Ghost - Prequelle (2018)

Alleen dat nummer Pro Memoria krijg ik al niet meer uit het hoofd! Gewoon popmuziek met een licht rocksmaakje. Verslavend bandje.

Inmiddels een week verder en ik moet zeggen dat kant B steeds beter bevalt. Forge toont aan een erg sterke songwriter te zijn. Als geheel vind ik Meliora nog wel sterker maar Prequelle is toch wel een erg goede opvolger.

Dit album is toch wel duivelser dan ik dacht want de mannen hebben duidelijk hun ziel verkocht in ruil voor een verzameling oorwurmen.

Nee, ik word er niet vrolijk van, helaas. Tis voor mij te poppy, te weinig scherpe randjes. Balen, want ik had me zo verheugd op dit nieuwe album, maar ik ben bang dat het niet meer goed komt met mij en Ghost als dit de toekomst is.

Nieuwe van Ghost. Geweldig!

Ik weet het nog niet zo.....

Beluisterd op youtube. Meesterwerk. Zo goed als alle nummers vind ik goed. Misschien nogal mainstream voor de metal vakjesdenkers, maar waarom zou het niet op die manier mogen? Ben geen metal fan, maar het genre is toch ontstaan uit de jaren '70 hardrock en Ghost is een band die terug naar de roots gaat.

Een "Blue Oyster Cult" sound op Rats, Het epische pro memoria, de wijdbeense 80s rock van Dance Macabre, zelfs een emotionele ballad zoals Life Eternal. En hé luister daar, een saxofoontje in het uptempo nummertje Miasma . Ze kunnen het allemaal. Met het prachtige instrumentale Helvetesfonster tonen ze een veelzijdigheid die ik toch in veel andere muzikale bands niet terugvind. Echt geweldig maar dat had ik ook verwacht. Nu nog de CD kopen en grijs draaien.

Prequelle is zo catchy als de pest, maar heeft ook gewoon heel veel substantie. Alle tracks zijn meesterlijk gearrangeerd en zijn prachtig aan elkaar gekoppeld. Thema's van aankomende nummers zijn al te horen aan het begin van de plaat. Vooral de overgang van Helvetesfonster naar Life Eternal is echt een kippenvelmoment.

Forge's gevoel voor detail is fantastisch. Vooral bij Dance Macabre dat op een normaal rockend liefdeslied lijkt, maar ineens een kwinkslag krijgt: wanna be with you is toch wanna bewitch you. Wat een kraker trouwens!

Ik ben in het algemeen helemaal geen voorstander van het theatrale, maar als het zo uitgevoerd wordt ben ik helemaal om. Dan brul ik zelfs het behoorlijk camp refrein van Pro Memoria keihard mee en voeg ik me melodramatisch bij het koor (This is the moment of just letting go!!) bij Life Eternal. Ghost is groots met een gezonde knipoog. Moge ze nu een echt grote band worden. Het is verdiend.

Ik ben ook al helemaal om. Het is niet vernieuwend of zo en ik snap ook dat oude fans en pure metal liefhebbers afhaken wellicht, maar vind het zo catchy.

Op het Duitse metal hammer hebben ze er maar twee reviews tegenaan gegooid. Bij de ene scoort die ca 60%, bij de ander een volle 100%. Dat zie ik bij de reacties hier ook wel terug. Grappig.

Wat een heerlijke plaat! Ik ben verslaafd...

Bij de stemverdeling ziet het er hier toch heel anders uit. Overwegend 4*.

Mijn 4* houdt in dat ik het nergens slecht vind worden maar echt enthousiast word ik ook niet van Prequelle.


Braaf is misschien het verkeerde woord. Ik vind nog altijd dat het pit mist en soms te flauw is. De echte klik blijft voorlopig uit.

Vaak zie je toch een gauscurve bij de stemverdeling, maar daar is hier (nog) geen sprake van (het is er misschien ook nog wat te vroeg voor).

De band begint hier wel erg mainstream en glad te klinken. Weg is het sinistere, duistere sausje dat nu juist meerwaarde aan het songmateriaal gaf. Ervoor in de plaats gekomen zijn poppy refreintjes en makkelijk in het gehoor liggende melodietjes. Het klinkt allemaal erg fraai en tot in de puntjes verzorgd, maar de ziel is er wat mij betreft uit.

Bij Meliora klonk de zang van Ghost nog erg als die van Alice in Chains, bij opvolger Prequelle hoor ik er meer Megadeth doorheen.
Verder moet ik hoe dan ook meer aan de jaren 80 metal sound denken dan bij vorig werk, ook Alice Cooper (Poison) en Mötley Crüe dringen in mij op.
Eigenlijk wel grappig, de hairbands werden verdrongen door de grunge, hier hoor je beide terug.
Maar bij Ghost kun je dit soort acties verwachten.
Helaas is het nu bekend wie de grote man achter dit project is, wat wel een groot deel van het mysterieuze imago weg neemt, dat gevoel had ik ook bij KISS (bleken in het echt lelijke oude rockers te zijn), en Slipknot (die zagen er uit als de gemiddelde leraar van het voortgezet onderwijs) en Sinterklaas (die bleek gewoon de plaatselijke bakker te zijn).
En via Sinterklaas beland je al snel weer bij Ghost, de hoofdpersonen lijken wel familie van elkaar.
Anderzijds is het ook wel zo dat Ghost muzikaal sterk genoeg is om het theatrale achterwege te laten, maar het ziet er natuurlijk geweldig uit op het podium.
Dance Macabre was de eerste kennismaking met Prequelle, en die klonk wel erg toegankelijk, toch ben ik na een aantal luisterbeurten weer erg te spreken over het geheel, sterker nog, misschien is dit wel hun beste album tot nu toe.
Miasma als hoogtepunt, eerst krijg je een Ayreon achtig geheel (die ik trouwens hier wel vaker terug hoor), gevolgd met een instrumenteel middenstuk welke wat weg heeft van Metallica, om vervolgens onverwachts af te sluiten met die saxofoon.

Wat mijn bovenbuurman zegt heb ik ook. Ik hoor ook (wel erg opzichtig) muziekstijlen van andere bands. Maar of ik dat nou een pluspunt vind? De samensmelting daarvan is in perfectie uitgevoerd, dat dan weer wel. Ik laat het maar bij een Fun Listen.

Ik kan niet anders concluderen dan dat Prequelle een tegenvaller is. De balans tussen metal en pop is definitief doorgeslagen naar het laatste. Nu ben ik niet het type verstokte metal fan dat gruwelt van alles dat riekt naar mainstream, maar veel typische Ghost ingrediënten ontbreken in te grote mate op dit album waardoor de fantastische dynamiek van weleer verstoord is. De opzwepende/ zware riffs, de rijke, meerstemmige vocalen en de algehele bombast zijn niet genoeg aanwezig, met als resultaat een zouteloze en tamme popplaat. Als het dan op zijn minst catchy as hell pop betrof, zou het nog een ding zijn, maar ik vind de melodieën en de arrangementen erg voorspelbaar. Verder vind ik de productie karig en de instrumentatie van een middelmatig niveau.

Op basis van voorgaande albums had ik Ghost echt hoog zitten als componisten, de nummers gaven blijk van een muzikaal talent en inzicht dat je niet vaak tegenkomt in het metal genre. Helaas klinkt het op Prequelle allemaal erg ongeïnspireerd en voelt dit album gezien de stijgende lijn van alle voorgaande albums aan als een fikse domper. Helemaal gezien de lange wachttijd had ik een beeld voor ogen van een perfectionistisch 'Black Album'-achtig productieproces met een magnum opus als resultaat.

Ik weet niet of het een poging is om definitief door te breken naar de mainstream, de slepende rechtszaken die het creatieve proces verstoorden of dat de koek gewoon op is. Feit blijft dat Prequelle de hoge verwachtingen imo allesbehalve waarmaakt.

*Kitch
*Cheesy
*Melodieus
*jaren tachtig
*Poppy
*Mainstream
*Gevarieerd



Maar een heerlijke plaat!

Ik was voorheen helemaal niet zo'n fan van Ghost, maar met deze plaat valt het kwartje! Het is inderdaad niet heel heavy, maar dat kan me geen drol schelen. Deze band creëert zo'n heerlijke sfeer, en de songs zijn allemaal zo sterk geschreven... En dan die teksten: meezingers over de plaag, rottende lichamen en de wandaden van de kerk. Het klinkt niet alsof het zou werken, maar dat doet het als een tierelier. Zelfs de instrumentale nummers hebben wat mij betreft echt hun plaats op Prequelle.

Mijn liefde voor Ghost moest ook wat groeien. Van hun debuut was ik snel onder de indruk maar de progressievere koers die men op Infestissumam ging varen kostte mij wat meer moeite om te volgen. Eigenlijk alleen vanwege de zwakke zang van Tobias Forge. Meliora was minder progressief maar ging wel gebukt onder zwakke zang.

Toen kwam Rats. En ik begreep niet hoe ik snel verslaafd kon raken aan zo'n poprockliedje dat uit een Breakfast Club-achtige film uit de 80's leek te zijn weggewandeld. Of nou ja, eigenlijk wel omdat dat guilty pleasures voor mij zijn. Daarbovenop kwam ook nog Danse Macabre. Zelfde laken een pak. Enfin, Prequelle stond hier al snel in kast. De meer stemmige songs bekoren mij ook ernstig. Tracks als See The Light en Witch Image ademen bijna een Sixx A.M. of hier en daar zelfs een Savatage-sfeertje.

Ook op Prequelle zingt Forge zoals die zingt. En dat is matig. Maar gekgenoeg stoort het niet. Wel is het zo dat juist Miasma, de track waarop hij zijn bek houdt, wat mij betreft juist dé uitschieter is met zijn idiote Spandau Ballet saxofoonsolo.

Daarna begon ik weer voorzichtig aan de andere albums en merk ik dat de dreinerige zang onderdeel is van het totaalsfeerbeeld dat Ghost schept. En nu kan ik het allemaal goed hebben. Overigens las ik onlangs dat Forge aanvankelijk Messiah Marcolin op het oog had als zanger. Maar die zag niets in Ghost. Ik probeer me voor te stellen wat dat had betekend.

Hah, die zal wel balen nu, met het exponentieel groeiende succes van Ghost!
Denk overigens dat het wss minder goed had gewerkt; juist die ietwat knullige knijpstem van Papa Emeritus (of hoe hij nu ook heet) hoort bij de charme van Ghost...

Wij denken dan alleen nog in muzikale factoren Maar wat te denken van het imago? Zou Messiah met dezelfde flair over het podium gewandeld hebben als onze onheilige paus? Dat is geen onbelangrijk aandeel in het succes dunkt mij.

Op het debuut was het een match made in hell. De zeurderige zang klonk bezwerend over beukende riffs en in combinatie met de teksten was het ook echt humor. Daarna vond ik het toch iets minder worden. Al is ook Prequelle nog een prima album met catchy nummers en knappe muziek. Maar van het concept 'snap' ik eerlijk gezegd niks meer.

1,6 miljoen keer per maand beluisterd op Spotify en ik had in mijn hele leven nog nooit een noot van Ghost beluisterd

Beginnen met de meest recente dan maar, ben benieuwd...

Ik was best in m'n nopjes met de ontdekking van Ghost ergens in 2016. Echter... ik heb dit album een paar keer gedraaid, laten liggen en nu weer gedraaid en ik kom tot de conclusie dat ik Meliora toch woester en aantrekkelijker vind dan deze Prequelle. Rats en Pro Memoria zijn nog wel aardig, voor het overige laat ik het hier maar bij.

Leuk album. Maar het had wel meer mogen rocken... Het is wel erg poppie...
Oh ja... Rats en Faith zijn mijn favoriet op dit album.

Heerlijk, zo'n band als Ghost! Alles is al gezegd over hoe catchy, cheesy, etc. de nummers wel niet zijn. Feit is dat de uitvoeringen gewoon dik in orde zijn en precies teweeg brengen waarvoor ze bedoeld zijn. Gemeten aan het succes is dit een band op de juiste plaats, op het juiste moment. Ik denk dat we er voorlopig nog niet vanaf zijn..... maar erg vind ik dat niet.

Tsja, eigenlijk is alles al gezegd over dit album. Ook ik dacht te maken te hebben met de zoveelste "nieuwe" King Diamond/Mercyful Fate adept, maar dan moet ik bij het eerste album zijn las ik ergens. Prequelle is desalniettemin een enorm pakkend hardrock album met her en der wat progressieve (jaren 70/80) trekjes.

Hier kun je m.i. als hardrock/metal liefhebber óf helemaal niets mee, of je kan er geen genoeg van krijgen!
Ik behoor tot de laatste categorie!

Ghost is een wat vreemde eend in de bijt in het genre. Jezelf in de markt zetten beheersen de heren tot in de puntjes. Wat occulte kenmerken, hier en daar een swingende riff (Faith!), catchy refreinen, niet teveel prijsgeven van je identiteit en tenslotte alles met een dikke knipoog benaderen. De mannen beheersen het kunstje, maar het lukt de band maar niet om mij in te pakken. Het blijft allemaal redelijk veilig binnen de marges, de heren schurken nergens tegen de grens aan, het wordt nooit echt stevig en de zang van Tobias Forge is zeker niet slecht maar mist de nodige power om je (al is het maar een enkele keer) omver te blazen. Het al genoemde Faith is naar mijn mening het sterkste nummer van de plaat, voor het overige doen de elementen waaruit Ghost put mij teruggrijpen naar de bands die het al veel steviger, gevarieerder maar ook beter hebben gedaan. Kortom; een voldoende derhalve maar het blijft voor mij teveel 'verpakking' en te weinig 'eigen gezicht' Wellicht kunnen de heren mij in de toekomst nog verassen.

Ik hoop oprecht van niet! ?