David Bowie - Loving the Alien: 1983–1988 (2018)

Ontzettend duur deze box!

Uit bowie’s minste periode voor mij maar 2 goeie live concerten en nieuwe zeroes klinkt wel heel erg goed dus kopen weer ??

Paar maanden wachten en dan dodax checken. Wil eigenlijk alleen de 2018 mix van Never Let Me Down.

Zeker interessant, maar wel voor mij een veel mindere Bowieperiode.
Live echter blijft hij hoe dan ook de moeite waard.
Ik ga het eens overdenken.

tot nu toe is amazon.fr de goedkoopste met de vinyl box. 225 euro...

Hij zal vast ngo wel iets goedkoper worden later... maar ik pak 'm nu wel op, want ben erg nieuwsgierig.

Hopelijk geen lelijke fout deze keer, (zoals de drop in Heroes bij de vorige)

The framing bij deze issue is dat de productie van (b.v.) 'Never let me down' erg aan de grillen van de tijd onderhevig was, maar dat er best goede composities onder zaten. Voor zoiets als 'Time Will Crawl' is dat kwartje voor mij nog niet gevallen. Wel zou het een leuke opdracht zijn om een enkele lp-compilatie te maken van de beste nummers van zijn periode tussen 1983 (vanaf het nog beste goede 'Let's dance') tot 1995 (zijn volledige artistieke revanche met '1. Outside') - de periode die ik gemakshalve altijd skip. Ik geloof zeker dat dat een mooi album op zou kunnen leveren. Blue Jean, Underground, This is not America en Absolute beginners waren immers al prima singles. Deze compilatie is mij echter te omvangrijk (gevoegd bij de dubbelingen met mijn huidige platencollectie en de (waarschijnlijk) mindere stukken) om aan te schaffen. De live-uitvoeringen die ik hoorde zijn beter dan ik mij herinnerde van het Serious moonlight-concert in de Kuip (waarbij de schaalgrootte mij ook parten speelde). Toch ben ik het met de meester eens toen hij stelde dat zijn liveband van medio 1996 de bêste was die hij ooit had gehad en prefereer ik toch daarnaast de 'Isolar II-band' van 'Stage'.

Recensie op de krenten uit de pop
De krenten uit de pop: David Bowie - Loving The Alien (1983-1988), box-set - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Nog maar een lijvige box-set die de carrière van David Bowie samenvat. Een mindere periode, maar het blijft Bowie
Loving The Alien (1983-1988) laat horen wat Bowie na zijn briljante platen uit de jaren 70 en het al even indrukwekkende Ashes To Ashes uit 1980 deed. Kort door de bocht sprong hij over van de alternatieve naar de mainstream pop en haalde hij sloten met geld binnen, maar ook Bowie in net wat mindere doen is nog altijd een zeer interessant muzikant, die met name tijdens de Serious Moonlight Tour uit 1983 nog in uitstekende vorm stak. Voor de rest is het zoeken naar hoogtepunten in deze uit de kluiten gewassen box-set, maar ze zijn er absoluut.



De carrière van David Bowie wordt sinds zijn trieste dood samengevat in even lijvige als prijzige box-sets.

Na Five Years (1969-1973), dat overigens vlak voor zijn dood verscheen, Who Can I Be Now? (1974-1976) en A New Career In A New Town (1977-1982) zijn we inmiddels halverwege de jaren 80 aanbeland; een periode die wordt samengevat op de box-set Loving The Alien (1983-1988).

Het is op voorhand een veel minder interessante periode dan de periodes die door de voorgaande drie box-sets werden afgedekt, maar de minst interessante periode uit de carrière van David Bowie moest nog komen (de box-set over de periode 1989-1994 kan men met een gerust hart overslaan.

Het is de periode die volgt op de Berlijnse trilogie en het minstens even sterke Scary Monsters uit 1980 en het is een periode die begint bij de release van Let’s Dance in 1983. Let’s Dance is in commercieel opzicht een van de meest geslaagde platen van David Bowie, maar in artistiek opzicht is het toch duidelijk minder interessant dan de serie platen die Bowie tussen 1970 en 1980 maakte.

Aan de hand van co-producer Nile Rodgers maakt David Bowie op Let’s Dance de overstap naar een mainstream geluid dat qua productie perfect past in de jaren 80. De plaat opent nog redelijk sterk met de singles Modern Love, China Girl (met een glansrol voor gitarist Stevie Ray Vaughan) en Let’s Dance, maar hierna zakt de plaat flink in en is weinig meer te horen van de vernieuwingsdrang die Bowie op zijn platen uit de jaren 70 en op Scary Monsters liet horen.

Het legde de Britse muzikant echter geen windeieren. De plaat ging in aanzienlijke hoeveelheden over de toonbank en werd gevolgd door een tour die Bowie van de concerthallen van de Isolar en de Isolar II tours naar de stadions van de Serious Moonlight tour bracht.

De Isolar en Isolar II tours, wat mij betreft de beste tours van de Britse muzikant, zijn uitvoerig gedocumenteerd, maar van de Serious Moonlight tour was er nog niet veel en nog niets van goede kwaliteit. Daar komt nu verandering in, want de Loving The Alien bevat een prima registratie van de Serious Moonlight tour, wat mij betreft de meest waardevolle plaat in deze box-set.

Bowie klinkt minder donker dan tijdens zijn Berlijnse jaren, maar vertolkt zijn oudere werk nog op gloedvolle en bijzonder overtuigende wijze en speelt bovendien flink wat prima songs die geen plek kregen tijdens de Isolar tours.

Na Let’s Dance volgde Tonight, dat nog wel een aantal hele aardige singles bevatte en Never Let Me Down, een van de zwakste broeders in het oeuvre van Bowie. Dat vond hij kennelijk zelf ook, want Bowie stemde zelf nog in met de aan de box-set toegevoegde remake van de plaat. Deze nieuwe versie is in productioneel en instrumentaal opzicht inderdaad een stuk mooier en interessanter dan het origineel, dat inmiddels wel erg gedateerd klinkt met zijn galmende 80s productie, maar de songs zijn wat mij betreft niet goed genoeg om er een echt goede plaat van te maken, laat staan een Bowie klassieker. Wel een aardige poging overigens en hoorbaar met liefde gemaakt.

Never Let Me Down werd gevolgd door een nog grootsere stadion tour, de Glass Spider toe, die uiteraard ook van de partij is in deze box-set. Aardig, maar Bowie in topvorm horen we wat mij betreft niet, al is de band echt heel goed, terwijl het combineren van theater en muziek in de stadions totaal niet uit de verf kwam. Hierna volgen nog flink wat remixes en rarities en een enkele nooit verschenen song, maar dit is wat mij betreft voor de liefhebber.

Het zorgt er voor dat de spoeling wat dun is dit keer, zeker vergeleken met de vorige twee box-sets. De registratie van de Serious Moonlight tour is uitstekend en verdient een zelfstandige release en de nieuwe versie van Never Let Me Down is bijzonder. That’s it. Gelukkig staat alles ook gewoon op Spotify, want alleen voor de Serious Moonlight registratie geef ik niet zoveel geld uit, ook al geniet ik behoorlijk van deze nieuwe portie Bowie, die ook in een wat mindere periode interessanter was dan de meeste van zijn tijdgenoten. Erwin Zijleman

Onderdeel van deze box is een remake van Never Let Me Down. Het veelal gedateerde 80's geluid van dit album is vervangen door een eigentijds geluid met 'echte' instrumenten. Qua sound had het af en toe zo op The Next Day gepast. De producer van deze remake, Mario J. McNulty, werkte dan ook aan dat album mee. Hoewel dit de nummers natuurlijk niet direct beter maakt, zorgt het er zeker voor dat ze weer heerlijk fris klinken. Wat mij betreft dan ook wel de moeite waard om hem te luisteren. Hoewel ik betwijfel of ik hem veel vaker zal draaien, zal ik hem vermoedelijke wel kopen als hij ook los uitkomt. In dat geval zou hij trouwens ook los op musicmeter mogen staan. Ik vraag me af onder welke noemer hij dan komt te staan, want het is geen verzamelaar en ook niet echt een regulier album.

Ben alleen bang dat dit album nou net weer niet los te koop zal zijn!
De tweede versie van Lodger is dat ook niet bij mijn weten...

Misschien over een poosje, als de box uitgemolken is. Tenslotte is het wel iets bijzonders, zo'n remake.

Morgen in huis. Niet zijn beste periode maar kan hem niet laten liggen?. Ik kijk wel heel fel uit naar de volgende 2 boxen waar het volgens mij ook mee stopt. Denk ik.

Maar alleen Black Tie White Noise is nog van EMI, en daarna ging 't naar een ander. Wordt 't toch wat moeilijker om een box samen te stellen, mits de eigenaren bereid zijn samen te werken.

Oei is dat zo ? Dat zal ik dan heel jammer vinden. Maar ze zullen toch wel op vinyl uitkomen hoop ik.

Het lijkt ingewikkelder dan het is: alles (EMI, maar ook de Virgin release) is dacht ik inmiddels in handen van Sony-Columbia; dat ook de albums op ISO uitbracht. Enige punt zou kunnen zijn dat de historische rechten *niet* mee zouden overgegaan zijn, maar dat lijkt me niet van toepassing.

Zie ook: EMI - Wikipedia - en.wikipedia.org

Eigenlijk is alles behalve Black Tie White Noise al opnieuw op bvinyl uitgekomen. Een paar op Music on Vinyl en een paar op Friday music.

Ok maar niet meer vast te krijgen aan normale prijzen. Merci voor de info.

De vinyl box is wederom prachtig vorm gegeven. Mooi boek met daarin leuke details. Het artwork van de platen is mooi en stevig en het geluid van de lps heel erg goed.

Ondanks dat velen de 80s Bowie niks vinden denk ik wel dat dit een essentiele box is voor de liefhebbers. Ik zelf leerde Bowie pas kennen met Lets dance en heb er dus een hele andere binding mee. Deze box is 'mijn tijd' . Ik heb ze alle 4 en vind t stuk voor stuk documenten.

This is not America, Absolute beginners, Loving the alien.. hoezo slap in de 80s? 3 songs die in mijn Bowie top 10 terug zijn te vinden,met Loving the alien op een dikke vette nummer 1 positie.

De 2018 versie van Never let me down is absoluut een opwaardering van de plaat. Daar ben ik jet meest enthousiast over.

Het nummer too dizzy is van de orignele lp en de 2018 versie weggelaten (omdat Bowie het nummer haatte) wat er dus voor zorgt dat ik de orignele lp moet gaan houden.
Tevens staan er op de originele persing 5 songs met een edit die echter op de cd uitvoering wel volledig stonden. De never let me down lp in deze box bevat de volledige songs. Echter hebben ze ze die edits op Re:call gezet, wat dan weer wat overbodig lijkt. Er missen nog zat remixen op de 'Dance' plaat. Had die er dan opgezet. Maar goed, een mens moet iets te klagen hebben.

Ook zijn alle Bowie gezongen nummers van Labyrinth te vinden op Recall 4. Dat maakt de originele soundtrack voor mij weer wat overbodig, ware het niet dat die hoes zo lekker nostalgisch is... keuzes keuzes....

De 2 live albums zijn ook gewoon erg goed. 80s sound... nou en? Bowie live klinkt gewoon altijd goed.

Deze box is gewoon weer een prachtige verzameling van de man en ik ben een trotse eigenaar.

Done: Bowie 1984-1994; arguably not his best period, but still... - YouTube Nooit gedacht dat het zo makkelijk zou zijn om aan goede kandidaten te komen en zo moeilijk om daaruit te kiezen. Grootste ontdekking: Tin machine - prisoner of love; die King Crimsonesque gitaarpartij. P.s. 'Time will crawl' is toch wel ok.

Ik had deze box-set eerst links laten liggen, maar toen ik toch eens keek zag ik dat er 2 prima concerten (die ik al op vinyl / cd had) geremastered bij zitten. Net als een hele leuke 'Dance' cd vol met (re-)mixes/12-inches & een 2cd dit keer van Re:Call, waarvan de eerste zeker de moeite waard is.

Daarnaast hebben de geremasterde albums uit de jaren '80 een prima geluid en staat er toch heel wat moois op, zeker op Let's Dance. Ik geef trouwens wel de voorkeur aan de geremasterde originele versie van Never Let Me Down, omdat je daar de gitaar veel beter op hoort en de klank ook helderder van is.

Prachtige boxset van zijn meest ondergewaardeerde periode. Vooral de nieuwe versie van Never Let Me Down komt zeer goed uit de verf. Voor mij de periode waar Bowies vocalen op zijn hoogtepunt waren. Met prachtige voorbeelden als Loving The Alien, This is not America, Absolute Beginners, China Girl, Blue Jean en ga zo maar door. Komt ook nog een gezonde dosis jeugdsentiment bij kijken.

Inmiddels heb ik de vinyl box gekocht voor relatief weinig op amazon.de Daar is deze box trouwens nog steeds best betaalbaar. Vooral als je kijkt wat je er allemaal voor krijgt. Wat een mooie set!

Op 5 januari gaf ik nog de voorkeur aan de geremasterde originele versie van Never Let Me Down, maar daar ben ik van terug gekomen. De 2018 versie is erg mooi gedaan met aanvullende gitaren, bas en drums, percussie en vooral strijkers.

Vandaag bij North End Haarlem veel lp-boxen flink afgeprijsd, waaronder 1 exemplaar van deze box voor €179,95. Na een klein beraad heb ik hem besteld. Ook dit is "mijn" periode en heb ik de lp van Never Let Me Down flink grijs gedraaid in mijn jonge jaren. Ik snap dan ook echt de kritieken niet. En Too Dizzy niet op de versie in deze box? Jammer hoor.

Zo'n 6 jaar terug opnieuw met vinyl in aanraking gekomen en zodoende ook weer Bowie gaan verzamelen. Lang niet al zijn 70s albums kunnen mij bekoren, en ook Tonight en Let's Dance kosten mij deels moeite (te weinig beluisterd) en slaan ze soms over. Met deze box komen ze opnieuw in de aandacht en kijk ik vooral uit naar de live albums en de albums met de non-album tracks en dance mixes.

Al met al 15 lp's plus hardcover boekwerk voor 10 euro per lp en 30 voor het boek. Benieuwd hoe het eruit ziet.

Niet om een party pooper te zijn, maar elders - zie het webwinkel-topic - is men zéér kritisch over deze zaak en in het specifieke geval van Bowie heb ik meegemaakt dat bepaalde lp's - die een re-release op Friday (label) hebben gehad - werden aangeboden tegen een zachte prijs, maar als je dan het item aanklikte, zag je dat het "niet op voorraad" was - en waarschijnlijk ook niet meer zou komen, omdat het elders gewoon voor het dubbele wegging. Heb trouwens (bijna) alles op oude lp's hier

Desalniettemin: zo'n box voor 180,- is te doen. Vorig jaar kon je op bepaalde adressen die Kate Bush boxen (met 4 lp's) voor 32 - 35,- per stuk kopen; twee daarvan gekocht. Achteraf spijt dat ik die andere ook niet had gekocht voor dat geld.

Tussen 2015 en 2018 kwam er elk jaar een dikke box uit die 4 of 5 jaar omspant en studio albums, live albums, remixen e.d. bevat. Jammergenoeg is na dese box niks meer uitgekomen. Uit de periode 1993-1997 kan je ook een mooie box maken met BTWN, Outside, Earthling, Bhudda Of Suburbia, livealbums, remixen etc.

Dit jaar komt er weer een schijnt.....

Heb al meerdere aankondigingen gezien - augustus dacht ik, deels door labels/rechten-issue. Vraag me af wat er met de Tin Machine albums gebeurt; m.n. tweede album is een echt collector's item.

2e Tin Machine album is vorig jaar heruitgegeven op vinyl.

Denk niet dat die in die box komen.....

Dat laatste klopt, zie ook: David Bowie 1990s-era box set confirmed for 2021 – SuperDeluxeEdition
Die heruitgave - op MoV - heb ik blijkbaar gemist; had gehoopt op een release op Friday, net als zijn latere werk. MoV is niet altijd even fijn.

Prisoner of Love is geweldig inderdaad. Ruimschoots de beste Tin Machine single. Mooi project die compilatie, al zou ik Loving The Alien, Real Cool World, Pallas Athena en het titelnummer van Black Tie, White Noise graag toevoegen. En eventueel ook nog Strangers When We Meet als afsluiter (staat op 1. Outside, maar 2 jaar eerder al op de soundtrack van Buddha of Suburbia).

Als bonustracks voor de cd-versie dan maar.