The B-52's - Wild Planet (1980)

Hoogtepunt in de carriere van deze band. New wave met een knipoog en dan de zingende sirene's.....

Ik vond die GELE stukken interessanter, deze is een stuk minder...

***

B-52's, geweldige muziek toch. Op deze vind ik vooral private idaho verdomd geweldig...

enige minpuntje bij deze groep: de happiness kan soms wel eens teveel worden

Prima opvolger van hun enigszins teleurstellende debuut uit 1979. Met "Cosmic Thing" uit 1989 vind ik dit het beste album van de B-52's. Wat er tussen dit album en het door mij genoemde "Cosmic Thing" ligt, daaraan ga ik mij maar niet wagen gezien het nogal zeer lage gemiddelde hier op MM voor dat werk. Drie albums B-52's lijkt mij trouwens ook wel genoeg. Op een gegeven moment wordt het toch te veel een herhaling.
Beste nummers op dit album; 'Dirty Back Road' en 'Private Idaho'.

4,0*

voor een lekker rauwe versie van 'give me back my man': YouTube - Give Me Back My Man - The B-52's (Live 1980)

EVANSHEWSON zegt:Nee toch? Origineler misschien; daar werd de unieke sound van de ludiekste aller Amerikaanse New Wave bands geintroduceerd. New wave die toch een soort onschuld en pretentieloosheid van de fifties ademde, niet alleen door de suikerspinkapsels van de dames op de hoes. Maar zo'n diamant als 'Dirty black road' en zo'n meeslepend nummer als 'Give me back my man' vond ik daar niet.
Ik ben wel eens geneigd om de tweede kant eerst te draaien, dan hou je de hoogtepunten voor het laatst, hoewel er ook op de tweede kant geen matige songs staan.

Geweldig toch, dat internet... Via 'Candy' (met Iggy Pop) via een live versie van Rock Lobster zag ik 'GIVE ME BACK MY MAN" en dat was zowaar een serieus mooi nummer.

Ik moet met terugwerkende kracht me eens gaan verdiepen in deze band. Las ook al dat Ricky Wilson erg jong gestorven is, net na het uitbrengen van "Bouncing Off The Satellites".

Ik heb die verzamelaar (time capsule) en dat staat vol met vrolijke absurde grappige dans-pop achtige bubbelgum-suikerspin muziek. ofzo. En ik ken uiteraard zoals iedereen van mijn generatie 'love shack' en dat blijft ook staan als een huis.

Ik merk dat ik een bepaalde grens overgegaan ben en me sinds toen (was het toen ik kinderen kreeg? De 40 passeerde?) niet meer zo erg kan verdiepen in nieuwe muziek. Maar teruggrijpen naar vroeger (en begrijp me goed; niet omdat toen alles beter was hoor!) ontdek je af en toe nog leuke dingen. Ik ga luisteren!!!

De tweede van The B-52's is net wat pakkender dan het debuut. Lekker uptempo, swingend, melodieus en fel. Beste voorbeeld is Private Idaho, dat als single in november 1980 in de Billboard Hot 100 tot #52 kwam.
Grinniken moet ik bij Quiche Lorraine. Niet alleen omdat ik die uit de koelcellen van de supermarkt ken, maar ook omdat het ronde fenomeen als een buitenaards ruimteschip ten tonele verschijnt op de tweede plaatkant. De volgende keer dat ik weer eens bij zo'n schap sta, zal ik aan dit malle liedje moeten denken.

De jaren '60 zitten 'm niet alleen in de kapsels van Kate Pierson en Cindy Wilson, maar ook in hun koortjes. Soms zijn er digitale effecten, zoals in Give Me Back My Man, waarbij de gitaren van Keith Strickland en Ricky Wilson soms stevig, soms krasserig kunnen hakken. Met de herkenbare spreekzang van Fred Schneider heb ik minder, als tegenwicht ten opzichte van de dames is het hier echter steeds in balans.
Enige nadeel is dat een echte uitschieter ontbreekt, de single uitgezonderd. Al ben ik wel extra gecharmeerd van het ietwat zweverige 53 Miles West of Venus, met zang alsof is geleend van Atomic van Blondie.

Ik kwam vanaf het derde album van het West-Duitse DAF en reis naar maart 1980: het Australische The Saints brengt dan de EP Paralytic Tonight Dublin Tomorrow uit.