Villagers - The Art of Pretending to Swim (2018)

Ook heel heel positief. Sta versteld van de subtiele aanpak en de overal opduikende melodieën, soms verstopt ergens in de achtergrond. Het aantal lagen zijn bijna ontelbaar. Er zijn mekaar versterkende muzikale loopjes en dan weer juist een verstorend instrument of koortje. Invloeden van Folk, Pop, Jazz, Latin zijn zo in elkaar gevlochten dat er een totaal unieke sound ontstaat. En dan zijn er ook nog al die vervreemdende achtergrond geluiden. Beste voorbeeld is de luistertrip: Love Came with All That It Brings. Geweldig.
Album voelt ook als een eenheid waarbij Fool veel overtuigender is na het zwaardere Long Time Waiting.

Wat een goede titel The Art of Pretending to Swim. Dekt geheel de lading, want dit is the Villagers meest artistieke album, waar het rijke talent van Conor nieuwe grenzen is overgestoken. Beetje minder bescheiden mag dus best.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Villagers - The Art Of Pretending To Swim - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Villagers revancheert zich na twee wat zwakkere platen met misschien wel de beste plaat tot dusver
Ondanks mijn liefde voor de eerste twee platen van Villagers, was ik na plaat drie en vier helemaal uitgekeken op de muziek van de Ierse band. Ik had niet verwacht dat Conor J. O'Brien zich nog zou revancheren, maar met The Art Of Pretending To Swim heeft hij een prachtplaat afgeleverd. Er gebeurt zoveel dat het je soms duizelt, maar ondertussen strooit de Ier ook driftig met geweldige popliedjes, met prachtige muziek en met heel veel avontuur en melancholie. Villagers maakt popliedjes die je na één keer horen dierbaar zijn, maar die je vervolgens volledig wilt ontrafelen. Prachtige plaat.


Na twee werkelijk geweldige platen, Becoming A Jackal uit 2010 en {Awayland} uit 2013, viel de derde plaat van Villagers, het in 2015 verschenen Darling Arithmetic, me behoorlijk tegen. Hetzelfde gold voor de een jaar later verschenen remake van oud materiaal (Where Have You Been All My Life?).

Beide platen waren zeker niet slecht, maar ik had het op een of andere manier wel gehoord en vond het een stuk minder spannend en ook een stuk minder mooi en bijzonder.

Ik was de Ierse band, of eigenlijk het alter ego van de uit Dublin afkomstige Conor J. O'Brien, daarom al min of meer vergeten, maar toen een paar dagen geleden een nieuwe plaat van Villagers op de mat viel, was ik toch weer nieuwsgierig.

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Met The Art Of Pretending To Swim heeft Villagers de oude vorm weer hervonden of zelfs overtroffen. Conor J. O'Brien heeft de touwtjes nog wat steviger in handen dan in het verleden en heeft een heel bijzonder geluid in elkaar geknutseld. Naar verluid verloor de Ier zich in eerste instantie volledig in de techniek, maar gelukkig is hij uiteindelijk ook de popliedjes niet vergeten.

De nieuwe plaat van Villagers val op door een geluid dat bestaat uit vele lagen, vele instrumenten en het is een geluid waarin elektronische en organische klanken bijzonder fraai samen vloeien. Het is een geluid dat bovendien weer wat spannender en dynamischer is dan dat op de vorige twee platen van Villagers. Conor J. O’Brien smeedt op The Art Of Pretending To Swim ook nog eens meerdere genres aan elkaar en schakelt bovendien makkelijk tussen ingetogen en wat meer uptempo klanken en tussen uiterst ingetogen songs en rijk georkestreerde songs.

Openingstrack Again laat goed horen wat Villagers momenteel te bieden heeft. Het duurt even voor je de vele lagen in de instrumentatie weet te ontrafelen en dan zijn er ook nog flink wat samples toegevoegd. Hierop liggen de mooi verzorgde zanglijnen en alles is verpakt in een song waarvan je alleen maar kunt houden.

Villagers manoeuvreerde op haar vorige platen tussen folk, pop en rock en dat zijn genres die ook op The Art Of Pretending To Swim terugkeren. Conor J. O’Brien beperkt zich echter zeker niet tot de gebaande Villagers paden en flirt ook met 80s pop (ik hoor geregeld wat van Aztec Camera), jazz en zelfs R&B en soul. Het levert een serie heerlijk melodieuze songs op en het zijn songs die zowel lekker in het gehoor liggen als de fantasie prikkelen.

Veel songs op The Art Of Pretending To Swim klinken loom en dromerig, maar de plaat heeft ook een wat melancholische ondertoon. Zeker als de zon onder is komt de muziek van Villagers uitstekend tot zijn recht en verwarmt en verlicht het de avond en de nacht.

De plaat verdient het ook zeker om met de koptelefoon beluisterd te worden, want dan hoor je pas echt hoe uitvoerig Conor J. O’Brien heeft gesleuteld aan zijn nieuwe songs en hoe knap het allemaal in elkaar steekt. Nieuwe geluiden duiken op en verdwijnen weer en elektronische klanken kunnen zomaar evolueren in echte strijkers of andersom.

Ik was echt goed uitgekeken op de muziek van Villagers, maar The Art Of Pretending To Swim is in alle opzichten een prachtplaat en misschien zelfs wel de beste die Conor J. O’Brien tot dusver heeft gemaakt. Erwin Zijleman

Ik beschouw Conor O’Brien als een van de meest getalenteerde songwriters van zijn generatie. Al sinds ‘Becoming a Jackal’ voel je dat Villagers in staat is om een meesterwerk af te leveren. Al werd die hoop steeds meer ijdel na het verstrijken van de tijd. Iedere plaat die volgde had zijn momenten van genialiteit, maar net zo vaak verloor Conor zich in experiment zonder dat er een sterke Song aan ten grondslag lag. Exemplarisch is wat mij betreft {Awayland}. ‘Nothing Arrived’ vind ik een van de beste popliedjes van de laatste jaren. Het staat verstopt tussen songs die aan ambitie ten onder gaan. Des te opvallender dat Conor zich juist met zijn meest ambitieuze, experimentele plaat tot nu toe weet te revancheren. ‘The art of Pretending to Swim’ staat boordevol liedjes van grote schoonheid waarbij de ambitieuze en experimentele arrangementen ze naar een hoger plan brengen. Het absolute meesterwerk is het wellicht niet, maar dit album komt daar verdomd dicht bij in de buurt. Hier vermaak ik mij nog wel een tijdje mee. 4,5*

Zeer sterke elektronische folk.

Omdat ik nog nooit van Villagers had gehoord voordat ik dit album ging luisteren, betrapte ik mezelf erop dat ik gelijk ging associëren. Vleugje alt-J is denk ik het eerste wat bij me opkwam. Geografisch zat ik er in ieder geval niet ver naast.

Toch is deze plaat van Villagers veel meer dan enkel die associatie. De melodieën zijn veel samenhangender, de songs consistenter. Daarmee misschien iets minder prikkelend, maar wel een prachtig rond geheel.

4,0*

Lorre (niet zijn echte naam) kwinkeleert en fluit mee en ik betrap mijzelf erop dat de voetjes 'op en neer' gaan tijdens het lezen. Dat is een goed teken! Er staan weliswaar een paar liedjes op The Art of Pretending to Swim waar ik op dit moment (nog) niet helemaal blij van word, toch mag dit album van mij alvast de platenkast in!
Met goedkeuring van mijn geelgroenblauw gevederde huisgenoot. Uiteraard!

The Art of Pretending to Sing, Lorre?

Op zich is dit geen opvallend album, maar het is echt wel heerlijk om naar te luisteren. Sfeervolle muziek waar ik altijd wat meer kan uithalen. Voor mij het eerste album van Villagers, dat smaakt naar meer. Een warme sound die niet per se het cliché indie folk draagt, maar wat net een pluspunt is.