Frank Zappa - Make a Jazz Noise Here (1991)

Pfoeh, alleen cd2? Doe mij ze allebei maar, want dit is waarschijnlijk de beste verzameling live nummers van Zappa!

Ik bedoel, neem nou cd1:
Stinkfoot begint met de heerlijk anekdote over Jimmy Swaggert, waarin het geloof maar weer eens lekker door Zappa in een hoekje gedrukt wordt zoals alleen Zappa dat heerlijk sarcastisch kan . De heerlijk losse manier waarop de band vervolgens Stinkfoot speelt is van absolute wereldklasse en getuigd van een band die ontzettend goed op elkaar in is gespeeld. Het gitaargeluid wat in de solo ten gehore wordt gebracht is wel erg 'apart'. Doe mij maar een lekkere ragsolo op zo'n Gibsongitaartje van de beste man . Het oefenen met Ed Mann op het einde is natuurlijk ook weer erg komisch, maar laat tevens het improvisatietalent van de band zien, aangezien Zappa om 3 verschillende uitvoeringen vraagt van het nummer; leuk bedachte overgang naar het volgende nummer trouwens

When Yuppies Go To Hell is meer een geluidscollage, dan een nummer, maar wel een die absoluut op zijn plaats is in dit 'concert' en naar mijn mening ook erg goed is geplaatsd, als 2e nummer op de cd. Ik ben persoonlijk erg fan van alle blazers die Zappa altijd tijdens zijn concerten gebruikt (komt later terug) en de plek die zij in dit nummer krijgen vind ik dan ook geheel niet onverdienstelijk. Natuurlijk is het bekend dat Zappa altijd de creme de la creme gebruikte uit de muziekindustrie, maar man, man, wat wordt dat weer even pijnlijk duidelijk in dit nummer... Wat zeg ik?! Op de hele plaat natuurlijk!
De versnelling in dit nummer is trouwens erg lekker en komt precies op tijd, weer met zo'n heerlijke solo van de blazers, gevolgd door een drumsolo van Chad Wackerman. Niet eens mijn favo Zappa drummer (die eer zou eerder Colaiuta ten goede komen of Bozzio), maar toch wel zeer overtuigend in dit stuk. Uiteraard komt iedereen aan bod in dit nummer, met de meest uiteenlopende achtergrond geluiden, wat het nummer overcompleet maakt.
Ik kan me voorstellen dat je dit als beginnende Zappa luisteraar helemaal niets vind, maar geloof mij, als je meer en meer oor naar Zappa krijgt, wordt dit steeds beter

Fire And Chains is een nummer wat ik laatst pas opmerkte als zijnde los nummer, toen ik weer eens ongestoord dit album opzette. Op de een of andere manier had ik altijd het idee dat het bij When Yuppies Go To Hell hoorde, wat achteraf helemaal niet gek is, omdat Bobby Martin de hele tijd doorraast. Dat ik er dus achter kwam had er waarschijnlijk mee te maken dat ik deze keer eens het cd doosje in mijn handen had en naar de display van mijn speler keek Muzikaal een stuk vloeiender dan When Yuppies Go To Hell met weer een heerlijk (hoe kan het ook anders) gitaarsolo, van onze grote gitaarmeester himself. Juist daar waar When Yuppies Go To Hell af en toe aan melodie ontbreekt, vult dit nummer dat weer helemaal op en daarom is het ook een uitstekende aansluiten op het vorige nummer.

En daar is het dan, het eerste deel van de climax van cd 1. Met Let's Make The Water Turn Black zet Zappa de toon voor een fe-no-me-naal stukje orchestraal werk. Uiteraard kent eenieder de We're Only In It For The Money uitvoering van Let's Make The Water Turn Black, maar deze orchestrale uitvoering is misschien nog wel een tandje gelikter.. Heerlijke afwisseling t.o.v de vorige nummers en wat een ongelofelijk frisheid en kracht zit hierin.

Naadloos hierop volgt, van dezelfde plaat afkomstig, Harry You're A Beast/The Orange County Lumber Truck in een al zo geweldige uitvoering. Wat een klasse, wat een muzikale fituositeit. Ja, beter dan dit kan het haast niet. Ik zou er al het geld van de wereld voor over hebben om terug in de tijd te gaan en dat nog eens live te horen :D. Maar als er eens een keer een orkest naar NL komt die een avond Zappa speelt, neem ik daar ook genoegen mee. Misschien een ideetje voor het lokale jeugdorkest

Oh No is ook weer zo'n heerlijk nummer, die goed aansluit bij de vorige orchestrale nummers. Het geluk houdt maar niet op.. En dat klopt ook, want de uitvoering van Theme From Lumpy Gravy is om je vingers bij af te likken. Zó'n fantastastishe blazerspartij vindt je bijna nergens anders terug op een willekeurig Zappa album.. Oké misschien wel, maar dit meet zich zeker met de allergrootsten! Heerlijk ook is de intro van Zappa met, jawel, 'May you never hear Vloerbedekking again'. Zo fijn dat grootste muzikale meester ook onze taal beheerste Mijn advies: koptelefoon opzetten, en keihard opzetten die handel. Dan komen alle over elkaar spelende geluidslagen pas écht tot zijn recht, want dit is een gecompliceerder stuk dan op het eerste gehoor doet vermoeden.

Eat That Question is een overgansnummer naar het meeste serieuze jazzwerkje op de eerste cd Black Napkins. Ik heb nog even mijn cd's bekeken en kwam tot de conclusie dat dit toch wel mijn meest favoriete uitvoering van dit nummer is. Die solo's!!! Niet met woorden te omschrijven, zó fantastisch goed! Improviseren, gearrangeerd spelen, begeleiden; iedereen die in de band speelde beheerste dit allemaal tot in de pinken. Puur genieten gewoon..

De intro van Big Swifty is gelijk treffend. Uiteraard zijn er vele bekende versies dit nummer (heb nu even geen zin om na te zoeken waar dit nummer allemaal wel niet verschijnt, maar in ieder geval: vaak ), maar dit is eentje van de sterkeren. Een slowtempo begin stuk met een verassende versnelling hierna die in geen andere versie voorkomt. Maar goed, wanneer speelt Zappa een van zijn nummers (los van de opzegversjes als Discoboy of Bobby Brown) 2 keer hetzelfde. Wat zo geweldig is aan deze versie is het jazzsausje wat erover heen is gegooid. Dit komt vooral goed tot zijn recht bij de pianosolo omstreeks de 5e minuut en, uiteraard, door de aanwezigheid van de uitstekende blazers.

Wat voor Big Swifty geldt, geldt eigenlijk ook voor King Kong. Typisch zo'n nummer waar onwijs veel varianten op zijn gemaakt en nooit een keer hetzelfde wordt gespeeld. Ook hier is weer het eerder genoemd jazzsausje van toepassing.

Star Wars Won't Work is een leuk afsluitertje van cd 1, waarin, na al dat jazzgeweld, weer eens lekker wordt geknalt op de gitaar door meneer FZ. Een ware afsluiter van dit legendarische schijfje vol met overweldigende muziek.

Zo, nu is cd 1 ook weer even onder de aandacht gebracht Luisteren dus die handel!... Voor zover niet iedere Zappa fan dat al deed

“But meanwhile, did everybody hear the great news today? Jimmy Swaggart under investigation! . . . Oh, Jay-ZUS! One day every one of those cock-suckers'll get caught!”

Tweede van drie livealbums in 1991 met optredens allemaal daterende uit 1988 van een uitgebreide band met blazerssectie. Er staan grotendeels instrumentale passages op dit album, het grappen en grollen blijft achterwege en veel teksten zijn er niet te volgen. Ik vind het geen makkelijk in het gehoor liggend album, ik moet soms doorzetten. De albumtitel is heel ironisch bedoeld, zo ook te horen op dit album.

Vanaf de eerste seconde staat er al een glimlach op mijn gezicht: Frank roept de aanwezigen op om zich te registreren om te stemmen en laat duidelijk merken hoe gelukkig hij is met het gerechtelijk onderzoek naar tv-evangelist Jimmy Swaggart. De toon is gezet en we starten met Stinkfoot. When Yuppies Go To Hell vind ik een saaie kakofonie met jazzy gedeelte, een drumsolo en allerlei elektronische geluiden. Pfft. Gelukkig wordt het nadien veel luchtiger en gemakkelijker om te volgen. Ik lees dat Fire and Chains een gitaarsolo is afkomstig van Pound For a Brown. Een vijftal nummers met Oh No er middenin zijn dan weer welgekomen korte en luchtige intermezzo’s. Zwaartepunt van disc 1 lijkt toch in de laatste drie nummers te liggen, het opnieuw jazzy Black Napkins met trompet- en saxofoonsolo, het nog altijd bijzonder virtuoze Big Swifty met tussenstukjes uit Lohengrin, Carmen en 1812 Ouverture, King Kong hier in een uitgebreide versie van “maar” 13 minuten, op YCDTOSA3 duurde deze 24 minuten. Star Wars Won’t Work sluit disc 1 af.

Op disc 2 wordt dezelfde grotendeels instrumentale jazzy lijn verder gezet, hoewel ik dit deel iets makkelijker te beluisteren vind, wellicht door het ontbreken van een saai stuk zoals bijvoorbeeld When Yuppies Go To Hell. Ik hoor ook minder die irritante samples en de songs klinken me bekender in de oren. Makkelijker maar zeker niet hapklaar: hier staat een briljante big band bijzonder goed te spelen op ingewikkelde songs. Dupree’s Paradise duurt hier “slechts” een achttal minuten, op YCDTOSA2 vierentwintig te lange minuten. City of Tiny Lights is: een heel fijn nummer met prima gitaarwerk. Twee korte tussenstukjes opnieuw afkomstig van respectievelijk Stravinsky en Bartok maar een nieuw hoogtepunt is voor mij zonder twijfel het adembenemende Stevie’s Spanking: de gitaarsolo’s zijn om duimen en vingers af te likken! Er staan weer spetterende gitaarsolo’s op. Ik noem maar enkele zaken, de tekst zal al lang genoeg zijn .

Met dit album moet een beginnende Zappa ontdekkingsreiziger mogelijk opletten want het tweede nummer When Yuppies Go To Hell kan een “stopper” worden, de rest van disc 1 zit bijzonder virtuoos in elkaar, van druk naar relaxed. Jazz blijft de hoofdtoon spelen en die elektronische geluidjes en/of samples (bijvoorbeeld tussen 8:00 en 9:30 van Big Swifty) kunnen bijzonder irritant overkomen. Disc 2 bevat dit euvel bijna niet. Het is niet echt het album om mee te beginnen, wil je iets van deze man horen maar daarom niet minder goed.