Frank Zappa - Make a Jazz Noise Here (1991)

me me me me i wanna i wanna i wanna

ueh ik bedoel, ik ook

Laten we een synclavier album maken!

Helaas is dat het geval geworden...

Was wel aanwezig bij dat concert. Er staan overigens nog wat nummers van het eerste concert in Rotterdamin 1988 op deze cd en BBYHNHIYL.

Wat is Zappa live toch erg goed geweest, en het maakt niet uit of dat nu in 1974, '78 of '88 was, want het is allemaal even goed zo ook deze live plaat wat ik tot 1 van zijn beste live platen reken en top 3 live werk van Zappa voor mij, ik vind alleen Roxy & Elsewhere en New York nog beter dan deze maar dit is voor mij wel een goede 3 de.

Ik blijft dit op het moment de beste Zappa plaat vinden. Veel variatie, ongelovelijk goed en technisch gespeeld, composities waar je 'U' tegen zegt. Vooral de tweede schijf is onnavolgbaar goed.

Strak en virtuoos, maar daarom ook soms wat zielloos.
En ja, de vrij klinische jaren 80 productie helpt daar ook niet aan.

De zoveelste versie van de Black/Beast/Truck/Oh No-medley had van mij dan ook niet gehoeven. De beste versie hiervan staat op Ahead Of Their Time. Veel rommeliger dan hier, maar het róckt.

Jammer dat Eat That Question maar zo kort is. De 'Berlioz'-versie van Big Swifty is hilarisch. King Kong begint erg sterk, verzandt echter wel een beetje op den duur.

Al met al wel een zeer fijne aanvulling, maar veel tracks zijn in eerdere versies een stuk essentiëler.

Wat een tering goed album is dit eigenlijk, ben hem nu aan het afspelen maar wat een virtuositeit. Ik vind dit stukken beter dan de gezapige jaren 60 albums van Zappa, vooral de eerste 3 vroege Mothers albums kunnen mij echt gestolen worden. De 1988 band en de band van Helsinki en Roxy vind ik absoluut zeker de beste samen stellingen van Zappa ooit. Iedereen hier heeft het nu ineens over dat Buffalo het beste Zappa live concert ooit zou zijn, en ik heb de meeste users ook wel eens anders gehoord over de 1980 band.

Oh ja? Dat wist ik nog niet. Leg eens uit. Hoe komt dat eigenlijk?

Toch moet je maar zo denken: zonder de eerste drie vroege Mothersalbums was dit album er nooit geweest.

Bovendien tel ik op dit album ook drie tracks die van die eerste drie Mothersalbums komen.

Ga weg, dat meen je niet, had ik nooit achter je gezocht.

Wie kan mij wat meer vertelle over dit album: welke band/welk jaar enz?

1988
zelfde tour als 'Best Band...' en 'Broadway...'
enz.

Oke, dan hoop ik hem eens tegen het lijf te lopen. Een plaat waar Bobby Martin op meedoet is natuurlijk altijd goed !

Bij Sounds in Tilburg staat ie nog in de bakken

Deze is de meest serieuze van de 1988 band. Hier hoor je Zappa voornamelijk van zijn meest serieuze kant, en je hoort dat hij daarbij alles uit de kast haalt. The Best Band You Never Heard is een beetje een combinatie tussen de serieuze stukken van deze en het cabaretske Broadway The Hard Way, die laatste is eigenlijk puur cabaret van de 1988 band, en daar staan ook nieuwe stukken op nog. Deze is niet te missen voor de echte Zappa liefhebber/fan vind ik. In totaal zijn er van de 1988 band 3 live albums verschenen dus. Een serieuze, een cabaretske, en 1 die daar een combinatie van is. Ik heb ze alle 3 en zou er geen 1 van willen missen.

Deze staat veruit bovenaan m'n Zappa top-80. De '88 band was waarschijnlijk technisch de beste band die Zappa ooit tot z'n beschikking had. En hier staan ook nog eens een aantal van z'n (IMO) beste werken op. Vanaf nr. 4 is het een hoogtepunt. Hoort gewoon in je kast te staan .

Goed, goed, genoeg reden om em aan te schaffen dus Als ik me niet vergis staat bij de Plato in Zwolle nog wel een kopietje. Zal ik me die maar even eigen maken. Tevens verwacht ik deze week ook nog Buffalo in de bus, dus dat wordt 1 groot feest!

Voor mij is Make A Jazz Noise Here na BUFFALO het beste Live Album van Frank en het heeft zowaar iets wat Buffalo niet heeft, namelijk Bobby Martin

Die man verdient een standbeeld, wat een held !

Goh Antonio, wat een recensie weer

Ik onthoud mij nog van 1 schrijven, maar wat wel als een paal boven water staat, is dat dit weer een knap meesterwerkje is van Zappa en zijn destijdse consorten!

En hij heeft een snor (ik dacht dat jij dat wel kon waarderen ).

Maar inderdaad, mag zo op een standbeeld, naast Ike Willis en Ray White.

@ danieldk, dan heb je gelijk de meest fenomenale zangers op 1 rij Overigens had Bobby Martin een gelegenheidssnor, hij was geen permanente drager



Maar goed, to buisiness: Black Napkins, beste nummer wat ik in tijden gehoord heb. Wat een muzikanten heeft de man met de sik en de snor weer tot zijn beschikking. Een unieke collectie muzikanten, maken een uniek nummer en wat mij betreft is Black Napkins hier een voorbeeld van.
Sowieso is deze plaat natuurlijk 1 groot hoogtepunt, van de geluidscollage When Yupppies Go To Hell, tot het heerlijke Cruisn' for Burgers.

Jazeker, dit is weer een liveconcert van Zappa wat zich mag rekenen tot mijn favorieten.

1 klein minpuntje: Bobby Martin zingt te weinig

Even voor de duidelijkheid, ik lees dat mensen hier nog beweren dat Roxy & Elswhere zonder overdubs is. Dat is totaal niet waar. (check het boekje, wikipedia, andere guides) Deze plaat is wel overdub vrij, zoals ook in het boekje vermeld staat.
Overdubs deren mij overigens niet, aangezien het Roxy album bij mij toch een van de favorieten blijft.

Wat is cd 2 van dit album toch virtuoos en geweldig, echt zowat het beste wat je van Zappa kunt verwachten vind ik. Ik moet deze ook maar in mijn top 10 zetten nu geloof ik, want samen met New York en Lather toch wel mijn meest gedraaide Zappa album denk ik.

Na vele luisterbeurten toch voor mij wel het meest gedraaide en automatisch ook wel het beste Zappa album nu denk ik.

nu ja, en morgen weer een andere

thats zappa

Pfoeh, alleen cd2? Doe mij ze allebei maar, want dit is waarschijnlijk de beste verzameling live nummers van Zappa!

Ik bedoel, neem nou cd1:
Stinkfoot begint met de heerlijk anekdote over Jimmy Swaggert, waarin het geloof maar weer eens lekker door Zappa in een hoekje gedrukt wordt zoals alleen Zappa dat heerlijk sarcastisch kan . De heerlijk losse manier waarop de band vervolgens Stinkfoot speelt is van absolute wereldklasse en getuigd van een band die ontzettend goed op elkaar in is gespeeld. Het gitaargeluid wat in de solo ten gehore wordt gebracht is wel erg 'apart'. Doe mij maar een lekkere ragsolo op zo'n Gibsongitaartje van de beste man . Het oefenen met Ed Mann op het einde is natuurlijk ook weer erg komisch, maar laat tevens het improvisatietalent van de band zien, aangezien Zappa om 3 verschillende uitvoeringen vraagt van het nummer; leuk bedachte overgang naar het volgende nummer trouwens

When Yuppies Go To Hell is meer een geluidscollage, dan een nummer, maar wel een die absoluut op zijn plaats is in dit 'concert' en naar mijn mening ook erg goed is geplaatsd, als 2e nummer op de cd. Ik ben persoonlijk erg fan van alle blazers die Zappa altijd tijdens zijn concerten gebruikt (komt later terug) en de plek die zij in dit nummer krijgen vind ik dan ook geheel niet onverdienstelijk. Natuurlijk is het bekend dat Zappa altijd de creme de la creme gebruikte uit de muziekindustrie, maar man, man, wat wordt dat weer even pijnlijk duidelijk in dit nummer... Wat zeg ik?! Op de hele plaat natuurlijk!
De versnelling in dit nummer is trouwens erg lekker en komt precies op tijd, weer met zo'n heerlijke solo van de blazers, gevolgd door een drumsolo van Chad Wackerman. Niet eens mijn favo Zappa drummer (die eer zou eerder Colaiuta ten goede komen of Bozzio), maar toch wel zeer overtuigend in dit stuk. Uiteraard komt iedereen aan bod in dit nummer, met de meest uiteenlopende achtergrond geluiden, wat het nummer overcompleet maakt.
Ik kan me voorstellen dat je dit als beginnende Zappa luisteraar helemaal niets vind, maar geloof mij, als je meer en meer oor naar Zappa krijgt, wordt dit steeds beter

Fire And Chains is een nummer wat ik laatst pas opmerkte als zijnde los nummer, toen ik weer eens ongestoord dit album opzette. Op de een of andere manier had ik altijd het idee dat het bij When Yuppies Go To Hell hoorde, wat achteraf helemaal niet gek is, omdat Bobby Martin de hele tijd doorraast. Dat ik er dus achter kwam had er waarschijnlijk mee te maken dat ik deze keer eens het cd doosje in mijn handen had en naar de display van mijn speler keek Muzikaal een stuk vloeiender dan When Yuppies Go To Hell met weer een heerlijk (hoe kan het ook anders) gitaarsolo, van onze grote gitaarmeester himself. Juist daar waar When Yuppies Go To Hell af en toe aan melodie ontbreekt, vult dit nummer dat weer helemaal op en daarom is het ook een uitstekende aansluiten op het vorige nummer.

En daar is het dan, het eerste deel van de climax van cd 1. Met Let's Make The Water Turn Black zet Zappa de toon voor een fe-no-me-naal stukje orchestraal werk. Uiteraard kent eenieder de We're Only In It For The Money uitvoering van Let's Make The Water Turn Black, maar deze orchestrale uitvoering is misschien nog wel een tandje gelikter.. Heerlijke afwisseling t.o.v de vorige nummers en wat een ongelofelijk frisheid en kracht zit hierin.

Naadloos hierop volgt, van dezelfde plaat afkomstig, Harry You're A Beast/The Orange County Lumber Truck in een al zo geweldige uitvoering. Wat een klasse, wat een muzikale fituositeit. Ja, beter dan dit kan het haast niet. Ik zou er al het geld van de wereld voor over hebben om terug in de tijd te gaan en dat nog eens live te horen :D. Maar als er eens een keer een orkest naar NL komt die een avond Zappa speelt, neem ik daar ook genoegen mee. Misschien een ideetje voor het lokale jeugdorkest

Oh No is ook weer zo'n heerlijk nummer, die goed aansluit bij de vorige orchestrale nummers. Het geluk houdt maar niet op.. En dat klopt ook, want de uitvoering van Theme From Lumpy Gravy is om je vingers bij af te likken. Zó'n fantastastishe blazerspartij vindt je bijna nergens anders terug op een willekeurig Zappa album.. Oké misschien wel, maar dit meet zich zeker met de allergrootsten! Heerlijk ook is de intro van Zappa met, jawel, 'May you never hear Vloerbedekking again'. Zo fijn dat grootste muzikale meester ook onze taal beheerste Mijn advies: koptelefoon opzetten, en keihard opzetten die handel. Dan komen alle over elkaar spelende geluidslagen pas écht tot zijn recht, want dit is een gecompliceerder stuk dan op het eerste gehoor doet vermoeden.

Eat That Question is een overgansnummer naar het meeste serieuze jazzwerkje op de eerste cd Black Napkins. Ik heb nog even mijn cd's bekeken en kwam tot de conclusie dat dit toch wel mijn meest favoriete uitvoering van dit nummer is. Die solo's!!! Niet met woorden te omschrijven, zó fantastisch goed! Improviseren, gearrangeerd spelen, begeleiden; iedereen die in de band speelde beheerste dit allemaal tot in de pinken. Puur genieten gewoon..

De intro van Big Swifty is gelijk treffend. Uiteraard zijn er vele bekende versies dit nummer (heb nu even geen zin om na te zoeken waar dit nummer allemaal wel niet verschijnt, maar in ieder geval: vaak ), maar dit is eentje van de sterkeren. Een slowtempo begin stuk met een verassende versnelling hierna die in geen andere versie voorkomt. Maar goed, wanneer speelt Zappa een van zijn nummers (los van de opzegversjes als Discoboy of Bobby Brown) 2 keer hetzelfde. Wat zo geweldig is aan deze versie is het jazzsausje wat erover heen is gegooid. Dit komt vooral goed tot zijn recht bij de pianosolo omstreeks de 5e minuut en, uiteraard, door de aanwezigheid van de uitstekende blazers.

Wat voor Big Swifty geldt, geldt eigenlijk ook voor King Kong. Typisch zo'n nummer waar onwijs veel varianten op zijn gemaakt en nooit een keer hetzelfde wordt gespeeld. Ook hier is weer het eerder genoemd jazzsausje van toepassing.

Star Wars Won't Work is een leuk afsluitertje van cd 1, waarin, na al dat jazzgeweld, weer eens lekker wordt geknalt op de gitaar door meneer FZ. Een ware afsluiter van dit legendarische schijfje vol met overweldigende muziek.

Zo, nu is cd 1 ook weer even onder de aandacht gebracht Luisteren dus die handel!... Voor zover niet iedere Zappa fan dat al deed

Mooie recentie Maarten. Ik vind cd 1 natuurlijk ook erg goed laat dat duidelijk zijn, want voor mij is dit de beste Zappa plaat ooit en daar hoort cd 1 natuurlijk ook bij, alleen vind ik de 2 de nog lekkerder wegluisteren en draai ik hem daardoor ook vaker. Bij mij belanden bijna altijd deze, New York of Lather in de speler. Zowiezo de live platen. De reguliere albums blijven natuurlijk ook erg goed, maar live prefereer ik Zappa nou eenmaal net iets meer.

Volkomen met je eens natuurlijk Ricardo. De studioalbums waren meer een verplichting, de live platen altijd om van te smullen. Zal cd 2 weer eens vaker opzetten en er wellicht een stukje over schrijven. Ach Zappa, once you pop, you can not stop. Vervelende en dure hobby is het toch..

Enige minpuntje aan dit album vind ik dat het toch in mijn achterhoofd speelt dat dit geen vollédig concert is. Maargoed, dat is dan ook alles

CD 2 bevat een zogenaamde New Age Versie van The Black Page, misschien wel mijn meest geliefde uitvoering, gespeeld door Zappa's meest getalenteerde verzameling muzikanten tot dan toe.

En dan de allerbeste versie ever van Cruisin' For Burgers, met een hemelse gitaarsolo van de meester zelf...luisteren dus.


De reden dat FZ nooit tijdens zijn leven een complete show heeft uitgebracht, is omdat hij van mening was dat geen enkele show zoveel hoogtepunten had, dat het een release rechtvaardigde.
Daarom dus ook albums zoals YCDTOSA, met daarop een uiteenlopende verzameling van veelal unieke en soms eenmalige momenten uit zijn gehele live-oeuvre...

Onbegrijpelijk dat je over deze cd's nauwelijks iets hoort. Hoogtepunt op hoogtepunt. Waarschijnlijk de beste band waar ik muziek van bezit. Gelukkig krijgt dit wel een hoog gemiddelde op musicmeter.