Ann Wilson - Hope & Glory (2007)

Wat heeft Ann Wilson toch een geweldige stem. Ik vind deze cd beter dan de cd's die ik van Heart gehoort hebt. Ik hoop dat ze solo nog meer albums uit gaat brengen.

Gave verzameling covers.

Warme productie en veel gastoptredens van zeer beroemde lui.

Ann Wilson bewijst zo'n beetje elke stijl wel aan te kunnen.
Het is behoorlijk anders dan Heart, deze verzamelings songs, maar Wilson brengt alles met veel overtuiging.

Hoogtepunt: War of Man

Afgelopen zaterdag vroeg Hans Brouwer mij bij de Sex Pistols: "Is er nou ook een band of artiest te noemen waar je je neus voor optrekt?" en elders tipte hij mij over de soloalbums van Ann Wilson van Heart.
Wel, het blijkt dat ik bij haar eerste solowerk tegen muziek aanloop waarmee ik zijn vraag helder kan beantwoorden.
Hope & Glory is een coveralbum waar de dame met de gouden strot enkele van haar favorietjes voor eigen plezier opnam. Hartstikke leuk, het geeft ons een indruk van haar platenkast en invloeden. Ik hoor een wijde muziekhorizon met namen waar ik meer of juist minder mee heb. Zo beantwoord ik meteen Hans' vraag.

In de categorie 'minder' (waarschuwing, ik ga op tenen staan!): Goodbye Blue Sky, oorspronkelijk van Pink Floyd, hier met Nancy Wilson; Where to Now St. Peter? van én met Elton John; Immigrant Song van Led Zeppelin (fantastisch nummer, maar niet in dit nieuwe jasje en ik mis de drijvende drums van John Bonham); Isolation van John Lennon; en Hard Rains a Gonna Fall van Bob Dylan. Dat Rufus Wainwright en Shawn Colvin aan die laatste meedoen, helpt geen mallemoer.

In de categorie 'smakelijk' klinkt meestal Americana/country: Jackson van Lucinda Williams met k.d. lang; steviger is We Gotta Get Out of This Place van The Animals met met Wynonna Judd van The Judds; Darkness Darkness van The Youngbloods met wederom zus Nancy; Bad Moon Rising van Creedence Clearwater Revival/John Fogerty, hier met met countryzangeres Gretchen Wilson.
War of Man van Neil Young krijgt in deze aanpak iets van Fleetwood Mac; met Alison Krauss, heerlijk! Het tweede nummer van The Youngbloods dat Wilson covert is countryrockballade Get Together met behalve Nancy en Judd ook Deana Carter. Stuk voor stuk nummers waarvan ik denk dat potjandosie hier ook wel enthousiast van wordt.

Hope & Glory sluit af met eigen compositie Little Problems, Little Lies, een kalm liedje geschreven met Ben Mink; een twijfelgevalletje.

Zie daar, vijf nummers van grote namen waar ik - op Zeppelin na - niet van houd en zes die ik goed tot uiterst sterk vind, plus eenmaal eigen werk dat ertussenin zit. Een kwestie van persoonlijke smaak. Tegelijkertijd is het hartstikke fijn dat de veterane een album maakte voor zichzelf. Wilsons volgende soloplaat was Immortal van elf jaar later.

Ann en ook zus Nancy Wilson zijn groot fan van Led Zeppelin. Als groot liefhebber van de muziek van Deep Purple zou ik Ann Wilson wel eens een nummer van 's werelds beste rockband allertijden willen horen zingen. Ann heeft een dijk van een stem en met enkele goede bevriende muzikanten zou dat best wel eens wat moois kunnen opleveren.

"Hope & Glory" staat ook bij mij in de platenkast. Zodra ik klaar ben met het typen van dit bericht ga ik het desbetreffende album weer eens draaien.

Eerwaarde heer Hans Brouwer, bedoelt u Stairway to Heaven? U wordt op uw wenken bediend, prachtige versie. Rob Stenders draaide 'm een paar jaar geleden, toen hij nog op de middag van NPO Radio 2 zat.

En ja, hun voorliefde voor Led Zep... Nergens zo sterk gehoord als op Little Queen bij Sylvan Song/Dream of the Archer!

De uitvoering van "Stairway to Heaven" en andere Led Zeppelin klassiekers door Ann en Nancy's Heart zijn mij bekend.
Maar wat ik bedoel, beste heer RonaldjK, is een nummer van 's werelds beste rockband allertijden. Uiteraard zijn alle nummers van die band harstikke goed maar als Ann Wilson "Highway Star", "Hush", "Knocking at Your Backdoor", "Mad Dog" om maar wat te noemen uit haar longen perst lijkt mij dat helemaal geweldig!
De vraag is natuurlijk of onze Ann affiniteit heeft met de muziek van die andere Britse grootheden.....

Zoals ik al schreef vandaag om 09.45 uur: ik heb "Hope & Glory" twee keer achter elkaar beluisterd. Wat mij betreft een 4**** album.