menu

Low - Double Negative (2018)

mijn stem
3,81 (129)
129 stemmen

Verenigde Staten
Electronic / Rock
Label: Sub Pop

  1. Quorum (3:42)
  2. Dancing and Blood (6:22)
  3. Fly (5:48)
  4. Tempest (4:48)
  5. Always Up (5:28)
  6. Always Trying to Work It Out (3:55)
  7. The Son, the Sun (3:30)
  8. Dancing and Fire (4:17)
  9. Poor Sucker (3:35)
  10. Rome (Always in the Dark) (3:32)
  11. Disarray (3:52)
totale tijdsduur: 48:49
zoeken in:
UnknownPleasure
Wat een pracht. Dit kan zomaar de volle 5 sterren krijgen.

avatar van dix
dix
Sodeknetter wat een plaat. Pun intended.

avatar van Bill Evans
Bij m'n buren werd net geboord en dacht heel even dat het bij de muziek hoorde.. Op de één of andere manier luistert dit album trouwens lekkerder weg via m'n speakers, dan met de koptelefoon.

avatar van itchy
4,5
Een stempel van een producer kan een plaat maken of breken. Zo luister ik, ondanks de puike songs, niet graag naar Marauder (de laatste plaat van Interpol). Helemaal vernaggeld door de producer van dienst... dit is overigens geheel subjectief.

Op Double Negative is producer BJ Burton ook heel ver gegaan, met een deconstructivistische aanpak. Nummers zitten verstopt achter of verdwijnen in ruis. Niet zelden moest ik aan de ruismuren op de Xerrox-platen van Alva Noto denken. Maar: het wérkt. Er wordt hier een hele nieuwe dimensie toegevoegd aan het Low-geluid. Een moedige stap voor een band die al zo lang bezig is, maar tegelijk ook niet. Wie Low of de solo/zijprojecten van Alan Sparhawk een beetje volgt weet dat men niet vies is van gekte en experiment. Op de laatste Low-platen werd het me wat te braaf maar wat hier wordt neergezet, is zeer spannend.

Maar alles staat of valt natuurlijk met de songs. Op Double Negative staan geen missers. Sterker nog, volgens mij is dit de beste collectie Low-songs sinds lange tijd. Een absolute voltreffer!

avatar van jurado
4,5
itchy schreef:
.. volgens mij is dit de beste collectie Low-songs sinds lange tijd. Een absolute voltreffer!


Beste Low album sinds Things We Lost in The Fire, dat durf ik best te beweren.
Het is een totaal ander geluid dan wat ik gewend ben maar toch typisch Low, razend knap en zeer spannend.
Fantastische plaat.

avatar van dafit
3,5
Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek:
Het Amerikaanse gitaartrio Low is net als Spiritualized al sinds begin jaren negentig actief en gooit op het twaalfde album Double Negative drastisch het roer om. De gitaren heeft de band verruild voor elektronica en dat heeft een zeer experimentele plaat opgeleverd, die veel van de luisteraar vergt.

Zo begint openingstrack Quorum met een flinke portie ruis en vervormde stemmen. Dancing and Blood dendert voort als een trein op doffe, pulserende dreunen; alsof je boxen opeens een kloppend hart blijken te hebben. En op Tempest zijn stemmen dusdanig bewerkt, dat je je heel even afvraagt of je boxen kapot zijn.

Kijk vooral even de zwart-wit-clip bij de eerste drie tracks van het album om een idee te krijgen van waar ik het over heb. Iemand plaatste als treffende reactie op de muziek en de beelden al ‘Twin Peaks S3, E8’, de meest besproken bizarre aflevering van het laatste seizoen van de serie.

Gelukkig is deze plaat niet alleen maar huiswerk. Zo ademt het duistere, maar best toegankelijke Fly een zelfde sfeer als de muziek van Massive Attacks Mezzanine (1998); lage bassen en de hoge stem van Mimi Parker vormen een mooi contrast.

Al met al blijkt Double Negative de Kid A van Low: een moedige, experimentele plaat die een radicale breuk vormt met eerder werk. Het is een album dat je vooral niet moet opzetten als je schoonouders op bezoek komen (tenzij je ze weg wilt jagen), maar waar je langzaam in moet opgaan aan het begin van de nacht.

avatar van herman
4,5
Het muzikale jasje is wellicht anders, verder blijft dit qua sfeer en songs toch onmiskenbaar Low. Wel een Low in absolute topvorm. De laatste jaren was ik een beetje afgehaakt, omdat het vaak toch wel Low 'volgens het boekje' was: niet slecht, maar wel steeds min of meer hetzelfde. Het is fijn dat ze het experiment niet schuwen en zichzelf zo opnieuw uitvinden.

Met name Always Trying To Work It Out viel meteen heel goed, met het dromerige gitaarwerk en de subtiele r&b-invloeden in de manier waarop de zang bewerkt is. Maar eigenlijk is het onzinnig er een los nummer uit te halen, want het geheel is prachtig organisch. Songs komen en gaan in een prachtige draaikolk van geluid.

Mijn interesse is echt weer volledig terug, wat een geweldige plaat. Ik moet nog maar zien of er dit jaar nog een betere uitkomt.

avatar van herman
4,5
Wie meer wil horen in dit electronische straatje kan zich wel aan Andy Stott wagen trouwens:

Andy Stott - Passed Me By (2011)

bv: Andy Stott - New Ground - YouTube

avatar van Bill Evans
Ik vind dit helemaal niet zo'n radicale koerswijziging, zoals hierboven ergens wordt geschreven. Op Drums & Guns (2007) waren er al elektronische experimenten te horen en het vorige album ging ook al meer de kant op van het geluid op Double Negative. Wat herman ook zegt, het is onmiskenbaar Low wat we hier horen.

avatar van herman
4,5
Op Drums & Guns zat het experiment meer in het stereobeeld, hier is het meer ingebed in de muziek. Juist Drums& Guns vind ik misschien wel de toegankelijkste plaat van Low (mits je hem niet op de koptelefoon luistert).

avatar van dix
dix
herman schreef:
Juist Drums& Guns vind ik misschien wel de toegankelijkste plaat van Low l
En deze nieuwe is misschien wel de minst toegankelijke sinds Songs For a Dead Pilot.

avatar van Mausie
4,0
Een album wat een stuk ontoegankelijker is dan wat ik doorgaans luister. Ik weet nog steeds niet helemaal wat ik er van moet vinden. Ik waardeer zeker het experimentele karakter van deze plaat. Op sommige tracks komt het erg mooi tot uiting, maar op anderen verliest de band zich in de vorm wat mij betreft. Zo'n nummer als bijvoorbeeld Tempest is zo erg vervormd, dat er eigenlijk niks meer van het nummer overblijft in mijn oren. Maar uiteindelijk staan er wel een stuk meer mooie nummers op dan slechte, dus daarom een dikke voldoende. Vanaf Dancing and Fire wordt het zelfs een euforische trip, het venijn van dit album zit echt in de staart. Wellicht slaat de balans ooit nog door naar een betere score. Maar voor een 4* vind ik dit album nu nog te wisselvallig.

Ben erg benieuwd hoe dit as vrijdag klinkt in de Paradiso.

Low regelmatig gezien ten tijde van het geweldige Secret Name en Things we lost in the fire.
Daarna nog een x paar jaar later toen vond ik het een stuk minder.
Op een of andere manier had ik zo'n koerswijziging wel verwacht, voor mij niet perse ontoegankelijk omdat ik regelmatig abstracte electronica draai.
Klinkt wel als Low maar bv Tempest had ook van een electronica act kunnen zijn.

avatar van Mausie
4,0
Gisteravond lag ik op bed en heb ik in alle rust dit album grotendeels weer geluisterd. Toen kwam ik tot de conclusie dat dit toch wel erg goed is. Ik verhoog naar 4*

avatar van Johnny Marr
4,0
Phoeh, vooral het eerste gedeelte van dit album, pak 'm beet de eerste vijf nummers, is heel erg sterk zeg. Prachtig!

avatar van juvefc_robin
4,0
In het begin wordt je gehoor direct op de proef gesteld. Redelijk harde en doordringende tonen die, met de volume op ‘best hoog’, redelijk doordringend zijn.
Toch is het ergens mooi en dit trekt zich door tot aan het eind van het album.
Met een speciale vermelding voor de overgang van Poor Sucker naar Rome.
Heel gedurfd van Low, klasse dat ze dit hebben gedaan!

Fok jongens wat een plaat is dit, (veel) beter dan de uitvoeringen 2w geleden in Paradiso waar ze helaas zonder electronica speelden (wel met effecten). Dat was al mooi maar dit is erg schoon.
Ze hebben natuurlijk al geflirt met electronica, dit is soms of bv Fennesz op dit albums mee doet.
Geniaal.

Of dit beter is dan Secret Name moet nog blijken maar heel groot petje af

avatar van overmars89
4,0
Wat een intrigerend album. Niet alles landt nog bij me. Maar dit is zeker wel een plaat die me bij blijft. Toch wel een van de meest interessante releases uit 2018.

avatar van Mastroianni
4,5
Een fascinerende plaat. Aanvankelijk dwaalde ik er verloren en niet begrijpend in rond. Maar met elk bezoek begin ik me meer thuis te voelen. Langzaam geeft het zijn schoonheid prijs. En ik ben zeker nog niet aan het eind van de ontdekkingstocht.

avatar van Lura
Plaat van het jaar van Uncut.

avatar van dix
dix
Lura schreef:
Plaat van het jaar van Uncut.
En ook van jou?

avatar van Lura
dix schreef:
(quote)
En ook van jou?

Nee

avatar van Woutout
4,5
dafit schreef:

Al met al blijkt Double Negative de Kid A van Low: een moedige, experimentele plaat die een radicale breuk vormt met eerder werk. Het is een album dat je vooral niet moet opzetten als je schoonouders op bezoek komen (tenzij je ze weg wilt jagen), maar waar je langzaam in moet opgaan aan het begin van de nacht.


Als een band tegenwoordig een redelijk experimenteel album uitbrengt, dan wordt dat haast automatisch bestempeld als "de Kid A van..." Erg vermoeiend.. Als er dan toch een vergelijking gemaakt moet worden, noem dan de belangrijkste reden van deze koerswijziging (de producer) en diens laatste werk met Bon Iver. Dat is ook het voornaamste verschil, want verder is dit zoals anderen al aangeven duidelijk een Low plaat. Kid A is muzikaal gezien zo anders dan al het daarvoor uitgebrachte werk van Radiohead, dat die vergelijking wat mij betreft vaak te makkelijk gemaakt wordt.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:52 uur

geplaatst: vandaag om 05:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.