Ghost - Prequelle (2018)

Alleen dat nummer Pro Memoria krijg ik al niet meer uit het hoofd! Gewoon popmuziek met een licht rocksmaakje. Verslavend bandje.

De band begint hier wel erg mainstream en glad te klinken. Weg is het sinistere, duistere sausje dat nu juist meerwaarde aan het songmateriaal gaf. Ervoor in de plaats gekomen zijn poppy refreintjes en makkelijk in het gehoor liggende melodietjes. Het klinkt allemaal erg fraai en tot in de puntjes verzorgd, maar de ziel is er wat mij betreft uit.

Bij Meliora klonk de zang van Ghost nog erg als die van Alice in Chains, bij opvolger Prequelle hoor ik er meer Megadeth doorheen.
Verder moet ik hoe dan ook meer aan de jaren 80 metal sound denken dan bij vorig werk, ook Alice Cooper (Poison) en Mötley Crüe dringen in mij op.
Eigenlijk wel grappig, de hairbands werden verdrongen door de grunge, hier hoor je beide terug.
Maar bij Ghost kun je dit soort acties verwachten.
Helaas is het nu bekend wie de grote man achter dit project is, wat wel een groot deel van het mysterieuze imago weg neemt, dat gevoel had ik ook bij KISS (bleken in het echt lelijke oude rockers te zijn), en Slipknot (die zagen er uit als de gemiddelde leraar van het voortgezet onderwijs) en Sinterklaas (die bleek gewoon de plaatselijke bakker te zijn).
En via Sinterklaas beland je al snel weer bij Ghost, de hoofdpersonen lijken wel familie van elkaar.
Anderzijds is het ook wel zo dat Ghost muzikaal sterk genoeg is om het theatrale achterwege te laten, maar het ziet er natuurlijk geweldig uit op het podium.
Dance Macabre was de eerste kennismaking met Prequelle, en die klonk wel erg toegankelijk, toch ben ik na een aantal luisterbeurten weer erg te spreken over het geheel, sterker nog, misschien is dit wel hun beste album tot nu toe.
Miasma als hoogtepunt, eerst krijg je een Ayreon achtig geheel (die ik trouwens hier wel vaker terug hoor), gevolgd met een instrumenteel middenstuk welke wat weg heeft van Metallica, om vervolgens onverwachts af te sluiten met die saxofoon.

Ik kan niet anders concluderen dan dat Prequelle een tegenvaller is. De balans tussen metal en pop is definitief doorgeslagen naar het laatste. Nu ben ik niet het type verstokte metal fan dat gruwelt van alles dat riekt naar mainstream, maar veel typische Ghost ingrediënten ontbreken in te grote mate op dit album waardoor de fantastische dynamiek van weleer verstoord is. De opzwepende/ zware riffs, de rijke, meerstemmige vocalen en de algehele bombast zijn niet genoeg aanwezig, met als resultaat een zouteloze en tamme popplaat. Als het dan op zijn minst catchy as hell pop betrof, zou het nog een ding zijn, maar ik vind de melodieën en de arrangementen erg voorspelbaar. Verder vind ik de productie karig en de instrumentatie van een middelmatig niveau.

Op basis van voorgaande albums had ik Ghost echt hoog zitten als componisten, de nummers gaven blijk van een muzikaal talent en inzicht dat je niet vaak tegenkomt in het metal genre. Helaas klinkt het op Prequelle allemaal erg ongeïnspireerd en voelt dit album gezien de stijgende lijn van alle voorgaande albums aan als een fikse domper. Helemaal gezien de lange wachttijd had ik een beeld voor ogen van een perfectionistisch 'Black Album'-achtig productieproces met een magnum opus als resultaat.

Ik weet niet of het een poging is om definitief door te breken naar de mainstream, de slepende rechtszaken die het creatieve proces verstoorden of dat de koek gewoon op is. Feit blijft dat Prequelle de hoge verwachtingen imo allesbehalve waarmaakt.

Mijn liefde voor Ghost moest ook wat groeien. Van hun debuut was ik snel onder de indruk maar de progressievere koers die men op Infestissumam ging varen kostte mij wat meer moeite om te volgen. Eigenlijk alleen vanwege de zwakke zang van Tobias Forge. Meliora was minder progressief maar ging wel gebukt onder zwakke zang.

Toen kwam Rats. En ik begreep niet hoe ik snel verslaafd kon raken aan zo'n poprockliedje dat uit een Breakfast Club-achtige film uit de 80's leek te zijn weggewandeld. Of nou ja, eigenlijk wel omdat dat guilty pleasures voor mij zijn. Daarbovenop kwam ook nog Danse Macabre. Zelfde laken een pak. Enfin, Prequelle stond hier al snel in kast. De meer stemmige songs bekoren mij ook ernstig. Tracks als See The Light en Witch Image ademen bijna een Sixx A.M. of hier en daar zelfs een Savatage-sfeertje.

Ook op Prequelle zingt Forge zoals die zingt. En dat is matig. Maar gekgenoeg stoort het niet. Wel is het zo dat juist Miasma, de track waarop hij zijn bek houdt, wat mij betreft juist dé uitschieter is met zijn idiote Spandau Ballet saxofoonsolo.

Daarna begon ik weer voorzichtig aan de andere albums en merk ik dat de dreinerige zang onderdeel is van het totaalsfeerbeeld dat Ghost schept. En nu kan ik het allemaal goed hebben. Overigens las ik onlangs dat Forge aanvankelijk Messiah Marcolin op het oog had als zanger. Maar die zag niets in Ghost. Ik probeer me voor te stellen wat dat had betekend.

Ik had niet verwacht dat ik Prequelle beter zou waarderen dan Meliora, dat is toch lang mijn favoriete album geweest van Ghost. Nu ik de albums wat aandachtiger heb beluisterd, moet ik hier toch verandering in brengen. De instrumentale nummers komen beter uit hun verf, Miasma klinkt fantastisch. Er is goed te horen dat er in de nummers op dit album een aardig staaltje gitaar wordt gespeeld door middel van korte melodische solos. Ook op dit album zijn weer duidelijke invloeden te horen van artiesten uit de jaren '70 en '80, ik meen zelfs wat Scorpions en ook Genesis te herkennen. Ik heb Meliora en Prequelle direct na elkaar gedraaid om een oordeel te vellen over welke ik nu beter vind. Ik prefereer laatstgenoemde dus nu wat meer, maar tot een hoger cijfer kom ik niet. Voor beiden vind ik een 4 sterren de max.

1. Prequelle
2. Meliora
3. Infestissumam
4. Opus Eponymous