Janelle Monáe - Dirty Computer (2018)

Snoeperd: it's here...

Hier kijk ik enorm naar uit!

Toch wel nieuwsgierig. Vond Electric Lady duidelijk minder dan ArchAndroid maar wie weet. Ik miste op EL vooral de energie die er zo vanaf spat op AA. Ze heeft voor deze in ieder geval aardig de tijd genomen. De featers maken echter niet per se nieuwsgieriger..

Electric Lady vond ik echt fantastisch. Als deze nog maar half zo goed is, dan ben ik al tevreden.

Afgaande op Pink en I Like That lijkt dat wel goed te komen. Sterke nummers.

Altijd leuk om te zien waar eigenzinnige Janelle mee komt. Knappe clip die Django Jane alvast. Ik vind die "licht breaks" een knappe vondst. Beter dan die "we've got the pink".
Make Me Feel is erg poppy, maar ik waardeer het saluut aan Prince. Verbeeld ik me dat ik ook MJ en Madonna bewegingen terug zie?
En zie ik Zoe Kravitz staan? Tijd vliegt. De "flowers for Zoe" zullen inmiddels wel dood zijn.
Ik ben benieuwd naar het album, vermoedelijk gaat het weer alle kanten op.

Ben eigenlijk best wel in een euforie stemming nu en kijk extra uit naar de release: ik ga haar voor de eerste keer live zien, in New York notabene

Waw, super ? Ik heb haar na Archandroid gezien in Brussel. Het optreden was bij momenten nogal cabaretachtig, maar heel leuk.

Deze nieuwe plaat kan volgens mij niet tegenvallen. Een ode aan Prince (Make Me Feel) en de fantastische singles Pynk en nu weer I like that, dit wordt een topper ?

Waarom al een stem? Plaat komt morgen pas uit....
De eerste vrijgekomen nummers stellen niet teleur, maar klinken ook een stuk commerciëler dan haar voorgaande albums. Daarnaast vind ik de trap beat op I Like That wat goedkoop klinken. Ik denk dat Janelle met deze plaat dan ook mikt op een breder publiek, en daardoor minder funk en cabaret invloeden zal inzetten. Het is nog even afwachten dus.

Dat is een mooi vooruitzicht! Staat ze in Madison Square Garden? Ik heb haar jaren geleden op Lowlands gezien, dat was een fantastische show met alles erop en eraan. Ik zou haar graag nog eens zien optreden.

Klopt. In Hulu Theater.


Ik heb het ook al gehoord hoor, daar heb je internet voor. In feite nog vrij laat

Dat wordt ongetwijfeld een tof optreden! Ik begreep dat je bij het kopen van een concertkaartje ook een digitale kopie van Dirty Computer krijgt? Een sympathiek gebaar van Janelle. Ik kan haast niet wachten tot het album morgen uitkomt!

[quote]Choconas schreef:

Ik zal straks mijn bevindingen over het album schrijven. Maar van een digitale kopie weet ik niks hoor. Gewoon een ticket op mijn mobiel en that's it.

Nou ja, op haar Facebook las ik dit: "Hey my beloved #fANDROIDS! Pre-sale tix are available now! Don't forget, every tix purchased comes with a digital copy of my new album #DirtyComputer. I love you all and can't wait to see you on tour!" Dus misschien dat je die kopie nog krijgt als het album officieel uit is?

Hoe dan ook ben ik alvast benieuwd naar je bevindingen! =)

Janelle Monáe gaan zien in New York. Mooier kan niet om haar voor het eerst aan het werk te zien. Janelle, die ook hoog aangeprezen werd door mijn grote idool Prince. Dat zegt toch wel wat. Janelle is een artieste waar je dan ook enorme waardering voor kunt hebben of het je smaak nu is of niet. En smaak is lastig in haar geval. Op een haast cabaret-achtige manier presenteert ze haar funkpoprandbsoul. Geen etiket op te plakken. Uniek dus. En dat is ze.

Op haar nieuwe album start ze met een soort Prince-achtig For You intro van twee minuten waarop Brian Wilson te horen zou moeten zijn. Ik wil bijna 'All of this and more is for you' gaan zingen vanwege eenzelfde vibe. Hiermee is het titelnummer dan gepasseerd, snel gevolgd door het heerlijke Crazy, Classic, Life wat een mengeling lijkt tussen TLC en Prince en waarop Monáe aan het einde nog een rap ten gehore brengt.

Take a Byte klinkt vrij toegankelijk en mist de wat gekke cabaret-achtige trekjes van voorheen. Wel klinkt het rete-strak. Commercieel? Misschien wel, maar van mij mag het als het op deze wijze gebeurt. Aanstekelijk is zacht uitgedrukt en ik krijg er goede moed van. Ik kan me voorstellen dat fans van de eerste twee albums hun bedenkingen gaan krijgen bij het horen van dit soort popfunk. Prince kon er ook wat van (denk aan zijn Diamonds and Pearls periode). De naam Prince wordt momenteel erg vaak genoemd in verband met Janelle. Niet zo raar omdat Janelle Prince als haar leermeester beschouwt.

Na het korte Jane's Dream wat nog net geen twintig seconden duurt gaat het voort met Screwed, waarop de dochter van Lenny Kravitz, Zoë Kravitz, te horen is. Ook hier valt op hoe toegankelijk het allemaal klinkt. Qua tekst laat het verder niks te wensen over. Sex is power. Everything is sex. Pop zoals Lady GaGa het in haar goede tijden maakte. Nee, niet gillend wegrennen nu. Het is echt okee.

Screwed loopt naadloos over in de rap Django Jane waar ze duidelijk haar mening geeft over hoe ze tegen de dingen aankijkt. Ze wil dat de vagina maar eens spreekt. Zo, die zit. Sterke vrouwen regeren zullen we maar zeggen.

Grimes doet mee op Pynk en dat is te horen aan het nummer. Meer electropop deze keer en eigenlijk best een lief liedje met dito lief stemmetje.

Hoeveel meer Prince wil je hebben als je Make Me Feel hoort? Ik wou dat Prince van dit soort nummers had gemaakt op zijn laatste albums. Janelle heeft het helemaal op dit nummer. Geweldig! Catchy, funky, spetterend en opwindend.

Pharell Williams (zijn er ook albums waar de man niet opduikt?!) doet mee op I Got the Juice en dat is te horen ook. Gelukkig weer eens op een sexy manier. We kunnen dus best spreken van een fijne samenwerking ook al lag deze toch best voor de hand. Pharell mag zelf ook een portie meezingen/rappen.

En dan worden we ineens even terug in de tijd geworpen bij het intro van I Like That, maar dat is van korte duur als de vette beats erbij komen. Weg doo wop geluid, alhoewel het voortgaat op moderne wijze. Een nummer dat nu nog wat aan me voorbij lijkt te vliegen, iets wat de vorige albums ook af en toe wel hadden. Leuk, maar ook niet heel erg beklijvend of pakkend.

Don't Judge Me valt op door de akoestische gitaar en doet me denken aan TLC, een naam die ik al eerder noemde. Het tempo wordt een tandje omlaag geschroefd, maar ook hier vind ik het net iets te veel onopvallendheid troef. Leuk nummertje hoor, maar ik heb ze sterker gehoord eerder op dit album.

Dan is het weer tijd voor een vluggertje van zo'n vijfenveertig seconden in de vorm van Stevie's Dream om vervolgens door te gaan op So Afraid dat een wat rauwer geluid kent door de gitaar. Door de koortjes krijgt het iets zweverigs mee wat voor een leuk contrast zorgt. Een beetje mysterieus, en daarmee heeft Janelle me weer bij de les.

Americans vormt een mooie afsluiter in de stijl van de opener (het intro) en wordt dan al snel zo'n heerlijke swinger als Dance Apocalyptic. Hier horen we Prince weer helemaal terug, alsof hij gewoon nog leeft. Janelle heeft opgelet bij de meester. Maar ook Lady GaGa en Madonna in hun sterke periodes zijn niet heel ver weg. Qua tekst is ze behoorlijk kritisch over de toestand in de USA op het gebied van rassendiscriminatie. This is not my America!

Dirty Computer is wel het album waar ik op hoopte. Niet heel veel beter dan de twee voorgangers, maar ook niet minder wat mij betreft. Misschien wat toegankelijker, maar dan denk ik dat schijn bedriegt. Het album kent genoeg scherpe randjes en gekte. Iets meer in toom gehouden wellicht. Het zou zomaar kunnen nadat ik haar live gezien heb, ik dit album nog meer ga waarderen. Tot nu toe ben ik er in elk geval uiterst tevreden mee. Hier horen we een vakvrouw aan het werk.

Ik herinner me nog toen ik in 2010 The ArchAndroid voor het eerst hoorde. Het was liefde op het eerste gezicht tussen mij en dit kleine zwarte supertalent. Die plaat is een groots epos, 70 minuten vol spetterende R&B, soul en funk in een soort vaag futuristisch concept.
Het kon dan ook niet ander dan dat de opvolger zou tegenvallen. The Electric Lady had genoeg te bieden, maar staat nog steeds in de schaduw van haar langspeeldebuut.

De singles bij deze Dirty Computer lieten al het beste vermoeden, al kon ik niet veel met Django Jane. In de context van het album komt dat rapnummer echter helemaal tot zijn recht. De eerste beluisteringen van het hele album slaan hier in als een bom. Ze zingt over sex zoals Prince, ze rapt als de beste en toont in haar teksten een engagement zoals we dat kennen van andere zwarte zangeressen zoals Solange en Beyoncé.
Wat een talent!!!

Juist dit soort nummers spreken mij dan weer heel erg aan. Samen met Crazy, Classic, Life, I Got The Juice en So Afraid. Maar misschien komt dat omdat ik absoluut geen fan ben van Prince, en daar lijkt ze meermaals naar te verwijzen. Vooral op Make Me Feel inderdaad. Verder is het toch aanmerkelijk rustiger dan het knotsgekke debuut.

Te veelzijdig, getalententeerd, virtuoos als muzikant en entertainer?
Ik snap het .. daar moet ik ook niks van hebben.

Na de eerste beluistering liggen mijn voorkeuren bij het catchy Screwed, het al bekende Beyonce achtige I like that , het stoere Django Jane en Make me Feel (lekker, maar ik vraag me af wat de houdbaarheidsdatum van dit poppy nummer is voor mij).

Mooi vooruitzicht aERodynamIC! Ik ben lichtelijk jaloers.
Volgende keer dat ik in NY ben wil ik ook zeker een concert bezoeken op 1 van de vele beroemde locaties.

Veel fans van Prince bewonderen Jamelle. Waarom?.zij doet wat Bowie en prince ook deden, namelijk... haar eigen zin.

Veelzijdig en geen label op te plakken.

Ik heb veel respect voor Janelle, maar zoals bij elk album vind ik vooral de funk tracks waanzinnig en de R&B tracks maken dat ik afhaak.

Zo ook hier. You make me feel vind ik één van de beste singles uit de laatste 2 decennia (heel erg Prince) maar zo'n Django of screwed... nee... het doet me echt weinig.

Haar veelzijdigheid is bij mij eem struikelblok, maar ik heb enorm veel respect voor de dame.

Vandaag in de mail. Dus toch

Ha! Kijk eens aan! Sweet Jane! =)

Janelle Monáe - Dirty Computer [Emotion Picture] - YouTube

Ze heeft ook een visueel album online gedropt.

Gaaf. Weer eens een andere manier van een albumpje draaien. Creatief werkje wel.
Overigens ben ik verliefd op Janelle, en kan ze niet meer bij me stuk, sinds haar James Brown imitaties.

Waarvan het acteerwerk nogal van b niveau is....Gelukkig hebben hebben we de muziek nog, en die klinkt op het eerste gehoor goed.

Volgens mij gaat het bij een videoalbum meer om visual art dat acteer prestaties (wat bij haar in
Hidden Figures wel goed zat), maar goed.. Daar hoort het in dit album topic misschien niet om te gaan.

Enerzijds mee eens Minneapolis maar anderzijds noemt Janelle het zelf een emotional picture, en daarom beoordeel ik het dus ook zodanig als film. In die context vind ik het spel en de dialogen tussen de clips door nogal tenenkrommend, maar zoals gezegd gaat het natuurlijk om de muziek. En daarmee laat Janelle wat mij betreft zien dat ze een uitstekende artiest is en een matige actrice

Vind ik dus totaal niet, in Moonlight acteerde ze ook best goed.
Het visueel album is verbluffend, in de voetsporen van Beyoncé. Ik hou wel van de link met de Archandroid, Jane 57821,die nu een Dirty Computer geworden is

Hm.. toch wat minder dan de vorige, iets minder funky of gedurfd denk ik.

Sterker nog hoe vaker ik het hoor hoe meer ik me erger, die laatste track ook gatver. Lijkt wel songfestival.

Indrukwekkende plaat, vele malen commerciëler dan de vorige twee, maar een gedurfde switch in haar sound, zonder de Janelle Monáe sound plus variatie te verliezen. Vooral het stuk van Screwed tot en met I Like That is 20 minuten lang pop-perfectie. Favoriet tot nu toe is de enorme banger Django Jane.

In 2010 debuteerde Janelle Monae met het knotsgekke theatrale debuut The Archandroid. Een plaat die bol stond van caberteske funk pop en soul, die ze op haast achterloze wijze uit haar mouw leek te schudden. Een grote ster was geboren. Drie jaar later liet ze zien dat haar sterke debuut niet zomaar een toevalstreffer was. Electric Lady was een sterke opvolger, al kon dat album het debuut niet evenaren. De plaat telde teveel tracks en daarnaast de nodige overbodige interludes/skits die de vaart er behoorlijk uithaalden. Na een break van de muziek vervolgde Janelle haar carièrre door zich op haar acteerwerk te richten. Na vijf jaar laat ze op muzikaal vlak opnieuw van zich horen, en komt ze met nieuw werk. Na lang teasen is ie er dan eindelijk, de nieuwe plaat van Janelle Monae, Dirty Computer.

De uitgebrachte singles lieten al een koerswijziging zien, een geluid dat meer aanhikt tegen commerciële pop en r&b. Nieuw zijn daarnaast de verwijzigingen naar 80's muziek en de LGBTQ gemeenschap. Prince is nooit ver weg, maar voor het eerst klinken ook de invloeden van Madonna door. Het knappe is dat deze verwijzigen nooit te opzichtig zijn, en Janelle toch haar eigenzinnigheid weet te behouden. De voorlopige conclusie van Dirty Computer is dan ook dat Janelle Monae een sterkere plaat dan Electric Lady heeft gemaakt, waarin ze haar eigenzinnigheid weet te behouden en toch weet aan te sluiten bij het huidige popgeluid. Toch staat Dirty Computer wat mij betreft mijlenver weg van haar krankzinnig sterke debuut The Archandroid, het lijkt me sterk dat ze die plaat nog eens weet te overtreffen. Dirty Computer is 'gewoon' een hele sterke popplaat en een aanvulling op haar oevre. Deze kleine dame laat wederom zien groots in haar muzikaliteit te zijn. Wat een rijkdom.