The Pineapple Thief - Dissolution (2018)

Behalve dat Gavin Harrison enkele gaten in mijn bescheiden luidsprekers heeft geslagen en ik als keukenprinses op de potten en pannen in de verste verte niet kan tippen aan deze achtarmige geweldenaar (de octopus van Mindscapes), valt er natuurlijk nog wel meer te genieten op de laatste langspeler van The Pineapple Thief.

Bruce Soord zingt beter dan ooit tevoren: de oh's en ah's van het overigens uitstekende Your Wilderness zijn zo goed als verdwenen en dat vind ik toch wel fijn en ook al luister ik doorgaans nauwelijks naar songteksten: van schooljongensromantiek kun je hier toch nauwelijks meer spreken.

Het allermooiste van Dissolution ligt echter verscholen in de prachtige textuur en de gelaagdheid. Ieder instrument krijgt de nodige aandacht en ruimte, hetgeen het geluid van Bruce en de zijnen aangenaam warm en transparant uit de speakers doet komen. Het zijn negen erg mooie liedjes geworden, waarvan er acht redelijk compact zijn gebleven. En dat vind ik ook wel fijn. Het ruim 11 minuten durende White Mist is desalniettemin een van de fraaiste nummers dat ik tot op heden (2018) heb gehoord.

In de altijd herkenbare TPT stijl met weliswaar - ach ja, hoe kan het ook anders - een vleugje of twee Porcupine Tree - is Dissolution wat mij betreft een van de beste albums van The Pineapple Thief geworden.
Ik overweeg zelfs na de toch al fantastisch klinkende hi-res de blu-ray 5.1 aan te schaffen.

En nu hup, naar de winkel voor een nieuw setje speakers!

The Pineapple Thief is een band die door Bruce Soord in 1999 is opgericht en tot op heden 12 studio albums heeft uitgebracht. De band maakt progressieve rock, met uiteenlopende invloeden uit de jazz, pop, alternatieve en melodieuze rock. Keymember Soord schrijft alle songs, speelt gitaar en zingt alle lead vocalen en daaromheen zijn er verschillende muzikanten lid geweest van deze Engelse band. Het vorige album, “YOUR WILDERNESS” uit 2016, liet al een meer toegankelijker geluid horen en dat hebben ze op “DISSOLUTION”, album nummer 13, verder uitgewerkt. Vaak wordt de vergelijking gemaakt met Porcupine Tree, de band van Steven Wilson. Dat is ook niet vreemd. Beide bands zijn in staat om prachtige melodieuze pop prog/rock te maken, maar kunnen ook behoorlijk experimenteel zijn. De stem van Soord en die van Wilson hebben ook wel overeenkomsten, al hebben beiden wel een eigen geluid. The Pineapple Thief is overigens niet “de nieuwe Pocupine Tree”, zoals er wel eens gezegd en geschreven wordt. The Pineapple Thief is een band die op zichzelf staat, maar wel dezelfde klasse muziek maakt die Porcupine Tree ook wist te produceren. Op “DISSOLUTION” gaan ze weer een stapje verder en dat maakt dit album tot een topper in zijn genre. Pakkende songs, schitterende melodieën, mooie instrumentale passages en allemaal waanzinnig goed gemusiceerd. The Pineapple Thief klopte met de laatste albums al aan de deur van de eredivisie van de progressieve rock, ze zijn nu met stip in de top 10 binnengekomen. Luister en huiver, geniet onder andere van het beklemmende “WHITE MIST” en druk op repeat, meer hoef je bij een dergelijk album niet te doen.

M 'n eerste kennismaking waren een paar nummers van Dissolution beluisterd via een radiostation, waar de bandleden tegelijkertijd werden geïnterviewd.
Nu hier in de woonruimte ook de andere tracks via streaming audio luisterend kan ik al wel zeggen:
Een fijne plaat, met wisselend fraaie (af - en toe ietwat zacht in de mix geplaatste) zang - vervolgens weer de gierende rockriffs/ spetterende drumbreaks tijdens pittige tracks.
Ik moest derhalve even wennen aan 't ietwat gespleten karakter van hun oeuvre op dit overigens verder fraai geproduceerde album.
Zo op 't eerste gezicht (derde x draaien) weet deze Pineapple Thief met fraai samenspel te overtuigen.
De composities overtuigen (nog) niet allemaal, echter wanneer 't een groeibriljantje mocht blijken te zijn:
Wellicht dat Dissolution dan ook nog in m 'n platenkast terecht komt - en in eindejaarlijstjes...

En weer een sfeervol en onderhoudend album van deze altijd wel betrouwbare progressieve rockband. Zoals gebruikelijk ontbreken echt memorabele songs, maar het materiaal is over de hele linie genomen sterk genoeg om dit probleem handig te omzeilen. Ingetogen en prettig voortkabbelend, precies waar The Pineapple Thief goed in is.

+- Not Naming Any Names
+ Try as I Might
+ Threatening War
+ Uncovering Your Tracks
+ All That You've Got
++ Far Below
+- Pillar of Salt
++ White Mist
+ Shed a Light

Mijns inziens het beste wat TPT ooit heeft gemaakt. Buiten de intro en het filler nummer Pillar of Salt knalt ieder nummer lekker uit de speakers, met als hoogtepunten Far Below en White Mist. Heerlijk album om in de auto op te zetten als je in de file staat en lekker mee te blèren. Het beste van TPT.