Low - Double Negative (2018)

Vandaag bekend gemaakt en meteen zijn de eerste 3 nummers als één trip uitgebracht op streaming-sites.

Het laatste optreden van Low waar ik bij was in de Westerkerk in Amsterdam was al een groot experiment op het kerkorgel maar dit gaat nog eens drie blokken verder. Low op de Elektronische toer, met veel minder tekst en (gesamplede) zang die behoorlijk vervormd is en veel hoekig bas-synths en weinig traditionele Low instrumenten noch Pop / Rock structuren.

Is behoorlijk wennen maar ik vind het wel een interessant experiment. Ook als ik liever gezien had dat ze hun "kerkorgel project" hadden doorgezet en daar desnoods een EP van zouden hebben uitgebracht.

Voorlopig ben ik ontroerd door de 'triptiek' van nummers die al zijn uitgegeven. Met name de diptiek van Dancing and Blood en Fly raken mij wel. Al een aantal nachten ga ik slapen met die nummers. De vocal sample van een moeder op haar sterfbed (?) met haar zoon aan haar zijde is natuurlijk extra emotionele chantage. I Could Live in Hope is nog steeds, na vele jaren, een top tien plaat van mij. En voor het eerst sinds mijn kennismaking met dat album kijk ik echt uit naar een nieuw album van hem. Hopelijk wordt dit zo'n album waarbij de nummers in elkaar overvloeien en een mens in volledige berusting achterlaten na het laatste nummer. Want dat zijn toch vaak schone albums

Als ik af ga op de stats van Last.fm dan luisteren de meesten de 'triptiek' slechts éénmalig. Dus vermoed ik dat dit album bij slecht een kleine groep die-hard fans goed gaat vallen.

Ik luister het drietal tenminste eens per dag... een gewaagd experiment(?) die mij wel redelijk bevalt.

En toch ben ik absoluut geen die hard fan. Na I could live in Hope zijn er maar een handjevol nummers van Low die ik echt waardeer. Maar de klik is er gewoon met deze triptiek

Quorum klinkt behoorlijk experimenteel, toch blijft het ergens onmiskenbaar Low, zeer knap.
Ben zeer benieuwd wat dit gaat worden, kan wel eens zeer hoog eindigen in menig jaarlijstje. ?

Dit klinkt veelbelovend. Elektronische invloeden werken bijzonder goed in de muziek van Low. Het minder gewaardeerde Drums and Guns vond ik persoonlijk ook een geslaagde plaat. Even afwachten hoe de rest van het nieuwe album gaat klinken.

Ook Disarray is uitgebracht... in een bundel met de 3 eerdere tracks. Dit komt dichter in de buurt van het bekende werk van Low met Mimi in de hoofdrol.

Het lijkt net of Alan een andere rol heeft op dit album, meer op de achtergrond.

Laten ze I Could Live in Hope nog maar eens opnieuw uitbrengen.
Veels te laat ontdekt, en niet meer voor een normale prijs te krijgen.
Zo, dat is gezegd!
Nu toch maar uitkijken naar de nieuwe van Low, want slecht werk leveren ze niet af.

Hou tevens het Altcountryforum.nl in de gaten. Op 7 september plaatsen wij namelijk een interview met de heren over het nieuwe album

Mimi Parker is nog steeds van het vrouwelijk geslacht hoor

Mijn interviewer had het gesprek. Ik zie nu inderdaad dat het was met Mimi Parker en Alan Sparhawk . Is alweer van twee maanden terug. Vanwege de release pas 7 september het interview online

Maakt Low anno 2018 altcountry of schrijft Altcountry. nl tegenwoordig over indie?

Wij zijn niet het altcountry.nl, maar het altcountryforum.nl . Twee verschillende sites. Wij hebben een variatie aan stijlen. Daar is altcountrymuziek een onderdeel van ook indie. Vandaag interview online met Mark Lindsay van Tunng.

en het nieuwe album van Low is nog minimaler dan het al kan. In het begin twijfelde ik aan mijn cd-speler, maar dat merk je wel zodra het album is verschenen

Minimaler? als ik de singles zo aanhoor dan zit het vol elektronica...

Ik volg Low al sinds de begindagen, en de meest minimale fase lijkt inmiddels toch wel verlaten. Laatste plaat was erg goed. Wat ik van Double Negative heb gehoord, klinkt heel anders, ik ben zeer benieuwd

Ik vond de laatste platen Low-onwaardig, daarom ben ik heel benieuwd naar deze plaat.

Want elektronica kan niet minimalistisch zijn?

Wellicht dat minimalistisch niet zo makkelijk 'vol' kan zijn.

Ben zelf wel benieuwd naar deze, was redelijk teleurgesteld door de twee laatste worpen van dit ensemble.

Sommigen users zoals Tripple_E zijn er als de kippen bij om hun intentie uit te spreken zich te willen kwalificeren voor de Olympische Winterspelen van 2022, m.n. op het onderdeel Semantische Slalom

Mimi treedt wat meer op de voorgrond maar er zijn ook afdoende nummers waarin Alan aan het roer staat zoals het meest aan klassieke slowcore schatplichtige nummer Dancing and Fire of zijn overstuurde bijdrage in Rome.

Album is in ieder geval een serieuze trip down the rabit hole. Wie de triptiek aan het begin van het album al uitdagend vindt: de bak ruis genaamd Tempest die je vervolgens op je bord krijgt moet het meest gewaagde nummer zijn dat ooit op een regulier Low album verschenen is maar wat mij betreft pakt het over het algemeen erg goed uit. Knap ook dat de heren en dame van Low zichzelf na 20 jaar blijven uitdagen daar waar de meeste bands op dat punt in hun carrière toch min of meer op hun lauweren rusten.

Ik begin wel te twijfelen aan de mentale welstand van Alan Parker na het beluisteren van dit album, herinner me nog dat hij in interviews toentertijd aangaf ei zo na gek geworden te zijn tijdens de opnames van Drums & Guns en deze gaat nog een paar stapjes verder, zowel qua lyrics als schurende electronica. Niet voor iedereen waarschijnlijk maar het levert wat mij betreft wel een erg goed album op.

*Alan Sparhawk

Ach, in een modern huwelijk mag de bruidegom gerust ook de naam van zijn vrouw aannemen.

Ik betwijfel of een in Mormoonse kringen gesloten huwelijk 'modern' mag heten

Die doen toch aan bigamie?

Is dat modern dan?

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Het album was al gelekt en als ik de stats op Last.fm zo zie dan zijn er circa 600 a 700 users die het al kennen.

Ik luister voorlopig alleen de nummers die ik nog niet ken en die sluiten aan bij wat al van de singles bekend was. Een donkere experimenteel sfeer met veel effecten, beperkt in effecten en galm verdronken zang. Af en toe doet het denken aan het werk van Laurie Andersson.

Dancing and Fire is het nummer dat nog het meest herkenbare is als Low met een hoofdrol voor Alan op ingetogen elektrische gitaar en leadvocal. Dit gaat waarschijnlijk mijn favoriet van dit album worden, samen met Always Up waar Mimi en samenzang meer ruimte krijgt.

Overigens, 'Always Trying to Work It Out' is echt

GrafGantz, is dit wat?

Low is altijd wel wat.