als vijftienjarige "ontdekte" ik The Beatles, maar de impact van The Jam op mijn zeventiende was toch net ietsje hoger. Toch iets heftiger, vond ik
En toch raakt het een mens niet - tenzij dames van serviceclubs, maar die dansen dan ook op àlles. Optimism is a moral duty, n'est-ce pas?
Waarom klinkt het bij Paul Weller meestal dan wél zo spannend? Omdat de man zelf een hardleerse popliefhebber is (zie de hoes van zijn "Stanley Road"). Omdat het merendeel van The Jam-catalogus moeiteloos alle trends lijken te overleven. Omdat The Style Council toch verdraaid mooi geföhnde liedjes de wereld wist in te sturen (akkoord, ik beluister ze ook al niet te vaak).
Hier vallen elf nummers te beluisteren. Meer soul (leefde Weller op een dieet van Stax-nummers?), steeds minder en minder punk. Dit op een moment waarin de punkbeweging reeds all over & done was; "no future", inderdaad.
The Jam klonk trouwens stukken romantischer dan het punk-peloton. Nauwelijks defaitisme viel er te bespeuren, de obligate "sociaal correcte" nummers ("Smither-Jones", "Private Hell") daar gelaten.
"Ghosts", "Happy Together" ... het zijn het soort nummers die niet meteen een aardverschuiving veroorzaken, desalniettemin vind ik ze nog steeds fris klinken na al die jaren.
Mocht een nummer als "Trans-Global Express" (ach, hoe onweerstaanbaar toch dat "pa-pa-pa..."-koortje) nu uitgebracht worden, zou het zomaar volkskolonies tieners uitzinnig kunnen krijgen. ("Get the Trans-Global Express working")
Als vijftienjarige "ontdekte" ik The Beatles, maar de impact van The Jam op mijn zeventiende was toch net ietsje hoger. Toch iets heftiger, vond ik
0
beaster1256
geplaatst: 3 augustus 2008, 21:46 uur
en nog een stapje terug , de helft van de plaat is zeer goed maar hier staan toch ook wel een paar vullers op
en toen was het sprookje gedaan
en toen was het sprookje gedaan
0
geplaatst: 29 juni 2011, 21:45 uur
Ik weet niet of het juist vullers betreffen, eigenlijk geloof ik dat Paul Weller The Jam al meer in de richting van The Style council wilde dirigeren, al bestond die band natuurlijk nog niet.
Hij is veelzijdig, gretig en getalenteerd en wilde muziek laten horen die weer een andere richting insloeg dan de punk van de eerste albums en de newwave van de latere albums van The Jam.
Allemaal met hun eigen charme, maar Weller wilde meer muzikale kunsten vertonen dan het genre waar hij in eerste instantie bij werd ingedeeld. Na The Gift werd The Jam al snel opgedoekt en kwam hij binnen een jaar terug met The Style council.
Waar muzikaal weliswaar uit een ander vaatje wordt getapt maar je hoort op dat album ook wel voor een deel dingen terug van dit laatste album van The Jam, zoals nummers als Precious en Trans Global express ook aangeven.
Paul Weller begreep dat hij moest kiezen voor een andere band met een andere naam om muzikaal gestalte te kunnen geven aan zijn (nieuwe) ideëen.
Voor het overige klinkt The Jam op The Gift op sommige momenten nog vanouds naar newwave, zoals de opening en de beroemde single A town called Malice.
Hij is veelzijdig, gretig en getalenteerd en wilde muziek laten horen die weer een andere richting insloeg dan de punk van de eerste albums en de newwave van de latere albums van The Jam.
Allemaal met hun eigen charme, maar Weller wilde meer muzikale kunsten vertonen dan het genre waar hij in eerste instantie bij werd ingedeeld. Na The Gift werd The Jam al snel opgedoekt en kwam hij binnen een jaar terug met The Style council.
Waar muzikaal weliswaar uit een ander vaatje wordt getapt maar je hoort op dat album ook wel voor een deel dingen terug van dit laatste album van The Jam, zoals nummers als Precious en Trans Global express ook aangeven.
Paul Weller begreep dat hij moest kiezen voor een andere band met een andere naam om muzikaal gestalte te kunnen geven aan zijn (nieuwe) ideëen.
Voor het overige klinkt The Jam op The Gift op sommige momenten nog vanouds naar newwave, zoals de opening en de beroemde single A town called Malice.
0
Zephyr
geplaatst: 29 juni 2011, 21:53 uur
De beroemde single A Town Called Malice zou ik geen newwave willen noemen; eerder een Motown-pastiche. En da's geen kritiek, want ik weet dat Paul Weller in die tijd zijn bewondering voor Tamla Motown niet onder stoelen of banken stak. Zie ook zijn cover van Heatwave op Setting Sons (1979).
Mijn geheugen zegt me dat ik Running On The Spot, Carnation en het titelnummer er bovenuit vond springen.
Mijn geheugen zegt me dat ik Running On The Spot, Carnation en het titelnummer er bovenuit vond springen.
0
geplaatst: 17 november 2014, 22:05 uur
Laatste reguliere album van The Jam. Wat meer blazers en invloeden uit de (Motown)soul maar toch weer een sterk album dat met Town Called Malice ook hier een grote hit oplevert. Die soulinvloeden zetten zich verder voort op de volgende band van Paul Weller, The Style Council.
0
geplaatst: 29 augustus 2021, 00:12 uur
Deze heb ik al jaren. Ooit voor een paar euro gescoord. Ik heb altijd gedacht dat dit een soort postuum cadeautje was met het laatste hitje ‘Town Called Malice’. Blijkt een reguliere plaat te zijn met een misleidende titel (voor mij). Evengoed snoepwaardig.
* denotes required fields.
* denotes required fields.