The Pineapple Thief - Dissolution (2018)

Kijk hij staat erop. Na het horen van Far Below heb ik hier wel weer zin in.
The Pineapple Thief - Far Below (from Dissolution) - YouTube

Ik ben ook heel erg benieuwd.

*youtube aanzwengelt*

Klinkt lekker hoor! Ben benieuwd naar de rest van deze plaat. 1 gebruiker heeft het album al helemaal gehoord? Vertel, vertel, vertel!

Prima album, in het verlengde van hun voorgaande werk. Iets minder krachtsuitspattingen, maar de schoonheid zit vooral verborgen in de melodieën en de zang van Bruce Soord. White Mist is een mooi opbouwend pareltje, waarin lang uitgesponnen muzieklijnen de boventoon voeren. De aansluitende tour is dan zeker ook een bezoekje waard.

De kaartjes zijn binnen. Nu de cd nog ?

Veelbelovend! ?

Voor de drummers onder ons....Harrison is een fenomeen. Ik neem aan dat de mix wel wat anders is op het album

Gavin Harrison - "White Mist" by The Pineapple Thief - YouTube

Jezus wat een octopus, dit valt toch moeilijk te overtreffen. Die groove, die schwung, die precisie en toch schijnbaar zo losjes uit de polsen.

Even genieten voordat ik er iets zinnigs over kan zeggen...

Gewoon weer een hele goeie plaat. Geweldige muzikanten natuurlijk en prachtige liedjes. Ga snel een kaart kopen voor het concert in de Melkweg.

Wat een plaat !!!

Hij tourt overigens ook mee, dus ga hem zien in de Melkweg of in Brussel! Is per slot van rekening ook zonde als zo'n talent stil gaat zitten nadat Porcupine Tree een pauze hebben ingelast

Hij tourt niet alleen mee maar is ondertussen ook lid van de band. Hebben ze een tijdje terug via Social Media kenmbaar gemaakt.
Twitter

De cd is net binnen. Mooie eerste luisterbeurt. Herkenbaar.
Wel al snel veel 4,5 en 5* hier op MuMe. Zo snel ben ik niet ?.

Zou ik ook niet doen

Het is een prachtig klinkende plaat, (te?) goed geproduceerd maar muzikaal ook wel vlak en ze komen wel erg weinig buiten de lijntjes. Er is verder ook weinig tot niets aan eigen geluid te vinden op dit album. Er zitten zeker erg fijne stukken tussen en mijn 3 is eerder een 3,2 dan een 2,8 m maar meer dan een 3 zit er vrees ik niet in.

toch echt wel genieten dit...voor mij is het trouwens niet nodig om veel buiten de lijntjes te kleuren om goed te zijn.

Helemaal mee eens, waar Into the Wilderness me meteen overtuigde, doet deze dat nog niet. Twee keer beluisterd, maar ik stel het geven van punten nog even uit.

Ik heb hem gezien, vorig jaar. En van stilzitten weet Harrison niks, King Crimson is ook een van de namen op zijn lijstje. Ook daar tourt hij mee,

Te goed geproduceerd bestaat in mijn ogen niet. En dat is dit album zeker niet. De muziek blijft behoorlijk hangen tussen mijn speakers. Weinig buiten de lijntjes klopt in dat opzicht zeker. Ik mis wat diepte. Hun vorige album klinkt beter.

Qua punten ben ik nog niet verder gekomen.

Behalve dat Gavin Harrison enkele gaten in mijn bescheiden luidsprekers heeft geslagen en ik als keukenprinses op de potten en pannen in de verste verte niet kan tippen aan deze achtarmige geweldenaar (de octopus van Mindscapes), valt er natuurlijk nog wel meer te genieten op de laatste langspeler van The Pineapple Thief.

Bruce Soord zingt beter dan ooit tevoren: de oh's en ah's van het overigens uitstekende Your Wilderness zijn zo goed als verdwenen en dat vind ik toch wel fijn en ook al luister ik doorgaans nauwelijks naar songteksten: van schooljongensromantiek kun je hier toch nauwelijks meer spreken.

Het allermooiste van Dissolution ligt echter verscholen in de prachtige textuur en de gelaagdheid. Ieder instrument krijgt de nodige aandacht en ruimte, hetgeen het geluid van Bruce en de zijnen aangenaam warm en transparant uit de speakers doet komen. Het zijn negen erg mooie liedjes geworden, waarvan er acht redelijk compact zijn gebleven. En dat vind ik ook wel fijn. Het ruim 11 minuten durende White Mist is desalniettemin een van de fraaiste nummers dat ik tot op heden (2018) heb gehoord.

In de altijd herkenbare TPT stijl met weliswaar - ach ja, hoe kan het ook anders - een vleugje of twee Porcupine Tree - is Dissolution wat mij betreft een van de beste albums van The Pineapple Thief geworden.
Ik overweeg zelfs na de toch al fantastisch klinkende hi-res de blu-ray 5.1 aan te schaffen.

En nu hup, naar de winkel voor een nieuw setje speakers!

Briljant album. Na een paar luisterbeurten kan ik niet anders zeggen. Wachten tot het album op vinyl is te krijgen. Kan me nu al verheugen op het moment dat ik de naald voor de eerste keer op de plaat laat zakken.

Die ligt bij ons al in de winkel hoor, dat vinyl

Door al deze positieve reactie het album ter luister genomen. Mijn eerste “THE pineapple thief”. Ik vind het zoetsappige sympho rock. Alles netjes binnen de lijntjes. Nee niks voor mij!

Ik heb de indruk dat progressieve rock van de laatste tijd nogal snel de hoogte in wordt geprezen. Riverside, Steven Wilson/Porcupine Tree en The Pineapple Thief zijn de drie topartiesten van het genre die techniek WEL wisten te combineren met emotie. Maar hun albums worden wisselvalliger van kwaliteit. Love, Fear and the Time Machine van Riverside was een album van een aantal ups maar ook een goed handjevol echte missers die de hoge score echt niet rechtvaardigt, volgens mij. De twee laatste platen van Steven Wilson klinken dan wel zeer vernuftig maar er is op veel nummers een acuut tekort aan sfeer. Dat Hand.Cannot.Erase op zo'n hoge score komt en daarmee in de hoogste regionen van de topalbums aller tijden komt, vind ik een zware overschatting van een album dat ik na een paar weken al grotendeels links liet liggen (en dat To the Bone, een album met grote misbaksels, net onder de 4 komt doet mij ook vreemd opkijken. The Pineapple Thief heeft met brio bewezen dat ze prachtige nummers kunnen maken maar ook hier trekt zich die tendens door van hoge scores voor een album dat, mijns inziens, weer wat flauwtjes is. White Mist en Threatening War zijn de prijsbeesten maar ik voel dat hun houdbaarheid beperkt zal zijn. Ik hoor vooral inspiratieloosheid eigenlijk. Nergens echt slecht maar nergens echt goed. Goed, ik wil niemand tegen de schenen schoppen want ik ben vooral blij dat anderen die albums wel (in hun geheel) kunnen appreciëren maar ik ben sceptisch geworden.
Nu is het uitkijken naar de nieuwe Riverside. Zij redden mijn progressieverockgeloof misschien wel.

Sinds 2 jaar ben ik de Pineapple Thief een beetje gaan volgen. Niet dat het allemaal zo vernieuwend is maar de muziek is wel herkenbaar en luistert lekker weg. Ook Dissolution is weer een prima productie al mag het van mij allemaal soms wel steviger. Maar het zijn stuk voor stuk prachtige liedjes. Ga op 16 september naar hun concert in Brussel. Ben zeer benieuwd hoe ze live zijn.

Een pak steviger dan op plaat alleszins!

Dat is mogelijk toch een beetje te wijten aan fanboyism en het ietwat snobistische trekje dat de typische prog-rock luisteraar regelmatig heeft. Zag dit in het verleden (en nu weer trouwens) ook bij zo'n beetje alles wat WARP records artiesten als Squarepusher, Autechre en Aphex Twin uitbrachten. Dat werd gewoon klakkeloos als geniaal gebombardeerd, zelfs als ze een digitale scheet op plaat uitbrachten.
Niet dat ik bv Steven Wilson opzich niet geniaal vind, maar de laatste albums hoorde ik vooral weer veel van hetzelfde en waren er maar een handjevol passages die écht erbovenuit stegen.

Dat gezegd hebbende, mijn god wat is dit wel weer prachtig geproduceerd en gespeeld allemaal. Goed materiaal om je audiofiele gadgets mee te testen. Vrees alleen dat er niet veel nummers over een langere tijd nog blijven hangen bij me. Uitvoering een 9+, maar overall een 7,5 voor mij.

Herkenbaar, ook ik mis het "Wow" gevoel. Mijn waardering is uiteraard een momentopname. Na een stuk of 10 luisterbeurten hoor ik een aardig en mooi geproduceerd album, maar ook (nog) te weinig nummers die mooi zijn opgebouwd, en mij van mijn sokken blazen. Wat meer avontuur/spanning was welkom geweest. Maar wie weet, valt bij mij t.z.t. het kwartje.

Ik merk al weer wat groeireflexen....typisch Pineapple Thief. Ik wacht nog met de punten.