INXS - Kick (1987)

KICK 1987

Rockgod Michael Hutchence, veroverde in 1987 de wereld
met de stampende soul-rock van zijn Australische collectief INXS.
En met de looks en de lizzard-achtige podiumpas van Jim Morrison.

George Michael had een gelijkaardige missie, maar bij de Griekse Brit
lag de klemtoon iets meer op de ballads. INXS koos resoluut voor gitaren.
De leren jekker hadden Michael en Hutchence met elkaar gemeen.

Guns in the Sky is niet veel meer dan een opwarmer.
Een soort We Will Rock You van de jaren 80, maar minder monumentaal.

Kick start pas echt met New Sensation, een beginselverklaring.
Een lekker rinkelende gitaar die we ons nog herinnerden van Chic.

Als dit album moet samengevat worden in één adjectief, dan kies ik voor "opzwepend".
En dan lijkt de titel me helemaal niet slecht gekozen. Een plaat die je de dansvloer op schopt.

Devil Inside heb ik altijd een wat rare single gevonden.
De mompelende vocalen en die ingehouden bromgitaar staan in schril contrast
met de catchy dansvloer krakers die dit album rijk is. Bad boy Billy Idol loert om de hoek.
Best een vlotte albumtrack, dat wel. Eentje die misschien toch een pietsje te lang duurt.

Dan heb ik ze liever panklaar zoals Need You Tonight.
Fitness op de dansvloer en een korte, maar efficiënte handleiding in het versieren.
Werd in het jeugdhuis steevast gekoppeld aan She Drives Me Crazy van Fine Young Cannibals.
Die van INXS is uiteraard wat sneller, maar beide nummers hebben dat nonchalante gitaartje.

Mediate ontspint zich als een verlengstuk van Need You Tonight.
Net als de opener een korte vingeroefening voor gevorderde dansers.
Dit album maakt je geheid een aantal liters zweet lichter.

De eerste plaathelft eindigt met The Loved One.
Een rocksong uit de wat oudere INXS doos die twijfelt tussen blues en ballad.
Maar het cliché-matige meezing-refrein zit een beetje als een tang op een varken.
Gelukkig komt het halverwege de song helemaal op zijn pootjes terecht.

Op Wild Life stoeien INXS gitaren met een Sussudio bas.
De enige constanten in de sound van dit album zijn de soliede beat en het opzwepend gitaarwerk.
Voor de rest hebben de composities niet zo veel om het lijf. Mocht Hutchence de boel niet deskundig
bij elkaar zingen, dan zou de helft van de nummers als los zand uit elkaar vallen, vrees ik.

Voor de ballad Never Tear Us Apart is de groep wel deftig aan zitten.
Flikkerlichten uit en spots aan. De dansvloer wordt vakkundig afgedweild.
Een blazer zorgt voor snuifje blues en het refrein tilt de tortelduiven de lucht in.

Wat volgt is samen met New Sensation en Need You Tonight mijn absolute favoriet.
Opnieuw een voorbeeld van de manier waarop Hutchence een song in zijn eentje kan dragen.
Ik blijf op Kick toch met een dubbel gevoel in de maag zitten: toppers afgewisseld met probeersels.

Maar we mogen de broertjes Farris natuurlijk niet te fel onderschatten.
Toch gaat de titelsong voor mij weer deels de mist in. Men kiest voor een Motown aanpak,
en er wordt wel degelijk geswingd, maar het geheel is nergens meer dan de som van de delen.

Calling All Nations trekt dan weer overtuigender de typische INXS kaart.
Vlotte backingtrack die dit keer wordt opgezadeld met onverwachte vocalen.
Het nummer bezit een knoert van een groove die je meteen de dansvloer op zuigt.

Afsluiten doen we met een doorsnee popsong.
Tiny Daggers situeert zich ergens tussen Bryan Adams en Rod Stewart.
Schorre kelen die tegen de wind inzingen. Deze song rockt als een metronoom.

Kick bestaat voor de helft uit 5* kanjers en voor de helft uit 3* aardigheden. Samen 4* waard.

need you tonight is redelijk geil ja, verder behoorlijk gedateerd.

Need You Tonight heeft best veel weg van Notorious van Duran Duran.
Hutchence maakt het wel af met dan weer bijna fluisterend te klinken, om vervolgens weer hard verder te zingen.
Hij had de uitstraling van een tieneridool, maar INXS had wel meer inhoud dan het gemiddelde tienerbandje.
Ook daarin lijken ze weer op Duran Duran.

Ik hoor de gelijkenissen met Duran Duran niet zo. Natuurlijk, Michael Hutchence was een sexsymbool destijds en deze band was inderdaad populair bij tieners maar INXS had inderdaad meer inhoud dan Duran Duran. INXS bracht een rauw randje in de muziek met vooral invloeden van Rolling Stones (de zang van Michael Hutchence lijkt op die van Mick Jagger en ook zijn imago is daarop gebaseerd) waardoor INXS populair was bij het rockpubliek (itt. Duran Duran die niet serieus werd genomen). Deze band speelde ook op festivals als Torhout/Werchter. Een Duran Duran zul je daar niet aantreffen.

Notorious vind ik echt wel op Need You Tonight lijken.

Ik zou het zelf niet bedacht hebben, maar ik hoor wel een beetje waar je op doelt.

Na het zien van de overigens prima miniserie Never Tear Us Apart afgelopen weekend,weer eens wat albums uit de krochten van het cd rek gevist.Leuk om te zien dat de manager er vanuit ging dat dit album 12 hits moest bevatten.Dat is ze qua toegankelijkheid en radiovriendelijkheid dan ook wel gelukt.Kwalitatief blijf het toch wat iel.De singles zijn stuk voor stuk ok,maar als geheel gaat het op den duur tegenstaan.INXS had natuurlijk met Hutchence een droom van een frontman,die natuurlijk een prima stem had en een bak charisma om u tegen te zeggen.Anno 2014 blijft er buiten de hits voor mij niet veel overeind.Ik ga deze weken nog maar eens proberen een verzamelaar op de kop te tikken.Das leuk voor in de auto ,maar de studioalbums die ik heb (Kick/X/The Swing/Welcome To Wherever You Are) zullen niet veel meer uit de cd kast komen ben ik bang. 3 sterren voor deze .

Je moet op zoek gaan naar de albums voor Kick, die klinken minder commercieel.

Vandaag weer eens opgezet. Goed album, maar niet meer dan dat, vind ik. 'Never tear us apart' en 'Mistify' zijn wat mij betreft de beste twee nummers.

Geen enkele kritische noot. Beschouw dit als een van de beste albums van '87. Met Guns In The Sky gelijk de toon gezet voor 12 heerlijke nummers.

Deze LP wordt gedragen door de zeer sterke singles! Het is bij het beluisteren ook wel duidelijk waarom dit de singles zijn geworden. Maar het aantal goede singles van een album is wel bijzonder!

New sensation, Need you tonight en never tear us apart zijn mijn absolute favorieten.

Van de niet singles vind ik Mediate erg leuk (mooi hoe ie overloopt vanuit Need you tonight) en the loved ones. Op kan B vind ik de niet singles niet echt benoemenswaardig. Gewoon gemiddeld, niet heel erg goed, maar ook niet belabberd.

Door de sterke singles wel een gewoon mooie score van 3,5..

Vergeet single Devil Inside niet, niet zo sterk als je genoemde, maar zeker niet slecht

En Mistify.

INXS - Shabooh Shoobah (1982) vind ik de beste, vreemd genoeg hier niet zo goed gewaardeerd.

Leuk nummer, maar nooit echt mijn favoriete nummer geweest.

Hun laatste single kunstje (met Michael) Elegantly wasted vind ik wel heel erg lekker. Had ook niet misstaan op dit album!

60% ijzersterke nummers (New sensation, Devil inside, Need you tonight, Mistify, Tiny daggers en het absolute hoogtepunt Never tear us apart, maar daarnaast geen echte missers of irritante skipnummers) + 20% perfecte productie van een oude rot die precies weet hoe een goede popplaat moet klinken + 20% attitude = samen voor honderd procent een ultiem jaren-80-pakketje waar ik indertijd weinig aandacht voor had maar dat ik nu leuker vind dan ooit. Ook opmerkelijk weinig gedateerd: zelfs de drums klinken meestentijds goed, en in de arrangementen zit zoveel lucht dat alles nog altijd helder en fel klinkt. Petje af.

De 30th anniversary box is nu 17 euro bij Plato. Dat is toch een alleraardigst pakketje moet ik zeggen.

Kicks is gevuld met iconische nummers die stralen dankzij de piekfijne productie en energieke stem van Hutchence. Daartegenover staat echter ook dat de helft van het album gevuld is met nummer die plezant in het gehoor liggen, maar verder niet veel om het lijf hebben en waar de broodnodige diepgang jammerlijk gemist wordt. Daarmee doen zo absoluut geen eer aan de uitschieters op dit album.

Veel van wat hiervoor gezegd is, kan ik me wel in vinden.
Een stuk minder gelikt dan veel jaren '80 bands. Lekkere rock met een sympathiek poprandje.
Fijne plaat met inderdaad de hits als uitschieters.

Net de elpee gescoord en dus sinds belachelijk lange tijd dit album weer gedraaid. Er staat igenlijk geen slecht nummer op. Half puntje erbij gedaan.

Fijne plaat van INXS met een paar geweldige nummers.
Qua score hou ik het gelijk maar toch vind ik de voorgangers The Swing & Listen Like Thieves net wat sterker.
Dit album blijft wel in je bovenkamer hangen want ben al de hele dag het nummer Never Tear Us Apart aan het neuriën.
Vooral het eerste deel van de plaat vind ik sterk, het titelnummer vind ik de dissonant op het album.
Michael Hutchence blijft wel een charismatische zanger met een fraai stemgeluid.

Na vele jaren weer eens voorbij laten komen. Helaas doet dit me vrij weinig. Destijds was ik er al niet helemaal kapot van. Vandaag de dag nog minder. Wat mij betreft zijn het aardige pop/rock nummers die als 13 in een dozijn klinken. Soms irritant slecht. Soms wel aardig.

Toch wel een toffe band dit, nergens innovatief of vernieuwend maar gewoon sterke pop-rock songs met een eigen smaakje. Never tear us apart blijft voor herhaling vatbaar, keer op keer

Kort album wel, voor mijn gevoel voelden al die anthems me altijd lang duren, maar de meesten zijn net ietsje meer dan drie minuten. Zeker Never Tear Us Apart, dacht dat die zeker wel een dikke vier minuten was. Wat jij johan de witt

Nee, had ik niet, perfecte popsongs zijn ook altijd zo'n 3 minuten wat mij betreft
Devil Inside grote uitzondering. Was een huge hit in de US herinner ik me nog, daar kende ik hem van.
Geweldig nummer ook, maar te lang voor singlesucces in Europa, denk ik.

Was er geen edit van? Devil Inside is id de meest "Amerikaanse" song, ja. Maar eigk is de hele plaat typisch dat...
Net als The Joshua Tree uit hetzelfde jaar. Zie je wel met meer artiesten in zelfde jaren, die pakken dan een bepaalde vibe.

Ja, ongetwijfeld, maar dan was-ie nog wel 4 minuten denk ik.
Ik vind het eigenlijk de enige song die qua sound een beetje out of place is hier.
Te duister of zo, de rest is meer uplifing.
Maar wel een geweldige song, daar niet van.

Ja, elk album heeft wel zo'n "andere" song nodig, meestal is het dan de afsluiter van een album.

Mannen en vrouwen.

Nou inderdaad zeg. INXS had nog nooit zo'n song geschreven. Toen ik die voor het eerst hoorde vroeger was dat een shock, heb 'm lang links laten liggen. Nu vind ik 'm prachtig