Ann Wilson - Immortal (2018)

Elf jaar na haar solodebuut Hope & Glory bracht Ann Wilson Immortal uit, opnieuw een coveralbum. Zij brak in 1976 wereldwijd door als zangeres van Heart, de groep met haar zus Nancy. In de jaren '80 beleefden ze opnieuw hoogtijdagen, dan met aor-achtige (hard)rock. Misschien nog belangrijker is dat ik geen rockvocaliste ken die beter zingt dan zij.
Haar soloalbums had ik gemist, het was Hans Brouwer die me vorige week tipte. Tot dusver slechts vier sterren en geen berichten voor Immortal? Dit verdient méér!

Anders dan op Hope & Glory gaat het hier niet de kant van folk, country en/of Americana op. Dit is een elektrisch album en als producer keert Mike Flick terug, degene die van 1976 tot en met 1981 bij de knoppen zat voor de elpees van Heart.
Opnieuw zijn de covers een kwestie van 'lekker' tot 'mwah'. Dat ik opener You Don't Own Me ken, oorspronkelijk van Leslie Gore maar bij ons bekend als André Hazes' Zeg maar niets meer, is een handicap. Dat ligt aan mij, want met gastgitarist Warren Haynes van The Allman Brothers en Gov't Mule klinkt bijna doommetal, alsof Tony Iommi meedeed.
Akoestische rock op het ontspannen I Am the Highway van Audioslave, waarna Haynes terugkeert voor de blues van Tom Petty's Luna. Verrassend is de keuze van Wilson voor David Bowies I'm Afraid of Americans, de eerste keer dat ik echt wordt gepakt; ze zingt het verbeten, een donker scheurend nummer.
Dan vierkante rock in Politician (Cream) en een heel andere muzikale richting met Leonard Cohens A Thousand Kisses Deep, waar Ben Mink assisteert en ontspannen jazz met de nadruk op piano klinkt. Van de Eagles is Life in the Fast Lane; Wilsons versie pakt niet.

In het slot een drietal verrassende keuzes. Eerst een ingetogen, orkestrale aanpak van Back to Black van Amy Winehouse. Een gedurfde aanpak en geknipt voor Wilsons stem, die wederom wordt gesteund door Ben Mink. Dan A Different Corner van George Michael, dat een bijna zwevend slot krijgt, een ingetogen versie geschikt voor bij een glas wijn met kaas. Diezelfde durf is er dankzij een synthesizeraanpak met stevige gitaren bij Baker Street van Gerry Rafferty. Twijfelde ik bij de vorige twee nummers, hierbij weet ik zeker dat Wilsons versie me niet zal pakken.

Lef om te verbouwen heeft Wilson zeker, maar lang niet alles pakt me en ik mis de akoestische benadering. Is tegelijkertijd een kwestie van smaak, mede afhankelijk van hoeveel je met de originelen hebt.
Vier jaar later volgde Fierce Bliss, deze keer met eigen werk. Ik zie nu pas dat ik die toen al beschreef en dat ik kennelijk opnieuw enige reserves had. Laat echter vooral de eigen oren oordelen: een stem als die van Ann Wilson, daar is er maar één van! Daarom door naar Another Door uit 2023, dat ze opnam met Tripsitter.

Tip van Roxy6 wat betreft goede rockvocaliste : Pat Benatar, uit hetzelfde tijdsgewricht en met een indrukwekkende discografie, niet al haar albums zijn op cd uitgebracht.
Maar het betreft hier wel een geweldige rock vocaliste ook, vergelijkbaar met Ann Wilson.

Ja idd! Heb ooit een afspeellijst van haar oeuvre gemaakt en ben daarvoor haar discografie doorgegaan. Leuk om dat t.z.t. eens te herhalen!

Niet? Ik dacht van el eigenlijk. In elk geval haar reguliere discografie uit het platoceen, het eerste LP-tijd, dus van voor de tijd dat de CD het tijdelijk overnam. Of zie ik en obscure release over het hoofd?

Haar laatste album GO heb ik niet kunnen scoren op cd.
En ik weet dat ze met echtgenoot Neil Geiraldo nog ieder jaar op treed, maar ze heeft helaas Al ik denk in geen twintig aar meer een album uitgebracht.