menu

Low - Double Negative (2018)

mijn stem
3,84 (166)
166 stemmen

Verenigde Staten
Electronic / Rock
Label: Sub Pop

  1. Quorum (3:42)
  2. Dancing and Blood (6:22)
  3. Fly (5:48)
  4. Tempest (4:48)
  5. Always Up (5:28)
  6. Always Trying to Work It Out (3:55)
  7. The Son, the Sun (3:30)
  8. Dancing and Fire (4:17)
  9. Poor Sucker (3:35)
  10. Rome (Always in the Dark) (3:32)
  11. Disarray (3:52)
totale tijdsduur: 48:49
zoeken in:
UnknownPleasure
Wat een pracht. Dit kan zomaar de volle 5 sterren krijgen.

avatar van dix
dix
Sodeknetter wat een plaat. Pun intended.

avatar van Bill Evans
Bij m'n buren werd net geboord en dacht heel even dat het bij de muziek hoorde.. Op de één of andere manier luistert dit album trouwens lekkerder weg via m'n speakers, dan met de koptelefoon.

avatar van itchy
4,5
Een stempel van een producer kan een plaat maken of breken. Zo luister ik, ondanks de puike songs, niet graag naar Marauder (de laatste plaat van Interpol). Helemaal vernaggeld door de producer van dienst... dit is overigens geheel subjectief.

Op Double Negative is producer BJ Burton ook heel ver gegaan, met een deconstructivistische aanpak. Nummers zitten verstopt achter of verdwijnen in ruis. Niet zelden moest ik aan de ruismuren op de Xerrox-platen van Alva Noto denken. Maar: het wérkt. Er wordt hier een hele nieuwe dimensie toegevoegd aan het Low-geluid. Een moedige stap voor een band die al zo lang bezig is, maar tegelijk ook niet. Wie Low of de solo/zijprojecten van Alan Sparhawk een beetje volgt weet dat men niet vies is van gekte en experiment. Op de laatste Low-platen werd het me wat te braaf maar wat hier wordt neergezet, is zeer spannend.

Maar alles staat of valt natuurlijk met de songs. Op Double Negative staan geen missers. Sterker nog, volgens mij is dit de beste collectie Low-songs sinds lange tijd. Een absolute voltreffer!

avatar van jurado
4,5
itchy schreef:
.. volgens mij is dit de beste collectie Low-songs sinds lange tijd. Een absolute voltreffer!


Beste Low album sinds Things We Lost in The Fire, dat durf ik best te beweren.
Het is een totaal ander geluid dan wat ik gewend ben maar toch typisch Low, razend knap en zeer spannend.
Fantastische plaat.

avatar van dafit
3,5
Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek:
Het Amerikaanse gitaartrio Low is net als Spiritualized al sinds begin jaren negentig actief en gooit op het twaalfde album Double Negative drastisch het roer om. De gitaren heeft de band verruild voor elektronica en dat heeft een zeer experimentele plaat opgeleverd, die veel van de luisteraar vergt.

Zo begint openingstrack Quorum met een flinke portie ruis en vervormde stemmen. Dancing and Blood dendert voort als een trein op doffe, pulserende dreunen; alsof je boxen opeens een kloppend hart blijken te hebben. En op Tempest zijn stemmen dusdanig bewerkt, dat je je heel even afvraagt of je boxen kapot zijn.

Kijk vooral even de zwart-wit-clip bij de eerste drie tracks van het album om een idee te krijgen van waar ik het over heb. Iemand plaatste als treffende reactie op de muziek en de beelden al ‘Twin Peaks S3, E8’, de meest besproken bizarre aflevering van het laatste seizoen van de serie.

Gelukkig is deze plaat niet alleen maar huiswerk. Zo ademt het duistere, maar best toegankelijke Fly een zelfde sfeer als de muziek van Massive Attacks Mezzanine (1998); lage bassen en de hoge stem van Mimi Parker vormen een mooi contrast.

Al met al blijkt Double Negative de Kid A van Low: een moedige, experimentele plaat die een radicale breuk vormt met eerder werk. Het is een album dat je vooral niet moet opzetten als je schoonouders op bezoek komen (tenzij je ze weg wilt jagen), maar waar je langzaam in moet opgaan aan het begin van de nacht.

avatar van herman
4,5
Het muzikale jasje is wellicht anders, verder blijft dit qua sfeer en songs toch onmiskenbaar Low. Wel een Low in absolute topvorm. De laatste jaren was ik een beetje afgehaakt, omdat het vaak toch wel Low 'volgens het boekje' was: niet slecht, maar wel steeds min of meer hetzelfde. Het is fijn dat ze het experiment niet schuwen en zichzelf zo opnieuw uitvinden.

Met name Always Trying To Work It Out viel meteen heel goed, met het dromerige gitaarwerk en de subtiele r&b-invloeden in de manier waarop de zang bewerkt is. Maar eigenlijk is het onzinnig er een los nummer uit te halen, want het geheel is prachtig organisch. Songs komen en gaan in een prachtige draaikolk van geluid.

Mijn interesse is echt weer volledig terug, wat een geweldige plaat. Ik moet nog maar zien of er dit jaar nog een betere uitkomt.

avatar van herman
4,5
Wie meer wil horen in dit electronische straatje kan zich wel aan Andy Stott wagen trouwens:

Andy Stott - Passed Me By (2011)

bv: Andy Stott - New Ground - YouTube

avatar van Bill Evans
Ik vind dit helemaal niet zo'n radicale koerswijziging, zoals hierboven ergens wordt geschreven. Op Drums & Guns (2007) waren er al elektronische experimenten te horen en het vorige album ging ook al meer de kant op van het geluid op Double Negative. Wat herman ook zegt, het is onmiskenbaar Low wat we hier horen.

avatar van herman
4,5
Op Drums & Guns zat het experiment meer in het stereobeeld, hier is het meer ingebed in de muziek. Juist Drums& Guns vind ik misschien wel de toegankelijkste plaat van Low (mits je hem niet op de koptelefoon luistert).

avatar van dix
dix
herman schreef:
Juist Drums& Guns vind ik misschien wel de toegankelijkste plaat van Low l
En deze nieuwe is misschien wel de minst toegankelijke sinds Songs For a Dead Pilot.

avatar van Mausie
4,0
Een album wat een stuk ontoegankelijker is dan wat ik doorgaans luister. Ik weet nog steeds niet helemaal wat ik er van moet vinden. Ik waardeer zeker het experimentele karakter van deze plaat. Op sommige tracks komt het erg mooi tot uiting, maar op anderen verliest de band zich in de vorm wat mij betreft. Zo'n nummer als bijvoorbeeld Tempest is zo erg vervormd, dat er eigenlijk niks meer van het nummer overblijft in mijn oren. Maar uiteindelijk staan er wel een stuk meer mooie nummers op dan slechte, dus daarom een dikke voldoende. Vanaf Dancing and Fire wordt het zelfs een euforische trip, het venijn van dit album zit echt in de staart. Wellicht slaat de balans ooit nog door naar een betere score. Maar voor een 4* vind ik dit album nu nog te wisselvallig.

Ben erg benieuwd hoe dit as vrijdag klinkt in de Paradiso.

Low regelmatig gezien ten tijde van het geweldige Secret Name en Things we lost in the fire.
Daarna nog een x paar jaar later toen vond ik het een stuk minder.
Op een of andere manier had ik zo'n koerswijziging wel verwacht, voor mij niet perse ontoegankelijk omdat ik regelmatig abstracte electronica draai.
Klinkt wel als Low maar bv Tempest had ook van een electronica act kunnen zijn.

avatar van Mausie
4,0
Gisteravond lag ik op bed en heb ik in alle rust dit album grotendeels weer geluisterd. Toen kwam ik tot de conclusie dat dit toch wel erg goed is. Ik verhoog naar 4*

avatar van Johnny Marr
4,5
Phoeh, vooral het eerste gedeelte van dit album, pak 'm beet de eerste vijf nummers, is heel erg sterk zeg. Prachtig!

avatar van juvefc_robin
4,5
In het begin wordt je gehoor direct op de proef gesteld. Redelijk harde en doordringende tonen die, met de volume op ‘best hoog’, redelijk doordringend zijn.
Toch is het ergens mooi en dit trekt zich door tot aan het eind van het album.
Met een speciale vermelding voor de overgang van Poor Sucker naar Rome.
Heel gedurfd van Low, klasse dat ze dit hebben gedaan!

Fok jongens wat een plaat is dit, (veel) beter dan de uitvoeringen 2w geleden in Paradiso waar ze helaas zonder electronica speelden (wel met effecten). Dat was al mooi maar dit is erg schoon.
Ze hebben natuurlijk al geflirt met electronica, dit is soms of bv Fennesz op dit albums mee doet.
Geniaal.

Of dit beter is dan Secret Name moet nog blijken maar heel groot petje af

avatar van overmars89
4,0
Wat een intrigerend album. Niet alles landt nog bij me. Maar dit is zeker wel een plaat die me bij blijft. Toch wel een van de meest interessante releases uit 2018.

avatar van Mastroianni
4,5
Een fascinerende plaat. Aanvankelijk dwaalde ik er verloren en niet begrijpend in rond. Maar met elk bezoek begin ik me meer thuis te voelen. Langzaam geeft het zijn schoonheid prijs. En ik ben zeker nog niet aan het eind van de ontdekkingstocht.

avatar van Lura
Plaat van het jaar van Uncut.

avatar van dix
dix
Lura schreef:
Plaat van het jaar van Uncut.
En ook van jou?

avatar van Lura
dix schreef:
(quote)
En ook van jou?

Nee

avatar van Woutout
4,5
dafit schreef:

Al met al blijkt Double Negative de Kid A van Low: een moedige, experimentele plaat die een radicale breuk vormt met eerder werk. Het is een album dat je vooral niet moet opzetten als je schoonouders op bezoek komen (tenzij je ze weg wilt jagen), maar waar je langzaam in moet opgaan aan het begin van de nacht.


Als een band tegenwoordig een redelijk experimenteel album uitbrengt, dan wordt dat haast automatisch bestempeld als "de Kid A van..." Erg vermoeiend.. Als er dan toch een vergelijking gemaakt moet worden, noem dan de belangrijkste reden van deze koerswijziging (de producer) en diens laatste werk met Bon Iver. Dat is ook het voornaamste verschil, want verder is dit zoals anderen al aangeven duidelijk een Low plaat. Kid A is muzikaal gezien zo anders dan al het daarvoor uitgebrachte werk van Radiohead, dat die vergelijking wat mij betreft vaak te makkelijk gemaakt wordt.

avatar van erwinz
3,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Low - Double Negative - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Bij eerste beluistering dacht ik dat mijn speakers het hadden begeven, maar langzaam maar zeker komt er meer schoonheid aan de oppervlakte

Ik heb al heel lang een zwak voor de muziek van Low, maar met hun laatste plaat kon ik heel lang niets. Ik heb het talloze keren geprobeerd, maar haakte steeds af door alle vervorming in het geluid van het Amerikaanse duo. Toen de plaat opdook in flink wat jaarlijstjes ben ik het opnieuw gaan proberen en langzaam maar zeker valt er meer op zijn plek. Nog steeds is het zeker niet mijn favoriete Low plaat, maar Double Negative is uiteindelijk toch te mooi om te laten liggen, ondanks het gepiep en gekraak, dat de muziek van de band absoluut voorziet van een bijzondere lading.

Ik heb al zeker een jaar of twintig een enorm zwak voor de muziek van de Amerikaanse band Low. De band rond het echtpaar Mimi Parker en Alan Sparhawk stond aan de basis van genres als slowcore en sadcore, maar liet zich geen moment beperken door de hokjes van deze genres.

Het leverde meesterwerken als Long Division (1995), Things We Lost In The Fire (2001) en The Great Destroyer (2005) op, maar ook vrijwel alle andere platen van de band uit Duluth, Minnesota, zijn wat mij betreft bovengemiddeld goed.

Ik was een maand of drie geleden dan ook heel benieuwd naar Double Negative, de meest recente plaat van Low, maar direct bij de eerste beluistering ging het mis.

De openingstrack van Double Negative piept, kraakten schuurt en vervormt zodanig dat ik de cd-speler, de versterker, de speakers en alle tussenliggende kabels uitvoerig heb gecontroleerd en uiteindelijk concludeerde dat het aan de cd moest liggen. Op Spotify klonk de plaat echter precies hetzelfde en langzaam maar zeker werd het me duidelijk dat de bijzondere productie van de nieuwe plaat van Low echt zo bedoeld is.

Voor deze productie tekent BJ Burton, die ook de vorige en hooguit wat elektronischer klinkende plaat van Low produceerde en verder werkte voor onder andere The Tallest Man On Earth en Twin Shadow. BJ Burton heeft het geluid op Double Negative voorzien van nog wat meer elektronica en heeft bovendien een laag ruis en vervorming toegevoegd.

Het zorgt voor een unheimisch gevoel bij het beluisteren van de plaat, waardoor ik de laatste van Low een paar maanden geleden, weliswaar met pijn in het hart, terzijde schoof. Ik zou de plaat er nooit meer bij gepakt hebben als Double Negative niet zou zijn opgedoken in talloze jaarlijstjes, met de nummer 1 positie in het jaarlijstje van het door mij zeer gewaardeerde muziektijdschrift Uncut als meest in het oog springende notering. Gezien mijn liefde voor het oudere werk van Low voelde ik me haast verplicht om het nog eens te proberen met Double Negative en de afgelopen weken heb ik dat met enige regelmaat gedaan.

Zeker de meest vervormde klanken zorgen bij mij nog steeds voor kippenvel en niet van genot. Double Negative is sowieso een Low plaat die meer schuurt en tegen de haren instrijkt dan de andere platen van het Amerikaanse echtpaar, maar het is ook een plaat die na flinke gewenning, beetje bij beetje steeds meer van het unieke Low geluid prijsgeeft.

BJ Burton heeft flink gesleuteld aan het geluid van de band en heeft de intieme en zich tergend langzaam voortslepende songs van Mimi Parker en Alan Sparhawk voorzien van een donker en wat beklemmend elektronisch geluid met hier en daar vervormde klanken en autotune en hier en daar vooral stilte.

Het maakt van Double Negative een aardedonkere plaat, maar wanneer de vervorming wegebt en Mimi Parker en Alan Sparhawk het roer weer overnemen is het ook een plaat van een bijzondere schoonheid. Low zocht in het verleden wel vaker het experiment en doet dat op Double Negative nog net wat nadrukkelijker. Hoe vaker ik naar de plaat luister, hoe meer Low ik hoor en hoe beter Double Negative wordt.

Ik schaar de plaat nog altijd niet onder mijn favoriete Low platen en hoef ook mijn jaarlijstje niet te herzien, maar Mimi Parker en Alan Sparhawk weten me na heel veel gewenning niet alleen te verrassen maar ook te betoveren. Double Negative had er heel veel pogingen voor nodig, maar het is uiteindelijk toch gelukt, wat me op een of andere manier toch gerust stelt. Erwin Zijleman

Bombus
Toen de eerste drie nummers uitkwamen dacht ik dat ze moedwillig de boel in een vervormde stijl aanboden als teaser maar niks bleek minder waar. Het merendeel van Double Negative klinkt hard, koud en steriel maar er is een boel moois te ontdekken als je even doorzet. Ik ben bekend geworden met Low door hun latere werk en heb ondertussen alle albums in bezit. Hoezeer die verstilde albums uit de jaren 90 hun charme hebben zijn de laatste twee releases tot nu toe m'n favoriete periode van deze band. Fly en Disarray bevestigen voor me wat een geweldige zangeres Mimi Parker is. Grillig is een goed woord om Double Negative te omschrijven en ik plant hem bovenaan m'n lijstje voor 2018.

avatar van John Self
Toen ik Low in de jaarlijstjes zag verschijnen en ik een paar nummers hoorde was ik in de overtuiging dat het om een andere Low ging. Ik vind Things We Lost in the Fire nog altijd een prachtig album. Later ben ik ze wat kwijt geraakt.

Maar Double Negative is intrigerend. Zelfs de titel, want dubbel negatief betekent zowel positief als extra negatief. Ieder mag uitmaken hoe hij het op vat. Ik luister het nu voor het eerst en ik herken de 'oude' Low er nog steeds in. De sfeer, de zang, de opvattingen over muziek. Maar de uitvoeringen, de productie is opvallend. De studio als instrument.

Ik neem er even tijd voor omdat ik nog niet kan zeggen of het geheel overeind blijft na meerdere keren luisteren. Of zoals Mausi zich hieronder afvraagt of de vorm de inhoud niet te veel over heerst. Dat is deels natuurlijk een persoonlijke kwestie die bepaald wordt door je referentiekader. Maar ik snap wat hij bedoelt. Als ik in mijn lp collectie sommige jaren 80 muziek opnieuw beluister, kijk ik er soms dwars doorheen. Leuke experimenten maar het leidde uiteindelijk nergens toe. Wat ontbrak en dat kon ik pas later vaststellen was de muzikaliteit. Iedereen kan aan knoppen draaien, iedereen kan hoe beperkt ook gitaar spelen en nummers maken. Techniek bepaalt maar deels de output of de impact van muziek. Het gaat om de overtuiging er achter.

En met dat in mijn achterhoofd hoor ik dat Low niets aan muzikaliteit heeft ingeboet. De basisgedachte van Low blijft, nu ik bijvoorbeeld Dancing and Fire hoor, sterk overeind. Voorlopige beoordeling: positief.

avatar van demoman
5,0
Ik haakte af na de eerste luisterbeurt. Nu ben ik blij dat ik heb doorgezet. Wat een parel van een plaat, soms buitenaards mooi. Hetzelfde had ik (toch al wel wat jaartjes geleden) met Spirit of Eden van Talk Talk. Ik moest er niets van hebben. Nu is het 1 van mijn favoriete platen ooit.
Double Negative raakt me vol in de bakkes. De volle 5 sterren.

avatar van Minneapolis
Bill Evans schreef:
Bij m'n buren werd net geboord en dacht heel even dat het bij de muziek hoorde.. Op de één of andere manier luistert dit album trouwens lekkerder weg via m'n speakers, dan met de koptelefoon.


Ik vermoed dat mijn buren dit ook een hoofdtelefoon plaat vinden met al dat laag.
En waar ik normaal het liefst lekker laat over de speakers luister, vind ik dit zelf nou bij uitstek eentje voor bij een nachtwandeling. Tenminste, dat beviel gisteren uitstekend.
Bij mijn eerste 2 vluchtige luisterbeurten vond ik het maar een raar ding, maar inmiddels (vandaag nog 2 keer gespeeld) besef ik dat ik het een van de interessantste van het jaar vind: eindelijk weer een nieuwe plaat die je niet al zo door gehoord lijkt te hebben.

En nu ben ik Ones and sixes aan het ontdekken (niemand verteld mij ook ooit wat..). Dat klinkt erg veel belovend bij de eerste poging. Fijn dat het staartje van 2018 dit nog bracht. Ik denk dat er wel wat in huis komt van Low.

avatar van Sparks
4,0
Prachtig album van Low. En zowaar kostte het me totaal geen moeite om erin te komen, het was meteen al raak. Quorum doet meteen de aandacht naar de muziek toe trekken.
Hoogtepunten zijn Always Trying To Work it Out en ook Disarray is echt geniaal.
Voorlopig 3,5 maar zal nog wel stijgen.

avatar van Johnny Marr
4,5
Ik ga ze live gaan bezichtigen in Kortrijk begin februari. Ik ben erg benieuwd hoe deze plaat tot z'n recht zal komen live.

avatar van PB 82
4,0
Return to form !

avatar van Cellulord
3,5
geplaatst:
De eerste paar luisterbeurten kwam ik niet verder dan enkele tracks. Een half jaar later is dit toch nog een goede plaat geworden.
Moet wel zeggen dat ik de expeimentele/noise/ruis elementen soms wel wat gezocht vind, i.d.z.v. proberen "cool" "modern" of "in" te zijn. Heb dit wel meer met mainstream plaaten.
Dit gezegd zijnde is het een sterke plaat die nog kan groeiën.

avatar van VanDeGriend
4,5
geplaatst:
Tsjonge wat is dit toch een beste plaat. Absoluut een van de betere uit de catalogus van Low. En daar zitten al heel wat aardige dingen tussen

Gast
geplaatst: vandaag om 00:47 uur

geplaatst: vandaag om 00:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.