Grandaddy - The Sophtware Slump (2000)

meesterwerk van onze grootvader , ik vind het weids , humorvolle teksten weemoedig soms , maar gewoon fantastisch ! , later gingen ze veel te poppy aan het werk , spijtig .

wat is 'lo-fi' ?

Lo-fi slaat op "technisch minder kwalitatieve" muziek, in tegenstelling tot "echte studioplaten". Beginnende groepen starten uit noodzaak met beperkte middelen als opnameapparatuur. Grandaddy en Pavement behielden die lo-fi sound de rest van hun bestaan.

Jason Lytle registreerde (en nog steeds) al z'n werk thuis, ook deze Sophtware Slump! Ook al klinkt ze zuiverder dan hun debuutplaat, op elk nummer van deze parel vind je geluiden die je niet kan thuisbrengen... Lo-fi ten top!

En dit past perfect bij het imago van Grandaddy: ogenschijnlijk eenvoudige teksten en melodieën. Maar als je dieper graaft en steeds terug luistert, ontdek je dat de teksten serieuze doordenkers zijn en de muziek multi-gelaagd... Schoonheid die ontroert!

Niet de vorm telt, wel de inhoud...

Zoals altijd, nietwaar?

Het totaalplaatje telt...

Prachtig album, panoramische muziek dat de sfeer brengt van weidse landschappen zoals de hoes treffend weergeeft, vrij weemoedig met gelaagde teksten. Vrij rustige rock met wat folk vermengd, wat spacy, het ligt zowat tussen Radiohead en Neil Young. De openingstrack vind ik magistraal maar de overige nummers zijn eveneens sterk. Zeker een groeiplaat dat ik nog vaak ga draaien.

Te lang uitwaaierend zonder dat er iets beklijft. Kan de euforie niet delen.

Deze plaat is verre van Lo-Fi (Luister maar eens naar The Chrystal Lake en de laatste twee nummers).

Bij de nummers 1,4,5 en 10 gaan bij mij de registers nog altijds net iets hoger !

Luister het nu weer, maar wat is het openingsnummer toch een prachtig ontroerend nummer, zeg! Wauw!

Dat is vreemd: al een tijd geleden mijn stem uitgebracht en nog geen reactie van mijn kant.
Is dat nu een goed of slecht teken? Geen flauw idee. Dit is typisch zo'n album dat ik soms regelmatig draai en dan weer tijden niet, zo erg dat ik me kan gaan afvragen wie Grandaddy ook al weer is.

Die Midlake vergelijking snap ik wel. Het ademt toch eenzelfde soort sfeer, zeker als er wat subtiele electronica toegevoegd wordt.

Ik vind het een mooi album dat absoluut tijd vraagt om te rijpen. Misschien is dat ook wel de reden dat ik er gewoonweg geen echte mening over kon geven.
Toch heeft het me ook nooit echt tot op het diepst weten te ontroeren; een term die ik bij dit album toch wel eens tegenkom. Weemoedig is er ook zo eentje. Dat zal best wel. Ik ervaar muziek bij die term toch net even anders.

Wat ik wel bijzonder knap aan dit album vind is de gelaagdheid ervan, en die ontdek je pas na meerdere draaibeurten. Het zijn maar hele kleine momenten in sommige gevallen, maar ze zijn erg goed gedaan.
Ik denk dat het de zang is die mij er nog het meest van weet te weerhouden dit een meesterwerkje te noemen, en dat mag opmerkelijk genoemd worden omdat ik bij andere artiesten met soortgelijke zang deze opmerking niet snel zal plaatsen.

Bij Chartsengrafs krijg ik altijd een beetje een Kashmir gevoel (die Deense band) en So You'll Aim Toward The Sky is een nummer dat me telkens over mijn beoordeling aan het twijfelen brengt. Dit is dus wel ontroerend en dit raakt me dan weer wel. Zou het komen omdat ik er een Radiohead OK Computer-achtig gevoel bij krijg? Het zou zomaar kunnen uiteraard. Maar dat boeit verder niet: het is werkelijk een schitterende afsluiter! Een afsluiter die dan weer de twijfels naar boven brengt: 'moet er niet toch een halfje bij?'.

Dat getob over zoiets lulligs als een stem staat me dan weer zwaar tegen (normaal weet ik het echt altijd wel gelijk). Maar nu? Twijfeldetwijfel........... vooruit: The Sophtware Slump is een sterke plaat en 3,5* is wat aan de zuinige kant. Laat ik nu ik een mening neerplemp er dan ook gelijk een halfje bovenop schuiven.

Chartsengrafs

Wat een ontiegelijk lekker nr is dit!

Het begin is werkelijk ongeevenaard..

'Birds come, then they go'

Ik verhoog naar 4,5*. Wat een ontiegelijk lekker album is dit! Enige nummer dat mij totaal niet kan bekoren is Broken Household Appliance National Forest, vind het ook totaal niet in de prachtige, ietwat meer ingetogen sfeer van het album passen.

Ha, heb deze hier voor 5 luttele eurootjes op de kop weten te tikken! Hij stond al een tijdje op mijn verlanglijstje. Tijdje niet gehoord, heb weer extra zin om hem te luisteren als ie binnen is.

Eigenzinnige muziek, met de opener als absoluut hoogtepunt. Verder bevallen de Jed-nummers erg goed en de afsluiter heeft ook een mooie sfeer. Over sfeer gesproken: The Sophtware Slump is wat dat betreft sowieso vrij onvergelijkbaar met de meeste andere muziek die ik ken. Las hieronder ergens Midlake, dat komt nog een beetje in de buurt inderdaad. M.i. een redelijk uniek creatief product. 4*

Ik las hierboven/onder, dat deze Grandaddy lo-fi werd genoemd, maar ik zou zeggen, de muziek klinkt hooguit een beetje ongepolijst. Deze kocht ik omdat ik indertijd helemaal gek was van Sparklehorse en deze in dezelfde hoek geplaatst werd. Het is geen blijvertje voor me gebleken, maar aangezien ik alle oude albums van Sparklehorse weer aan het beluisteren ben, ga ik deze ook weer eens erbij pakken. Voorlopig nog 4*...

Het openingsnummer is echt magistraal!

5 luttele eurotjes voor dit magistraal mooi album, staat bij mij steevast op de nr 1 plek.
Hoe is het mogelijk om die voor 5 euro te verkopen?
Ik word hier heel verdrietig van..

Verdrietig? Ik word er anders heel blij van, ik had hem ook voor ongeveer dat bedrag!

Unieke plaat. Nooit is er iets gemaakt dat hierop lijkt (behalve misschien andere Grandaddy cd's). Een plaat die zalft en slaat, die je kan doen wenen en lachen.
Elke keer ik dit opzet heb ik prijs.

hemels mooie plaat met he’s simple he’s dumb he’s the pilot en het afsluitende so you’ll aim toward the sky als absolute uitschieters

uiterst dromerige indiepop voor die luie zondagmiddagen. Ideaal om van te genieten als t zonneke schijnt, met een pintje in de hand en nen toeter in de mond op het terras

Zo inderdaad zeg! Wat een tragedie!

Wij begrijpen elkaar

De cover van de nieuwe DEUS doet mij echt aan dit album denken!
dEUS - Keep You Close (2011)

Ga je nu een beetje reclame maken voor een band die alle aandacht krijgt bij een album dat nogal 'overlooked' is?

Geen reclame, meer over de compositie over de hoes

Ik bedoel dat het album niet op waarde word geschat zo..
Ik snap best dat je er happy van wordt, maar alleen jammer dat de gemiddelde platenzaak dit unieke album voor zo'n flutbedrag wil verkopen.
Alsof het album niks voorstelt, dat jij er je voordeel uithaalt is mooi, ik wil best alle klassiekers voor dat bedrag kopen..

Mogelijk mijn favoriete album. Ik hou van de manier waarop Miner at the Dial-A-View meteen overgaat op So you'll aim towards the sky, magnifiek gewoon.

ik heb hier een dubbel cd van de sophtware slump liggen..
en dat vind ik niet op musicmeter hoe zit dat?

er staan maar liefst 19 nummers op!

@arrie.
Muziek kan soms twee kanten opgaan. Je kunt er zowel verdrietig als blij van worden. Verschilt ook per nummer. Als een verschrikkelijk mooi droevig nummer je somber maakt kan het je op hetzelfde, of een ander moment, ook weer intens gelukkig maken doordat je je realiseert wat voor mooie dingen mensen kunnen maken, en aan elkaar kunnen geven. Aldus dominee Gremdaat. Nee hoor, ik meen het echt.

En grappig, het pianostukje na minuut 1:29 in Underneath a Weeping Pillow is net als het begin van Stevie Wonders Never Dreamed You'd Leave In Summer.

na heel lang weer gaan luisteren, allemachtig wat is ie toch prachtig.

Die openingsong alleen al Perfectie en dat samen met een album dat nergens inzakt of verveelt. Nog steeds terecht in mijn top10.