Rolling Stones - Undercover (1983)

Zeker geen hoogvlieger dit Undercover , maar hij kan er net mee door . Staan toch een paar aardige stukken op . Maar dat The Stones over hun hoogtepunt heen zijn is toch wel heel duidelijk .

De jaren '80 waren duidelijk niet de beste jaren voor The Stones. De heren waren elkaar aardig zat aan het raken en een paar jaar later zou de bom tussen jetsetter Jagger en junkie Richards helemaal barsten.

Wat een laag gemiddelde heeft deze plaat!
Vind eigenlijk alle nrs tof, alleen pretty beat up en feel on baby vind ik minder.
Teksten vol geweld en sex. Daar ben ik altijd wel voor te porren haha.
Gewoon een lekkere simple rockplaat van de stones beetje plat af en toe but its only rock n roll
and i like it!!

Dan hadden we geen Steel Wheels, voodoo lounge en bigger bang gehad.. toch niet heel slechte albums als je 't mij vraagt?

En geen Tattoo You . Dat had wel het grootste gemis geweest dacht ik zo .

Wat een lekker begin. Jagger snauwt erop los snerpende guitaren. Die rollende drums en zelf bill mag zich onderscheiden. Ook weer eens een lekkere kritische tekst. Die zuid amerikanen krijgen flink op hun flikker van mick. En tercht met hun klote regeringen. Dit zijn de stones die ik graag hoor. Scherp en gemeen. En altijd dat opzwepend ritme prachtig gewoon. Dit voorspelt veel goeds de stenen zijn in vorm. Nee de stenen zijn in bloedvorm................................

Geen onzin over deze plaat, deze plaat is beter dan alle platen die de Stones de afgelopen 5 jaar hebben uitgebracht.

Studioalbums hebben ze de laatste 5 jaar niet meer gemaakt hoor . A Bigger Bang was de laatste en die stamt uit 2005 .

Misschien bedoeld thuurke 50 jaar?

Pretty Beat Up is toch wel het dieptepunt van dit album vind ik.

Undercover en she was hot zijn erg leuk, maar ik vind dat je goed kan horen dat de inspiratie wat aan het opraken was.

Middelmatig album.

Feel On Baby, She Was Hot, Undercover Of The Night, Wanna Hold You, Pretty Beat Up....die klinken toch wel prettig, de rest vind ik toch een pak minder.

Geen super album maar met de sterke singles en nog wat aardige rocknummers kom ik toch tot drie sterren.Vooral Too much blood,met de typische jaren tachtig sound en controversiële tekst blijft een geweldig nummer.

als niet-stones fan ga ik voor de minder gewaardeerde Stonesplaten, deze is goed genoeg.

Feel on Baby

It Must Be Hell is lekker old school Stones, maar die riff is wel erg opzichtig gejat van Soul Survivor (van Exile On Mainstreet)

The Stones jatten van hun zelf...... Ook wel aardig.

ik noem het liever lenen..

Ga mijn 2 score toch verhogen naar 3. Ben m nu heel hard aan t draaien, en moet zeggen dat ie me toch wel bevalt! Nog steeds niet hoogstaand, maar gewoon wel ok Stones!

It Must Be Hell is toch wel even het vernoemen waard! Heerlijk typisch Stones/Richards gitaar sound!

Undercover is een beetje een no nonsens Stones album. De sfeer van de plaat is niet verkeerd, maar songmatig blijft het wel wat achter.
Too Much Blood bijvoorbeeld klinkt muzikaal nu zelfs wat lullig, ondanks het nogal creepy onderwerp.
Nietemin hoor ik her en der wel een lekker rauwe band. Kon ze daar hierna steeds minder op betrappen.

Helemaal mee eens met de uitleg en met de score, gewoon een matig albumpje. Toch hoor ik deze liever dan Dirty Work, Bridges To Babylon en A Bigger Bang

Laatste album van de Stones die ik aangeschaft heb. Hierna wordt het me echt een beetje te middelmatig, alhoewel dit album ook niet bepaald een meesterwerk is. De openingstrack is idd nog wel aardig, maar het overgrote deel van de songs haalt wat mij betreft niet meer dan hoogstens gemiddeld. Toch maar weer Sticky Fingers of Some Girls opzetten. 2,5

Hierna kwamen nog goed platen als Steel Wheels, Bridges to Babylon en A bigger bang. Alles behalve dan middelmatig vind ik.
Undercover is niet top en zelf vind ik Emotional Rescue ondermaats.

Tijdens Undercover lagen de verhoudingen al wat scheef. Het was volgens mij ook de eerste plaat die geen tour met zich meebracht.
Jagger had andere plannen (solo)

Undercover kan er net mee door. Het is een wat onevenwichtige plaat met wat ongeinspireerde nummers, maar bevat tevens werk wat wel weer lekker ouderwets rockt.

Artistiek is het hier echter al behelpen.

Ik vond de single Undercover (Of the Night) wel erg sterk.
Als je als 10 jarige die heftige clip ziet, en een vader hebt die naar de televisie loopt om het geluid voluit te zetten, dan maakt het al gelijk veel indruk.
Undercover was het laatste album van The Stones uit het tijdperk dat er in huize Raven nog geen afstandsbediening aanwezig was.
Razend enthousiast was hij.
Eigenlijk is er bij dit nummer niet echt een riffje, en nog steeds vraag ik het mij af, is dit een sampler, of werd er flink met het geluid geklooid.
De gitaar klinkt op de een of andere manier kunstmatig, maar hierbij past het gewoon prima.
Undercover (Of the Night) heeft dat broeierige jungle gevoel welke Sympathy For The Devil ook heeft; inclusief soortgelijk koortje.
Maar eigenlijk komt ook de drum en bas zeer sterk naar voren, welke het geheel een extra boots geeft.
Een soort van Dextro Energy Drink effect.
Voor mijn gevoel waren The Stones klaar met hun album Tattoo You, en was het bij dit album voor het eerst de vraag of er nog nieuw werk van The Stones zou verschijnen.
Ik heb altijd het idee gehad, dat ze nu alweer 32 jaar bezig zijn om te stoppen, en gunde men ze dat ook wel.
De jaren 60 en 70 hadden hun littekens achter gelaten, en het was een wonder dat vooral Keith Richard zich staande hield; en nog steeds trouwens.
Absoluut niet hun beste werk, maar ik kan hier nog goed van genieten.
De andere single She Was Hot had een clip die zo door Dick Maas gemaakt had kunnen worden.
Ook hier speelt een roodharige vamp een grote rol, en werd er flink wat humor in het geheel verwerkt.
Absoluut vergelijkbaar met When The Lady Smiles van Golden Earring.
She Was Hot is een voor The Stones begrippen wat rustigere rocker, maar wel een typisch Stones nummer.
In Tie You Up (The Pain of Love) zit blues maar ook boogiewoogie, maar hier mis je iets van een piano solo welke Nicky Hopkins in het verleden regelmatig liet horen.
Wanne Hold You is niet zo bijzonder, maar ik moet altijd glimlachen als ik dit nummer hoor, zeker de live versies.
Keith als zanger heeft iets liefs, wat ik eigenlijk niet bij deze duistere rocker vind passen.
Zijn stem is eigenlijk te klein om dit nummer te dragen, maar wel charmant.
Feel on Baby is het reggae lied van het album met de nodige dub, volgens mij is vooral Jagger een groot liefhebber van deze stijl, maar ik hoor hem liever in combinatie met Peter Tosh.
Past wel helemaal in het tijdsbeeld, The Police was groot in Groot Brittannië, en wij hadden uiteraard onze eigen Doe Maar.
Too Much Blood zou ook goed op Some Girls of Emotional Rescue passen, maar op dit moment is Chic en vooral Neil Rodgers groot.
Maar zoals een groot band alleen maar de mogelijkheid heeft, laten ze hier horen dat ze hem niet nodig hebben, zoals een David Bowie of Duran Duran.
Net als een Queen verwerkten ze rond begin jaren 80 de nodige disco in hun muziek, en wisten ze hier mee te scoren.
Voor beide bands niet hun beste muzikale periode, maar ze lieten wel horen dat ze deze kwaliteiten wel bezaten.
Het zit verdorie wel allemaal strak in elkaar.
Pretty Beat Up lijkt veel op de sound waarmee een INXS een paar jaar later succesvol zal zijn.
Heerlijk die saxofoon die het nog meer funky maakt, ook al klinkt het als een lange groove uit een jamsessie.
Too Tough zou prima bij een band als The Black Crowes thuis horen, maar vind ik eigenlijk op die gitaarsolo na, te gewoontjes.
Blijkbaar zitten de minste nummers op het einde, want het Phil Lynott achtig gezongen All the Way Down wil mij niet overtuigen.
It Must Be Hell klinkt lekker, maar is weer niet zo sterk dat het goed blijft hangen, beetje in de stijl van AC/DC.
Undercover is een beter album bij meerdere luisterbeurten.
De invloeden uit de jaren 70 zijn nog aanwezig, en hier en daar een flirt met de jaren 80.
Ach, ze gingen gewoon met de tijd mee.

De gitaar riff van Must Be Hell is in wezen dezelfde van Soul Survivor ( slotnr. van Exile.)
Undercover ( of the night) vind ik ook alleraardigst. Gelijk ook de beste song van dit verder weinig memorabele album.
Grimmig, ritmisch hard en onheilspellend en de riff's van Keith en Woody zijn uitstekend.

Valt ook op dat de band vrijwel nooit werk speelt van Undercover op de buhne, als er al ooit wat gespeeld is. Het duurde in ieder geval tot "89" voordat er weer sprake was van een uitgebreide tour.

Wanna Hold You werd toch regelmatig live gespeeld?

Dit album na herbeluistering nummer per nummer beoordeeld:

1.Undercover (Of the Night) (4:33)
Hun beste nummer op dit album door het ritme en de tekst al kan het niet tippen aan hun vroegere werk en het is vooral de controversiële clip die bijblijft. Het is mij te overgeproduceerd en minder spontaan.
Cijfer: 7

2.She Was Hot (4:42)
Dit vind ik gewoon een banaal rocknummer, ongeïnspireerd waarbij de rauwheid het vooral van de schreeuwzang van Mick Jagger moet komen.
Cijfer: 4,5

3.Tie You Up (The Pain of Love) (4:16)
Een meer bluesy Stones maar mist datgene wat een Stones-nummer onvergetelijk maakt zoals een sterke melodie, gitaar- of pianosolo.
Cijfer: 5,5

4.Wanne Hold You (3:16)
Het dieptepunt op dit album, een nietszeggend rocknummer waarbij de stem van Keith Richard niet in past, hij is meer thuis in ingetogen nummers.
Cijfer: 3,5

5.Feel on Baby (5:08)
Een reggae-nummer dat op de vlakte blijft en ook wat langdradig is al zingt Mick Jagger het wel in met de nodige passie, er mocht een beetje meer pit in.
Cijfer: 5

6.Too Much Blood (6:15)
Eén van de betere Stones-songs hier door het funky ritme, de blazers, de tekst en ook hier de gitaarbegeleiding, al klinkt het a-typisch Stones. Duurt wel wat te lang.
Cijfer: 6,5

7.Pretty Beat Up (4:05)
Daar heb ik nooit veel aan gevonden, een nummer dat monotoon voortdreint waarbij de titel steeds herhaald wordt. Alleen die sax is het vermelden waard.
Cijfer: 4

8.Too Tough (3:51)
Dit is meer Stones te voeten uit maar lijkt ook erg op sterkere She's so Cold door het ritme en gitaarrif.
Cijfer: 6

9.All the Way Down (3:14)
Dit mag er ook zijn maar ook hier heb ik een déja-vu-gevoel. Redelijk maar niet opzienbarend Stones-nummer, moet het teveel van het meezingrefrein hebben.
Cijfer: 6

10.It Must Be Hell (5:04)
Ook hier wil ik een voldoende voor geven al is de riff opzichtig gejat van Soul Survivor. Rolling Stones herhalen zichzelf al te vaak op dit album en de nummers zijn ook te lang uitgesmeerd.
Cijfer: 6

Ik zou het je niet durven zeggen.

Thunderball is goed in dit soort dingen.

Alleen tijdens de Bridges to Babylon tour. Daar werd het tijdens 99 van de 107 concerten gespeeld volgens wikipedia.

Bedankt voor de info Jelle. Kan wel betere Keith / zang nummers trouwens.

99x, is toch aardig wat.

Leuk verslag Luc

Dit album verdient niet de schoonheidsprijs,ik kan met jou verslag leven
Enkele nrs komen bij mij tikkeltje hoger uit
Het gekke is ,voor mij dan,dat To Much Blood mijn favo hierop is,ondanks dat ik meestal meer naar de echte StonesRock neigt