Rolling Stones - Undercover (1983)

zeker geen slecht album dit, maar iets wat overgeproduceerd. ze hebben gewoon te lang in de studio gezeten en aan de nr's zitten sleutelen.

De songs op zich zijn zeker niet slecht, lekker veel gitaargeweld vh duo Richards/Wood.

Zelf vond ik de geflopte single She was hot altijd erg lekker klinken (waarom spelen ze die nou niet eens live!?), ook coole clip, maar ook It must be hell (riff gejat van hun eigen Soul survivor van Exile) en Too tough klinken erg goed.

van Undercover bestaat ook een 12" die ook erg leuk is, maar niet echt iets toe voegt, eigenlijk was de versie die op de plaat is uitgebracht al een 12"versie, maar de Stones vonden die zo goed dat het de definitieve versie is geworden.

Geen super album maar met de sterke singles en nog wat aardige rocknummers kom ik toch tot drie sterren.Vooral Too much blood,met de typische jaren tachtig sound en controversiële tekst blijft een geweldig nummer.

Ik vond de single Undercover (Of the Night) wel erg sterk.
Als je als 10 jarige die heftige clip ziet, en een vader hebt die naar de televisie loopt om het geluid voluit te zetten, dan maakt het al gelijk veel indruk.
Undercover was het laatste album van The Stones uit het tijdperk dat er in huize Raven nog geen afstandsbediening aanwezig was.
Razend enthousiast was hij.
Eigenlijk is er bij dit nummer niet echt een riffje, en nog steeds vraag ik het mij af, is dit een sampler, of werd er flink met het geluid geklooid.
De gitaar klinkt op de een of andere manier kunstmatig, maar hierbij past het gewoon prima.
Undercover (Of the Night) heeft dat broeierige jungle gevoel welke Sympathy For The Devil ook heeft; inclusief soortgelijk koortje.
Maar eigenlijk komt ook de drum en bas zeer sterk naar voren, welke het geheel een extra boots geeft.
Een soort van Dextro Energy Drink effect.
Voor mijn gevoel waren The Stones klaar met hun album Tattoo You, en was het bij dit album voor het eerst de vraag of er nog nieuw werk van The Stones zou verschijnen.
Ik heb altijd het idee gehad, dat ze nu alweer 32 jaar bezig zijn om te stoppen, en gunde men ze dat ook wel.
De jaren 60 en 70 hadden hun littekens achter gelaten, en het was een wonder dat vooral Keith Richard zich staande hield; en nog steeds trouwens.
Absoluut niet hun beste werk, maar ik kan hier nog goed van genieten.
De andere single She Was Hot had een clip die zo door Dick Maas gemaakt had kunnen worden.
Ook hier speelt een roodharige vamp een grote rol, en werd er flink wat humor in het geheel verwerkt.
Absoluut vergelijkbaar met When The Lady Smiles van Golden Earring.
She Was Hot is een voor The Stones begrippen wat rustigere rocker, maar wel een typisch Stones nummer.
In Tie You Up (The Pain of Love) zit blues maar ook boogiewoogie, maar hier mis je iets van een piano solo welke Nicky Hopkins in het verleden regelmatig liet horen.
Wanne Hold You is niet zo bijzonder, maar ik moet altijd glimlachen als ik dit nummer hoor, zeker de live versies.
Keith als zanger heeft iets liefs, wat ik eigenlijk niet bij deze duistere rocker vind passen.
Zijn stem is eigenlijk te klein om dit nummer te dragen, maar wel charmant.
Feel on Baby is het reggae lied van het album met de nodige dub, volgens mij is vooral Jagger een groot liefhebber van deze stijl, maar ik hoor hem liever in combinatie met Peter Tosh.
Past wel helemaal in het tijdsbeeld, The Police was groot in Groot Brittannië, en wij hadden uiteraard onze eigen Doe Maar.
Too Much Blood zou ook goed op Some Girls of Emotional Rescue passen, maar op dit moment is Chic en vooral Neil Rodgers groot.
Maar zoals een groot band alleen maar de mogelijkheid heeft, laten ze hier horen dat ze hem niet nodig hebben, zoals een David Bowie of Duran Duran.
Net als een Queen verwerkten ze rond begin jaren 80 de nodige disco in hun muziek, en wisten ze hier mee te scoren.
Voor beide bands niet hun beste muzikale periode, maar ze lieten wel horen dat ze deze kwaliteiten wel bezaten.
Het zit verdorie wel allemaal strak in elkaar.
Pretty Beat Up lijkt veel op de sound waarmee een INXS een paar jaar later succesvol zal zijn.
Heerlijk die saxofoon die het nog meer funky maakt, ook al klinkt het als een lange groove uit een jamsessie.
Too Tough zou prima bij een band als The Black Crowes thuis horen, maar vind ik eigenlijk op die gitaarsolo na, te gewoontjes.
Blijkbaar zitten de minste nummers op het einde, want het Phil Lynott achtig gezongen All the Way Down wil mij niet overtuigen.
It Must Be Hell klinkt lekker, maar is weer niet zo sterk dat het goed blijft hangen, beetje in de stijl van AC/DC.
Undercover is een beter album bij meerdere luisterbeurten.
De invloeden uit de jaren 70 zijn nog aanwezig, en hier en daar een flirt met de jaren 80.
Ach, ze gingen gewoon met de tijd mee.

Dit album na herbeluistering nummer per nummer beoordeeld:

1.Undercover (Of the Night) (4:33)
Hun beste nummer op dit album door het ritme en de tekst al kan het niet tippen aan hun vroegere werk en het is vooral de controversiële clip die bijblijft. Het is mij te overgeproduceerd en minder spontaan.
Cijfer: 7

2.She Was Hot (4:42)
Dit vind ik gewoon een banaal rocknummer, ongeïnspireerd waarbij de rauwheid het vooral van de schreeuwzang van Mick Jagger moet komen.
Cijfer: 4,5

3.Tie You Up (The Pain of Love) (4:16)
Een meer bluesy Stones maar mist datgene wat een Stones-nummer onvergetelijk maakt zoals een sterke melodie, gitaar- of pianosolo.
Cijfer: 5,5

4.Wanne Hold You (3:16)
Het dieptepunt op dit album, een nietszeggend rocknummer waarbij de stem van Keith Richard niet in past, hij is meer thuis in ingetogen nummers.
Cijfer: 3,5

5.Feel on Baby (5:08)
Een reggae-nummer dat op de vlakte blijft en ook wat langdradig is al zingt Mick Jagger het wel in met de nodige passie, er mocht een beetje meer pit in.
Cijfer: 5

6.Too Much Blood (6:15)
Eén van de betere Stones-songs hier door het funky ritme, de blazers, de tekst en ook hier de gitaarbegeleiding, al klinkt het a-typisch Stones. Duurt wel wat te lang.
Cijfer: 6,5

7.Pretty Beat Up (4:05)
Daar heb ik nooit veel aan gevonden, een nummer dat monotoon voortdreint waarbij de titel steeds herhaald wordt. Alleen die sax is het vermelden waard.
Cijfer: 4

8.Too Tough (3:51)
Dit is meer Stones te voeten uit maar lijkt ook erg op sterkere She's so Cold door het ritme en gitaarrif.
Cijfer: 6

9.All the Way Down (3:14)
Dit mag er ook zijn maar ook hier heb ik een déja-vu-gevoel. Redelijk maar niet opzienbarend Stones-nummer, moet het teveel van het meezingrefrein hebben.
Cijfer: 6

10.It Must Be Hell (5:04)
Ook hier wil ik een voldoende voor geven al is de riff opzichtig gejat van Soul Survivor. Rolling Stones herhalen zichzelf al te vaak op dit album en de nummers zijn ook te lang uitgesmeerd.
Cijfer: 6

Ongeïnspireerd zou ik het album niet willen noemen. Ik denk dat Jagger en Richards zich genoeg hebben laten inspireren door wat begin jaren tachtig populair was. Dit album betekent alleen wel een dusdanige stijlbreuk dat veel fans de band niet meer herkennen. Ik kijk in elk geval wel op van wat ik hier hoor, maar de popjas past de band eigenlijk redelijk goed en eigenlijk hoor ik die nummers liever dan een gerecyclede It Must Be Hell. Er zullen in elk geval heus wel mensen zijn die dit een geweldig album vinden. Mij doet het weinig omdat het genre niet mijn ding is en de songstructuur exact dezelfde is gebleven. Hier luister ik liever naar dan een Let It Bleed en het doet ook niet onder voor Exile.


Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Some Girls
8. Out Of Our Heads
9. Tattoo You
10. Between The Buttons
11. Undercover
12. Exile On Main St.
13. Emotional Rescue
14. Goat Head Soup
15. Beggars Banquet
16. It's Only Rock n Roll
17. Let It Bleed
18. Black And Blue

Ik breek weer met de fans, maar vind die new wave vibes van dit album echt fantastisch. Vooral dat strakke baswerk en die snerpende slaggitaar werken voor mij echt prima. Ben bijna geneigd om te zeggen dat ik The Stones op deze tour liever hoor dan wat ze halverwege de jaren '70 speelden. Undercover Of The Night is een fantastische hitsingle en She Was Hot inclusief die fantastische videoclip brengt steeds een glimlach op mijn gezicht. De band klinkt gewoon alsof ze het hier heel erg naar hun zin hebben en dat hoor ik het liefste.

Zo goed als de twee openers wordt het daarna helaas nergens meer, al ergert het me ook niet. Wederom geen enorm schot in de roos, maar stiekem wel eentje waar ik meer van geniet dan het gros van de meer klassieke albums.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Undercover
5. Let It Bleed
6. Beggars Banquet
7. It's Only Rock N Roll
8. Some Girls
9. Aftermath
10. Exile On Main St.
11. Tattoo You
12. Between The Buttons
13. 12x5
14. Out Of Our Heads
15. Emotional Rescue
16. The Rolling Stones No. 2
17. The Rolling Stones
18. Black And Blue

Zeer interessante mening lennert. Ik kan een heel eind met je meegaan, maar vind het niveau na de drie eerste nummers dermate zakken dat mijn waardering toch lager uitkomt:

Undercover begint sterk. Het titelnummer is lekker swingend en het klinkt voor Stones begrippen behoorlijk modern (elektronische drums). Met She Was Hot en Tie You Up komen we bij de twee prijsnummers van dit album. Beide nummers klinken energiek, gedreven en swingen behoorlijk. Goede opbouw van de nummers en de hele band presteert hier gewoon goed.
Inmiddels begin ik me af te vragen of ik Undercover, net als Tattoo You, onterecht veel te lang niet heb gedraaid. Helaas kan ik die vraag al vrij snel negatief beantwoorden, want na Tie You Up zakt het album snel af naar een zeer middelmatig niveau. De drive en energie van de eerste drie nummers is nergens meer te bekennen en het klinkt allemaal gewoon plichtmatig. Echt slecht of ergerlijk wordt het niet, maar het maakt gewoon totaal geen indruk.
Net als ik heb besloten dat het met dit album niks meer gaat worden wordt ik wakker geschud door de riff van It Must Be Hell. Die inderdaad wel erg op die Soul Survivor lijkt, maar het levert een alleraardigs nummer op, dat het album tot nog positief afsluit.
Onder de streep blijft er een matige plaat over met drie duidelijke uitschieters. Ik had hier drie sterren staan en dat hou ik zo. Wel drie magere sterren, want eerlijk gezegd verwacht ik niet dat ik Undercover snel weer op zal zetten.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Their Satanic Majesties Request: 4*
9. Tattoo You: 4*
10. Out Of Our Heads US: 4*
11. Some Girls: 3,5*
12. The Rolling Stones Now!: 3,5*
13. 12 X 5: 3,5*
14. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
15. Goats Head Soup: 3*
16. The Rolling Stones No. 2: 3*
17. Undercover: 3*
18. Between The Buttons: 2,5*
19. Emotional Rescue: 2,5*
20. December's Children (And Everybody's): 2,5*

In 1983 moest ik met mijn krantenwijk en wat zakgeld goed kiezen welke LP's ik kocht. Bij dit album ben ik toen voor de singles (deels in de uitverkoop bak van 1,00 Gulden) gegaan en die vond ik echt goed en heb ik veel gedraaid. Opener Undercover of the Night vond en vind ik echt een geweldig Stones nummer. Ik las dat het in the USA en UK flink succesvol was. Het had net als het wat funky She Was Hot een geweldige clip herinner ik mij.

Het lange Too Much Blood is ook al zo'n sterk jaren '80 nummer van the Stones. Ik heb er nog op gedanst in Club Cartouche in Utrecht. Verder vind ik Tie You Up (The Pain of Love), Pretty Beat Up met lekkere blazers en Too Tough ook heel aardig. It Must Be Hell is een fraaie afsluiter. De andere drie songs zijn matigjes. Alles bij elkaar heb je dan een hele aardige LP, maar ik heb er toen goed aan gedaan om voor de singles te gaan.

Ik ben geen die hard Stones fan, vond deze cd in de kringloop en Undercover vond ik altijd wel een van de lekkerder Stones nummers.

Het begin kan er toch gewoon mee door?
Maar dan, het wordt een aantal keren genoemd, Wanna hold you.... tsja...dan is het aanvankelijke 'ok, best aardig, luistert lekker weg - gevoel' compleet weg.
Wat een dwaas nummer dat de boel meteen naar beneden haalt.
Feel on baby zet die malheur dan voort en ja...dan is het lastig voor dit album zich te herstellen.

Overgeproduceerd? Mwah, hij klinkt bij vlagen lekker opgenomen zoals Tie you up. Maar Feel on baby, om daar even bij terug te komen, dat zou ik dan weer wel overgeproduceerd noemen met alle stereo effecten en geluidstierelantijnen.

Nog wat blazers in een arrangement met drumcomputer effecten (dat is Watts toch niet?) en ja, dan ben je mij als niet die hard Stones fan kwijt.

Kortom, het leek lekker uit de startblokken te komen maar de klad zette al rap in.

Leve de kringloop.

Viel mij uiteindelijk al snel wat tegen toendertijd. Lijkt ook een gebrek aan goede ideeën en ik denk dat het tussen Keith en Mick ook al hommeles was. De plaat heeft ook een wat sombere toon over het algemeen. Veel sex en geweld gerelateerde teksten.
En terwijl Undercover of the Night zo sterk opent. Eén van hun meest dreigende nummers. Fijn ook de urban drums die er in zijn verwerkt.
Het vervolg is lang niet zo sterk. She Was Hot is eigenlijk banaal, Tie You Up is iets beter en Wanna Hold You is met gemak Keith's slechtste bijdrage ooit.
Feel on Baby heeft een reggea vibe (Keith is een reggea fan), maar duurt te lang en komt amper van de grond.
Too Much Blood is de meest vreemde eend in de bijt. Gebaseerd op een waar gebeurt verhaal. Een kannibaal die een vriendin mee naar huis neem, vermoord en op eet. Het heeft muzikaal weinig tot niets met The Stones van doen in ieder geval. Lees: een vette dansbare drumbeat ondersteund door blazers. Jagger, (duidelijk uit zijn koker) had dit beter voor een soloplaat kunnen gebruiken. Het nummer maakt wel een heel verdwaalde indruk.
Pretty Beat Up is met Wood geschreven en hoewel geen echt sterke compositie, is het wel een heel aanstekelijke bak herrie. Meer een jam eigenlijk.
Too Tough is middelmaat, evenals het rockertje All the Way Down. Nooit echt slecht, maar beiden makkelijk inwisselbaar.
It Must Be Hell is bepaald beter, maar lijkt wel heel erg op Soul Survivor van Exile on Mainstreet.

Undercover is achteraf de plaat waar het verval werd ingezet en de mannen duidelijk op elkaar uitgekeken waren.
Er werd niet eens een tour ondernomen en Mick meende dat hij het op eigen houtje eigenlijk ook wel kon.
Een aantal sombere jaren volgden voor The Stones.

Al met al een prima album van de mannen. Maar wat ik niet begrijp, is de overwaardering voor een nummer als She Was Hot. Samen met It Must Be Hell, het zwakste nummer van Undercover. Too Tough is net ietsje beter. Undercover (of the Night) blijft goed, evenals Tie You Up (The Pain of Love) en Keith's Wanna Hold You. De flow van het reggae-achtige Feel on Baby heeft ook wel wat. Too Much Blood behoort voor mij ook niet tot de beste tracks, maar de algehele sfeer in het nummer bevalt me dan weer wel. Pretty Beat Up, zeker met de heerlijke sax ondersteuning, is een toffe track. Weet niet of dat ooit live gespeeld is, maar dat leent zich daar erg goed voor. All the Way Down is nog een aardige albumtrack.

4,50 Rolling Stones - Tattoo You (1981)
3,50 Rolling Stones - Undercover (1983)
3,33 The Rolling Stones - The Rolling Stones (1964)