Janelle Monáe - Dirty Computer (2018)

Janelle Monáe gaan zien in New York. Mooier kan niet om haar voor het eerst aan het werk te zien. Janelle, die ook hoog aangeprezen werd door mijn grote idool Prince. Dat zegt toch wel wat. Janelle is een artieste waar je dan ook enorme waardering voor kunt hebben of het je smaak nu is of niet. En smaak is lastig in haar geval. Op een haast cabaret-achtige manier presenteert ze haar funkpoprandbsoul. Geen etiket op te plakken. Uniek dus. En dat is ze.

Op haar nieuwe album start ze met een soort Prince-achtig For You intro van twee minuten waarop Brian Wilson te horen zou moeten zijn. Ik wil bijna 'All of this and more is for you' gaan zingen vanwege eenzelfde vibe. Hiermee is het titelnummer dan gepasseerd, snel gevolgd door het heerlijke Crazy, Classic, Life wat een mengeling lijkt tussen TLC en Prince en waarop Monáe aan het einde nog een rap ten gehore brengt.

Take a Byte klinkt vrij toegankelijk en mist de wat gekke cabaret-achtige trekjes van voorheen. Wel klinkt het rete-strak. Commercieel? Misschien wel, maar van mij mag het als het op deze wijze gebeurt. Aanstekelijk is zacht uitgedrukt en ik krijg er goede moed van. Ik kan me voorstellen dat fans van de eerste twee albums hun bedenkingen gaan krijgen bij het horen van dit soort popfunk. Prince kon er ook wat van (denk aan zijn Diamonds and Pearls periode). De naam Prince wordt momenteel erg vaak genoemd in verband met Janelle. Niet zo raar omdat Janelle Prince als haar leermeester beschouwt.

Na het korte Jane's Dream wat nog net geen twintig seconden duurt gaat het voort met Screwed, waarop de dochter van Lenny Kravitz, Zoë Kravitz, te horen is. Ook hier valt op hoe toegankelijk het allemaal klinkt. Qua tekst laat het verder niks te wensen over. Sex is power. Everything is sex. Pop zoals Lady GaGa het in haar goede tijden maakte. Nee, niet gillend wegrennen nu. Het is echt okee.

Screwed loopt naadloos over in de rap Django Jane waar ze duidelijk haar mening geeft over hoe ze tegen de dingen aankijkt. Ze wil dat de vagina maar eens spreekt. Zo, die zit. Sterke vrouwen regeren zullen we maar zeggen.

Grimes doet mee op Pynk en dat is te horen aan het nummer. Meer electropop deze keer en eigenlijk best een lief liedje met dito lief stemmetje.

Hoeveel meer Prince wil je hebben als je Make Me Feel hoort? Ik wou dat Prince van dit soort nummers had gemaakt op zijn laatste albums. Janelle heeft het helemaal op dit nummer. Geweldig! Catchy, funky, spetterend en opwindend.

Pharell Williams (zijn er ook albums waar de man niet opduikt?!) doet mee op I Got the Juice en dat is te horen ook. Gelukkig weer eens op een sexy manier. We kunnen dus best spreken van een fijne samenwerking ook al lag deze toch best voor de hand. Pharell mag zelf ook een portie meezingen/rappen.

En dan worden we ineens even terug in de tijd geworpen bij het intro van I Like That, maar dat is van korte duur als de vette beats erbij komen. Weg doo wop geluid, alhoewel het voortgaat op moderne wijze. Een nummer dat nu nog wat aan me voorbij lijkt te vliegen, iets wat de vorige albums ook af en toe wel hadden. Leuk, maar ook niet heel erg beklijvend of pakkend.

Don't Judge Me valt op door de akoestische gitaar en doet me denken aan TLC, een naam die ik al eerder noemde. Het tempo wordt een tandje omlaag geschroefd, maar ook hier vind ik het net iets te veel onopvallendheid troef. Leuk nummertje hoor, maar ik heb ze sterker gehoord eerder op dit album.

Dan is het weer tijd voor een vluggertje van zo'n vijfenveertig seconden in de vorm van Stevie's Dream om vervolgens door te gaan op So Afraid dat een wat rauwer geluid kent door de gitaar. Door de koortjes krijgt het iets zweverigs mee wat voor een leuk contrast zorgt. Een beetje mysterieus, en daarmee heeft Janelle me weer bij de les.

Americans vormt een mooie afsluiter in de stijl van de opener (het intro) en wordt dan al snel zo'n heerlijke swinger als Dance Apocalyptic. Hier horen we Prince weer helemaal terug, alsof hij gewoon nog leeft. Janelle heeft opgelet bij de meester. Maar ook Lady GaGa en Madonna in hun sterke periodes zijn niet heel ver weg. Qua tekst is ze behoorlijk kritisch over de toestand in de USA op het gebied van rassendiscriminatie. This is not my America!

Dirty Computer is wel het album waar ik op hoopte. Niet heel veel beter dan de twee voorgangers, maar ook niet minder wat mij betreft. Misschien wat toegankelijker, maar dan denk ik dat schijn bedriegt. Het album kent genoeg scherpe randjes en gekte. Iets meer in toom gehouden wellicht. Het zou zomaar kunnen nadat ik haar live gezien heb, ik dit album nog meer ga waarderen. Tot nu toe ben ik er in elk geval uiterst tevreden mee. Hier horen we een vakvrouw aan het werk.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Janelle Monáe - Dirty Computer - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Janelle Monáe krijgt nog steeds vooral het etiket R&B opgeplakt, maar liet met twee geweldige platen al horen dat ze niet zo makkelijk in een hokje is te duwen.

The ArchAndroid uit 2010 en The Electric Lady uit 2013 waren buitengewoon fascinerende platen die nadrukkelijk buiten de lijntjes van de R&B kleurden en er een waslijst aan invloeden bij sleepten.

Het zijn platen die me wel wat deden denken aan de platen die Prince maakte in zijn beste dagen en het was dan ook geen verrassing dat het genie uit Minneapolis opdook op The Electric Lady.

We zijn inmiddels vijf jaar verder en een bijdragen van Prince zit er helaas niet meer in, maar ook voor haar nieuwe plaat Dirty Computer heeft de in Kansas City geboren muzikante weer een aantal grote namen weten te strikken. De grootste naam van het stel duikt direct op in de titeltrack en openingstrack waarin subtiele Beach Boys achtige koortjes de hand van Brian Wilson verraden.

De openingstrack doet vermoeden dat Janelle Monáe ook op haar derde plaat weer met een smeltkroes vol invloeden op de proppen gaat komen, maar Dirty Computer kleurt een stuk minder buiten de lijntjes dan zijn twee voorgangers. Op haar derde plaat kiest Janelle Monáe wat meer voor de pop en de R&B en vindt ze hier en daar aansluiting bij Beyoncé en haar zus Solange (die ik persoonlijk veel interessanter vind).

Iedereen die nu bang is dat Janelle Monáe is gezwicht voor de mainstream pop kan ik gerust stellen. Ook Dirty Computer is weer een avontuurlijke plaat die een veelheid aan invloeden laat horen en die veel interessanter is dan de platen van de in commercieel opzicht meest succesvolle popprinsessen.

De derde plaat van Janelle Monáe klinkt fantastisch en zit vol interessante en onverwachte uitstapjes. Hier en daar klinkt het me net wat te aanstekelijk en toegankelijk, als in de track waarin de dochter van Lenny Kravitz act de présance geeft, maar het grootste deel van Dirty Computer houdt je gelukkig weer op het puntje van de stoel.

Janelle Monáe kan op honingzoet en fluisterzacht zingen, maar kan in energieke raps ook flink uithalen en stevig van leer trekken tegen het nog steeds alom aanwezige seksisme en racisme in de wereld.

Zoals eerder gezegd was Prince van de partij op de vorige plaat van Janelle Monáe, maar waar de veel te vroeg overleden muzikant een bescheiden rol speelde op The Electric Lady, speelt hij de hoofdrol op Dirty Computer. Prince wordt geëerd in een van de tracks, maar heeft met zijn baanbrekende platen flink wat andere tracks op de plaat beïnvloed. Zeker in de funky tracks treedt Janelle Monáe in de voetsporen van haar muzikale held, maar in de wat meer tegen de R&B leunende tracks maakt ze ook nog eens de muziek die Prince zelf helaas niet meer kan maken.

Dirty Computer klonk op het eerste gehoor absoluut wat minder bijzonder dan zijn voorganger of zelfs wat gewoontjes, maar na een aantal luisterbeurten ben ik toch weer behoorlijk in de ban van de muziek van Janelle Monáe. De afgelopen jaren duikt er steeds weer een plaat met het R&B etiket op in mijn jaarlijstje. Dit jaar reserveer ik dit plekje alvast voor Dirty Computer, dat moet worden gezien als een masterclass in het maken van in artistiek opzicht interessante pop. Jammer overigens dat Janelle Monáe haar platen nog steeds niet op vinyl uitbrengt, want Dirty Computer lijkt gemaakt voor vinyl. Erwin Zijleman

Janelle Monáe is zo’n artieste waarbij ik vaker naar de muziek moet luisteren voordat ik het lijk te snappen. Dat was bij het topalbum ArchAndroid zo, maar net zo meer bij Electric Lady. Ik wist dus bij deze nieuwe release dat ik er nogal wat luisterbeurten tegenaan moest gooien voordat ik een goed oordeel kon vellen. En om heel eerlijk te zijn: ik weet het niet zo met Dirty Computer.

Dit begint allemaal al met de eerste song (er is eerst een korte intro) Crazy Classic Life. Dat nummer overtuigt me niet. Vind het op één of andere manier te plat, te makkelijk, te weinig origineel. Terwijl juist die originaliteit was waar Janelle voor stond. Daarnaast hoeft een rappende Monáe hierin voor mij ook niet per sé. En dat tegenvallende gevoel van de start sijpelt door naar Take a Byte. Een nummer dat gestoeld is, zoveel veel nummers de laatste tijd, op de de disco. Zit best strak in elkaar en is ook best aanstekelijk, maar verrassend is het allemaal niet.
Na een kort intermezzo wordt ik ook niet verrast door Screwed. Dit nummer samen met Zoë Kravitz is voer voor de hitlijsten, ligt makkelijk in het gehoor, maar ben ik ook zo weer vergeten. En als Janelle dan op Django Jane nogmaals rapt kan dat, ondanks de boodschap, weer niet overtuigen.

Eindelijk kan ik iets een prima track noemen bij Pynk. Een nummer met een totaal andere vibe, met een lekker ritme en fijn vingergeknip. Om dan uit te komen bij het beste wat dit album te bieden heeft in de vorm van Make Me Feel. Dit is gewoon een steengoed nummer. Heerlijk funky en vocaal legt Monáe hier meer kracht in dan in de vorige songs. Ik like dit. Zo hoor ik Janelle graag.
De nimmer afwezige Pharell horen we onmiskenbaar in I Got Juice. Een nummer met een goede energie. Maar we hebben duidelijk de top van de berg al gehad met Make Me Feel. I Like That is namelijk weer wat plat en bevat een naar mijn gevoel te vaak gehoorde productie. Ook een stoere Janelle, zoals ze is, redt dit nummer niet meer.

Bij het beluisteren van Don’t Judge Me denk ik: Is dit Crazy, Sexy of Cool? Een dergelijke knipoog naar de 90’s R&B kan ik altijd wel waarderen. Helemaal als het zo prima uitpakt als deze ode aan TLC. Sexy is het trouwens zeker. Om na wederom een intermezzo uit te komen met de rariteiten en het theatrale waar we Monáe van kennen. Dat komt misschien wel het meest naar voren in het nummer So Afraid. Om met Americans het geheel af te sluiten. Een nummer met een zeer duidelijk statement. Muzikaal springerig en direct heel opvallend. Al met al weinig mis mee.

Dit Dirty Computer is duidelijk het minste album dat Janelle Monáe vooralsnog gemaakt heeft. Het mist de originaliteit en de bravoure van vooral The ArchAndroid, maar ook de overtuiging van beide vorige twee topalbums.

Het lijkt erop dat de seksuele en activistische teksten moeten provoceren, maar voor mij bereiken ze geen enkel effect. Ik vind ze zelfs behoorlijk saai en eigenlijk ook plat. Muzikaal vind ik dit op een paar deuntjes na ook niet echt interessant, veel te glad en poppy in contrast met de teksten. Ik heb er een 3* voor over en dan ben ik nog genereus.

Een leuk popalbum dat doet vermoeden dat Janelle op een podium nog beter is. Het is best wel genieten, klinkt fris en vrolijk. Maar het kent maar enkele uitschieters. Maar kom, het is toch een genre dat me iets minder ligt en ik ben ook niet het doelpubliek van de nieuwe jonge muziekhypes. En toch sprak de muziek me tussen al die popartiesten aan. Niet slecht van Janelle.