Low - Double Negative (2018)

Ik kan mij goed voorstellen dat je op vinyl bij opener Quorum denkt dat je met een miskoop van doen hebt; heel experimenteel allemaal met dat gekraak en die weg draaiende zang, maar van mij had dit achterwege mogen blijven.
Nee, voor mij begint Double Negative pas echt met Dancing and Blood, wat is dit goed zeg!
Bij het begin denk ik even, weer zo vaag, en daar veranderd de zang niet direct wat in, maar vanaf de 2 minuten gaat het los; bijna verstild Nine Inch Nails achtig.
Het is allemaal weer langgerekt en traag; Low wordt vaak voor de grap Slow genoemd, en ook die naam is hier van toepassing.
Voor mij de reden dat het een aantal jaren heeft geduurd voordat deze band mij wist te overtuigen, maar er gebeurd behoorlijk veel in de muziek, als je er maar de tijd voor neemt.
De overgang naar Fly verloopt soepel, en er is een mooie toevoeging van instrumenten, de sound heeft meer Underworld en Massive Attack invloeden.
Mimi Parker is geen Elizabeth Fraser of Tracey Thorn, maar Fly zou prima op een plaat als Protection passen.
Tempest is weer heel vaag; de geluidslandschappen zijn te dik vorm gegeven; alsof er met een dikke viltstift een mooi schilderij van een stilleven wordt aangepast tot een woestenij, wat volgt een is een gevecht tussen het dominerende zwaar aangezette noise en het lieve rustgevende; welke de laatste helaas verliest.
Bij Always Up moet ik al snel denken aan de folk sound van Fleet Foxes, maar dan met I’m Not In Love van 10cc op de achtergrond, het nodigt weer erg uit om je gedachtes tot rust te laten komen, maar slaapverwekkend wordt het absoluut niet, een soort van prettige meditatiemuziek.
Always Trying to Work It Out zet grootst aan, maar de muzikale begeleiding is hier ook niet helemaal mijn ding, de kwaliteit wordt er niet beter op, want de zang is wel weer sterk.
Bij The Son, the Sun komt het wel over, beelden van een allesvernietigende felle zon; je ziet jonge plantjes bijna smeken om regen.
Dancing and Fire is weer net zo goed als Dancing and Blood en Fly, de zang is adembenemend mooi.
Het hoge niveau wordt wel doorgezet in het dromerige Enya achtige Poor Sucker, welke sterk tegen de New Age aanleunt.
Rome (Always in the Dark) overstijgt deze zelfs, grootst aangezet, als je het totaal niet verwacht; sluit ook aan bij de band Enigma, in hun meer experimentele periode.
Afsluiter Disarray is weer niet mijn ding, weer door de eerder al aangehaalde elementen.
Een gewaagde, wat duistere plaat, passend in het heden, al denk ik dat mijn muzikale voorkeur vaker in het verleden past.
De nummers hadden met een andere begeleiding waarschijnlijk nog meer impact bij mij gehad; al met al wel een geslaagde nieuwe van Low.

Een stempel van een producer kan een plaat maken of breken. Zo luister ik, ondanks de puike songs, niet graag naar Marauder (de laatste plaat van Interpol). Helemaal vernaggeld door de producer van dienst... dit is overigens geheel subjectief.

Op Double Negative is producer BJ Burton ook heel ver gegaan, met een deconstructivistische aanpak. Nummers zitten verstopt achter of verdwijnen in ruis. Niet zelden moest ik aan de ruismuren op de Xerrox-platen van Alva Noto denken. Maar: het wérkt. Er wordt hier een hele nieuwe dimensie toegevoegd aan het Low-geluid. Een moedige stap voor een band die al zo lang bezig is, maar tegelijk ook niet. Wie Low of de solo/zijprojecten van Alan Sparhawk een beetje volgt weet dat men niet vies is van gekte en experiment. Op de laatste Low-platen werd het me wat te braaf maar wat hier wordt neergezet, is zeer spannend.

Maar alles staat of valt natuurlijk met de songs. Op Double Negative staan geen missers. Sterker nog, volgens mij is dit de beste collectie Low-songs sinds lange tijd. Een absolute voltreffer!

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek:
Het Amerikaanse gitaartrio Low is net als Spiritualized al sinds begin jaren negentig actief en gooit op het twaalfde album Double Negative drastisch het roer om. De gitaren heeft de band verruild voor elektronica en dat heeft een zeer experimentele plaat opgeleverd, die veel van de luisteraar vergt.

Zo begint openingstrack Quorum met een flinke portie ruis en vervormde stemmen. Dancing and Blood dendert voort als een trein op doffe, pulserende dreunen; alsof je boxen opeens een kloppend hart blijken te hebben. En op Tempest zijn stemmen dusdanig bewerkt, dat je je heel even afvraagt of je boxen kapot zijn.

Kijk vooral even de zwart-wit-clip bij de eerste drie tracks van het album om een idee te krijgen van waar ik het over heb. Iemand plaatste als treffende reactie op de muziek en de beelden al ‘Twin Peaks S3, E8’, de meest besproken bizarre aflevering van het laatste seizoen van de serie.

Gelukkig is deze plaat niet alleen maar huiswerk. Zo ademt het duistere, maar best toegankelijke Fly een zelfde sfeer als de muziek van Massive Attacks Mezzanine (1998); lage bassen en de hoge stem van Mimi Parker vormen een mooi contrast.

Al met al blijkt Double Negative de Kid A van Low: een moedige, experimentele plaat die een radicale breuk vormt met eerder werk. Het is een album dat je vooral niet moet opzetten als je schoonouders op bezoek komen (tenzij je ze weg wilt jagen), maar waar je langzaam in moet opgaan aan het begin van de nacht.

Het muzikale jasje is wellicht anders, verder blijft dit qua sfeer en songs toch onmiskenbaar Low. Wel een Low in absolute topvorm. De laatste jaren was ik een beetje afgehaakt, omdat het vaak toch wel Low 'volgens het boekje' was: niet slecht, maar wel steeds min of meer hetzelfde. Het is fijn dat ze het experiment niet schuwen en zichzelf zo opnieuw uitvinden.

Met name Always Trying To Work It Out viel meteen heel goed, met het dromerige gitaarwerk en de subtiele r&b-invloeden in de manier waarop de zang bewerkt is. Maar eigenlijk is het onzinnig er een los nummer uit te halen, want het geheel is prachtig organisch. Songs komen en gaan in een prachtige draaikolk van geluid.

Mijn interesse is echt weer volledig terug, wat een geweldige plaat. Ik moet nog maar zien of er dit jaar nog een betere uitkomt.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Low - Double Negative - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Bij eerste beluistering dacht ik dat mijn speakers het hadden begeven, maar langzaam maar zeker komt er meer schoonheid aan de oppervlakte

Ik heb al heel lang een zwak voor de muziek van Low, maar met hun laatste plaat kon ik heel lang niets. Ik heb het talloze keren geprobeerd, maar haakte steeds af door alle vervorming in het geluid van het Amerikaanse duo. Toen de plaat opdook in flink wat jaarlijstjes ben ik het opnieuw gaan proberen en langzaam maar zeker valt er meer op zijn plek. Nog steeds is het zeker niet mijn favoriete Low plaat, maar Double Negative is uiteindelijk toch te mooi om te laten liggen, ondanks het gepiep en gekraak, dat de muziek van de band absoluut voorziet van een bijzondere lading.

Ik heb al zeker een jaar of twintig een enorm zwak voor de muziek van de Amerikaanse band Low. De band rond het echtpaar Mimi Parker en Alan Sparhawk stond aan de basis van genres als slowcore en sadcore, maar liet zich geen moment beperken door de hokjes van deze genres.

Het leverde meesterwerken als Long Division (1995), Things We Lost In The Fire (2001) en The Great Destroyer (2005) op, maar ook vrijwel alle andere platen van de band uit Duluth, Minnesota, zijn wat mij betreft bovengemiddeld goed.

Ik was een maand of drie geleden dan ook heel benieuwd naar Double Negative, de meest recente plaat van Low, maar direct bij de eerste beluistering ging het mis.

De openingstrack van Double Negative piept, kraakten schuurt en vervormt zodanig dat ik de cd-speler, de versterker, de speakers en alle tussenliggende kabels uitvoerig heb gecontroleerd en uiteindelijk concludeerde dat het aan de cd moest liggen. Op Spotify klonk de plaat echter precies hetzelfde en langzaam maar zeker werd het me duidelijk dat de bijzondere productie van de nieuwe plaat van Low echt zo bedoeld is.

Voor deze productie tekent BJ Burton, die ook de vorige en hooguit wat elektronischer klinkende plaat van Low produceerde en verder werkte voor onder andere The Tallest Man On Earth en Twin Shadow. BJ Burton heeft het geluid op Double Negative voorzien van nog wat meer elektronica en heeft bovendien een laag ruis en vervorming toegevoegd.

Het zorgt voor een unheimisch gevoel bij het beluisteren van de plaat, waardoor ik de laatste van Low een paar maanden geleden, weliswaar met pijn in het hart, terzijde schoof. Ik zou de plaat er nooit meer bij gepakt hebben als Double Negative niet zou zijn opgedoken in talloze jaarlijstjes, met de nummer 1 positie in het jaarlijstje van het door mij zeer gewaardeerde muziektijdschrift Uncut als meest in het oog springende notering. Gezien mijn liefde voor het oudere werk van Low voelde ik me haast verplicht om het nog eens te proberen met Double Negative en de afgelopen weken heb ik dat met enige regelmaat gedaan.

Zeker de meest vervormde klanken zorgen bij mij nog steeds voor kippenvel en niet van genot. Double Negative is sowieso een Low plaat die meer schuurt en tegen de haren instrijkt dan de andere platen van het Amerikaanse echtpaar, maar het is ook een plaat die na flinke gewenning, beetje bij beetje steeds meer van het unieke Low geluid prijsgeeft.

BJ Burton heeft flink gesleuteld aan het geluid van de band en heeft de intieme en zich tergend langzaam voortslepende songs van Mimi Parker en Alan Sparhawk voorzien van een donker en wat beklemmend elektronisch geluid met hier en daar vervormde klanken en autotune en hier en daar vooral stilte.

Het maakt van Double Negative een aardedonkere plaat, maar wanneer de vervorming wegebt en Mimi Parker en Alan Sparhawk het roer weer overnemen is het ook een plaat van een bijzondere schoonheid. Low zocht in het verleden wel vaker het experiment en doet dat op Double Negative nog net wat nadrukkelijker. Hoe vaker ik naar de plaat luister, hoe meer Low ik hoor en hoe beter Double Negative wordt.

Ik schaar de plaat nog altijd niet onder mijn favoriete Low platen en hoef ook mijn jaarlijstje niet te herzien, maar Mimi Parker en Alan Sparhawk weten me na heel veel gewenning niet alleen te verrassen maar ook te betoveren. Double Negative had er heel veel pogingen voor nodig, maar het is uiteindelijk toch gelukt, wat me op een of andere manier toch gerust stelt. Erwin Zijleman