Whitney Houston - Whitney Houston (1985)

eens heel lang geleden, was er eens een zangeresje dat enorme lol beleefde in zingen en in 1985 tot 1990 maakte zij een aantal enthousiaste dance nummers en wat zoete maar toch lekker in het gehoor liggende Ballads.

totdat ze opeens in een film ging meespelen en ze zich opeens een wereldartiest begon te vinden.

mooi debuutalbum mijn favorieten zijn "how will i know'' en het prachtige all at once

Kijk een Dame met smaak

als jongentje van 8 vond ik het een mooi nummer
als tiener vond ik het een mooi nummer
als begin 20tiger vond ik het een mooi nummer

en nu vind ik het nog steeds een prachtig nummer.

Bijzonder prettig album, Whitney op haar best! Schandalig zo'n laag stemgemiddelde

Inderdaad dit album is echt goed en natuurlijk heeft Whitney Houston een mooi zuivere stem. 4*

Prachtig mens vond ik het toen, ik wilde Whitney zijn! Op de achterkant van de hoes staat ze met een wit badpak aan, ik vind haar bloedmooi daar. Echt een debut album van haar, echt grijsgedraaid toen. Staan veel leuke nummers op, was toen mijn favoriete LP....smaak veranderd natuurlijk met de tijd.

-3.5-

Dit is echt een heel goed album !
Wat kan die dame goed zingen zeg !
''Greatest love of all'' is echt heel erg mooi !
4*

sinds ze met meneer bobby brown gaat is het bergafwaarts gegaan met haar carriere eeuwig zonde

The Greatest Love Of All...Patrick Bateman van American Psycho is er DOL op!

Whitney Houston zoals ze hoort te zijn: vocale uitblinker, ongeremde uithalen, mooie selectie van liedjes. De plaat is wel een beetje overgeproduceerd en gladjes, maar toch lekker!
Met de singles All At Once, Greatest Love of All, Saving All My Love For You, How Will I Know en het duet met Teddy Pendergrass, Hold Me

Deze plaat deed het erg goed bij ons thuis en wat haatte ik dat. Ze zingt technisch beter dan de meeste zangers/bands die ik goed vind, maar het is aalglad en niet spannend. De 'sound' van deze plaat zit onder het gros van de platen in dit genre uit die tijd en verdomd.....ook van vandaag.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik deze plaat speciaal voor de achterkant van de hoes gekocht heb en dat het vinyl zelf nauwelijks een naald gezien heeft.
De video van 'How will I know' (met al die danseressen) vond ik toen ook erg sexy.

Het debuut van Whitney Houston was de best verkochte debuutalbum ooit van een zangeres. Ik vond het ook haar beste album.
Zij had in ieder geval een opmerkelijke stem en de 10 easy listening/softsoulnummers waren meer dan behoorlijk en leverden ook een aantal evergreens op (tracks 4,7,9). Merkwaardig dat Whitney Houston nadien steeds in slaagde een album uit te brengen dat net iets minder goed was dan de vorige.

De hits die hier opstaan zijn toch minder drakerig dan ik me had voorgesteld (al is 'Saving All My Love' wel een randgeval); gewoon degelijke popsongs. Ik ben ook wel aangenaam verrast door de eerste 2 nummers, de songs van Kashif. Vooral 'Thinking About You' is erg lekker, zo had ik Whitney nog niet gehoord. De vier overige tracks zijn absoluut bagger.

Deze heb ik oneindig aangehoord tijdens een stageperiode op een platenafdeling van een bekend warenhuis .
Prachtige stem , mooie verschijning , goed verzorgd produkt , maar geen greintje soul te bespeuren .
Daarbij en dat doet verder niets af van de kwaliteit , heb ik niet zo veel op met het kwelerige gladde R&B .
Ik kan voor Whitney moeilijk warmlopen . Ze had het talent om een hele grote te worden ........we weten allemaal hoe het tot nu toe is gelopen .

Echte soul kan ik dit ook niet noemen, meer easy-listeningpop en soms (weliswaar beschaafde) dancenummers. Maar een prachtige stem heeft Whitney Houston beslist en in die tijd was ze een hele grote. Haar werk in de beginperiode (jaren '80) kon ik nog appreciëren, nadien werd het alsmaar gladder, meer richting populaire R&B waar ik ook geen liefhebber van ben. En ook haar succes taande.

Jammer. Deze vrouw heeft alles (check de hoes) en zij kan nog zingen ook. Sporadisch in haar carriere komt het er uit. Een enkele keer valt alles op zijn plek. Misschien is het ook gewoon te moeilijk om bij een stem die zo mooi de juiste muziek te vinden. Als zij in bijv. "i will always love you" een keer echt vol gas mag geven dan weet zij je diep te raken. Zo'n vrouw had gekoesterd moeten worden, maar het verhaal is bekend: men zag commerciele mogelijkheden om de stem anderszins uit te ponden wat dan ten koste van de muziek gaat en prive heeft zij geen goede keuze gemaakt. Bij dat laatste ga ik op de media af, ik ken haar eigen rol hierin niet, want zo goed ken ik haar natuurlijk ook weer niet. Was het maar waar.

Destijds het singletje All at once gekocht en vond en vind het nog steeds een mooi nummer. Op de B-kant stond Greatest Love of All, waarvan ik de tekst toen en ook nu nog uit mijn bolleke ken. Daarnaast denk ik dat dit wel eens haar beste album zou kunnen zijn, puur qua stem, energie en onbevangenheid. Dat straalt ze ook wel uit op de hoes. Verders vind ik de andere bekende hits als Saving all my love for you en Hold me ook nog steeds goed te verteren. How will i know is een popdeuntje dat prima past in de 1ste helft van de jaren tachtig.
Jermaine Jackson heeft ook nog zijn steentje bijgedragen. Een album waar ik geen buil aan val, maar ook geen kippenvel van krijg.

Uitstekend popdebuut van de dame met haar gouden stem. Daarnaast ook nog een een flinke dosis jeugdsentiment. Ik zie dit album ook als een perfect pop/r&b album. Ik vind ieder nummer sterk, maar The Greatest Love Of All is toch wel mijn favoriet. Whitney is in de loop der tijd ver afgezakt, maar hier bewijst ze toch wel echt megapopster-capaciteiten te hebben. Ik kan goed tegen de mierzoete nummers en gladde productie en geef dit album dan ook de volle mep.

Deze debuut LP is de enige van haar die ik heb. Naar mijn mening de enige mooie.
Hier was ze nog puur en onbevangen!
Later bleek ze een bitch en een onaangenaam persoon te zijn geworden, ook haar muziek vond ik daarna oninteressant.
Deze LP is echter prachtig!

Zonder meer het beste album dat ze gemaakt heeft,zij het wat aan de gladde kant.
Mijn favo-nummer is al vanaf de release zonder meer 'hold me',het duet met soulzanger Teddy Pendergrass (love t.k.o.,joy,believe in love)ex leadsinger van Harold Melvin & the blue notes.
Een zeemzoetnummer in de stijl van 'tonight i celebrate my love' van Black & Bryson.

Deze draai ik eigenlijk nog het meest. Ik weet nog, dat ik danig onder de indruk was van de singles die van het album afkwamen, en daarom kocht ik het album. De eerste drie albums zijn wel de beste in mijn oren, daarna kreeg o.a. haar prive leven te veel vat op haar artistieke prestaties.

Deze stond vanaf maart 1985 ruim een jaar lang in de album Top50 en in 1985 kwam je niet om Whitney Houston heen.
Hoewel dit niet helemaal mijn soort muziek is, heb ik deze LP destijds wel aangeschaft en heb hem nog steeds.
Na haar tragische overlijden weer van zolder gehaald.
Deze plaat is minder 'druk' geproduceerd dan de opvolger, waardoor haar stem beter tot zijn recht komt.
Van de 5 hits die hier vanaf kwamen, haalde er overigens slechts 1 de Top 10 en dat is All At Once.
Deze 5 hits mogen er nog steeds zijn.
In Saving All My Love For You zit overigens een prachtige saxofoonsolo.
De rest kan er ook best mee door, ze doet 2 duetten met Jermaine Jackson (die ook de plaat produceerde) en eentje met Teddy Pendergrass.
Jammer dat ze er niet meer is.

Ijzersterk debuut van toch wel de vrouw met 'The Voice' .
Hoewel de arrangementen veel soul eruit heeft geperst die mogelijk waren op deze plaat, vind ik de producties toch net iets meer soulvol dan het vervolg 'Whitney' van 2 jaar later.
How Will I Know blijft een heerlijk catchy 80's funk liedje waarop haar stem zo helder klinkt als glas.

Van wat ik heb gelezen en gezien in interviews schijnt ze juist altijd erg nederig te zijn gebleven ten aanzien van haar succes. Daarnaast, met 200 miljoen verkochte platen over de wereld bén je volgens mij ook een wereld artiest...

Goed debuut en een prachtige stem natuurlijk. Normaal blijf ik altijd wel vrij ver weg van dit genre ,maar voor Whitney maakte ik een uitzondering. Ik vond haar altijd al iets tragisch hebben . Je kon al zien vanaf dag 1 dat ze geleefd ging worden. Eigenlijk de boel redelijk gevolgd tot aan haar dood aan toe . Haar platen werden slechter , haar gedragingen werden steeds vreemder. Zonde , want de zorgvuldige gecreëerde girl next door look werd daardoor ten grabbel gegooid. Ik draai het niet veel meer , al moet ik zeggen als ik een up tempo song van haar voorbij hoor komen dat dan de radio of tv iets harder gaat . Daar vond ik haar altijd wel sterk in. Het ballad werk werd op den duur een kunstje in mijn ogen. Voor deze 3 en halve ster.

Volgens mij zag ik Whitney voor het eerst in een programma op de Nederlandse tv, met How Will I Know. Hoewel ik in die tijd metal liefhebber was vond ik de energie in dat nummer wel aanstekelijk. Maar op dit debuut zijn ook de ballads prachtig. All at Once natuurlijk maar vooral Greatest Love of All. Op zich al sterk en vandaag grijpt de tekst nog meer aan. Er schuilt namelijk een grote waarheid in, maar ook overmoed, is gebleken. No matter what they take from me, they can't take away my dignity. Drugs kunnen dat wel. De grootste liefde in jezelf vinden kan, maar denken ze verworven te hebben is ijdelheid.

De bekende ballads zijn me wat te zoet, maar met name up/midtempo nummers met de duidelijke jaren 80 sound vind ik nog steeds erg leuk. Dan heb ik het over de eerste 3 nummers en Take good care. Waarschijnlijk ben ik één van de weinigen.
How will i know, het wordt niet meer poppy dan dit, blijft ook leuk.

Verder heb ik nooit de behoefte gehad iets te kopen van Whitney, behalve de single "I'm your baby tonight", waar ik nog altijd blij van wordt.
Typisch eigenlijk. Een iconisch artiest, maar niet qua discografie. Live daarentegen..

Whitney Houston blijft toch één van de beste zangeressen die we ooit gehad hebben. Het album is een heerlijk debuut van de legendarische zangeres. Wat een stem! En ze slaagt er in om de covers op het album zo naar haar hand te zetten, dat de originele versies voor altijd in de schaduw blijven staan.

Het geheel is nog wel te glad. De echte Houston zullen we later pas horen. Het is vooral pop en iets te weinig soul. Maar ik hou wel van het album, ook al is het vrij zoet. Maar als het goed gedaan is, smaakt zo'n zoetigheid wel. Want het zijn vooral de nummers die ietwat gemaakt klinken, de stem is echt.