Yes - 50th Anniversary (2018)

Haha. Er wordt hier geschiedenis geschreven, als ik dat snel mag concluderen.

Het betreft hier het gebruik van de naam Yes. Tot zijn overlijden in 2015 lagen die rechten bij Chris Squire en dus bij de band die rondom hem heen was geformeerd. Die veranderde nogal van samenstelling in de afgelopen 50 jaar.

Maar de meest roemruchte muzikale/vruchtbare periode lag in de jaren '70 toen mede-oprichter Jon Anderson en Rick Wakeman deel uit maakten van de band. Wakeman stopt definitief met Yes in 1979. om nog eenmaal in de jaren '90 terug te keren. Anderson kwam terug in 1982 na één album abesent te zijn geweest (Drama). Met Anderson was toen ook Trevor Rabin in de band en werd de wereldhit Owner of a lonely band gemaakt.

Er ontstond een muzikaal en commercieel interessante periode maar zowel Rabin (in de loop van de jaren '90) als Anderson (gezondheidsredenen) verlieten opnieuw Yes.

Het trio besloot een paar jaar geleden, met uitsluitend hun eigen namen, terug te keren. Maar na de dood van Squire kwam onverbiddelijk de vraag: wie heeft eigenlijk nu de rechten op de naam Yes? Want Yes "rondom Squire" is blijven bestaan maar Jon Anderson is tenminste nog één van de oprichters.

Als tegenzet heeft Yes de uitgerangeerde en aan de kant gezette Tony Kaye voor af en toe wat gastoptredens ingehuurd. Tony Kaye is ook een origineel bandlid en werd aanvankelijk snel aan de kant gezet, toen de veel meer getalenteerde Rick Wakeman zich na een paar jaar aandiende. Daarna kwam Kaye weer terug ten tijde van Trevor Rabin.

Er is dus nu een gewone Yes en een Yes featuring Anderson, Wakeman & Rabin.

De laatsten hebben dit livealbum gemaakt, zoals bekend heeft dit trio een prima optreden in Utrecht verzorgd. Hier kun je je dan ook geen buil aan vallen.

Ik ben geneigd om deze Yesformatie eerder te omarmen.
De Yes met Steve Howe en Allan White klinkt wat uitgeblust live. White kan zelfs door fysieke problemen (rug) een heel concert niet meer aan en verdwijnt zo nu en dan achter de coulissen en wordt dan vervangen. White's drumwerk lijdt er echt onder. Lage tempo's en de explosiviteit is helemaal weg. Geoff Downes is een prima keyboardspeler, maar ook hij kan Rick Wakeman in de verste verte niet doen vergeten.
Howe moet de eer hoog houden en dat lukt 'm nog heel aardig.
Maar deze Yes ( het is te gek voor woorden eigenlijk) lijkt veel meer passie en plezier uit te stralen.
Wat ik heb gehoord klinkt echt perfect. Anderson zingt nog als een engel. Rabin doet zijn ding op zijn eigen manier en best effectief, Wakeman heeft niets ingeboet en de ritmesectie is creatief.
Geen imitaties, maar toch helemaal in de lijn van Yes.
Fijne setlist ook.

Mooi! En ook verkrijgbaar op dvd!

Als Michel positief is, lijkt dit wel een plaat in mijn straatje te worden. Ik ben ook niet zo van de ingekakte live performances van de laatste live albums van Yes.
Ik ben erg benieuwd!

Roundabout en Rhythm Of Love staan op YT en die klinken echt goed en van de dvd afkomstig.
Vorig jaar al wat gezien op YT en het staat echt als een huis.
Het enige wat ik een beetje mis zijn de gitaarpartijen van Steve Howe. Die heeft zeker in het 70's werk een hele essentiële plek in het geheel.
Rabin is meer de rockgitarist en minder subtiel, maar zijn alternatieven zijn ook sterk gevonden.

Ben wel benieuwd naar deze.
Moet zeggen dat ik de vorige live plaat, Topographic Drama, eigenlijk meer dan behoorlijk vindt. Hopelijk bevalt deze net zo goed. Jammer dat Endless Dream niet op de setlist staat of wat meer werk uit de Rabin/Yes periode.

Heb deze Yes afgelopen zomer in Zweden aan het werk gezien. Was echt geweldig! Sublieme sound en de hele band straalde echt plezier uit in wat ze aan het doen waren. Mooie setlist ook met een fatsoenlijk aantal nummers uit de periode dat Rabin in de band zat. Logisch uiteraard nu hij weer mee doet. Maar hadden er van mij nog veel meer mogen zijn. Persoonlijk vind ik dat toch de leukste periode van de band. Rabin was fantastisch vond ik. Mooi gitaarwerk en ook zijn stem voegt echt iets toe in de samenzang. Verrassing van het jaar zover voor mij!

Toch schijnt Rabin niet lang meer mee te doen.
Heeft last van een handkwetsuur en speelt met pijn.
Heel jammer, want deze Yes klinkt heel goed en de setlist is een mooie doorsnee van het 70's en 80's materiaal.
Anderson en Wakeman in de andere Yes? Zou toch weer een stunt zijn.
Weinig kans, Howe en Anderson zijn niet meer on speaking terms en zal de huidige formatie handhaven.

Top setlist en fijn om Anderson weer te horen. Ik vind toch dat Yes pas klinkt zoals het hoort met Anderson, hoewel het zonde is om Howe te missen, en hoewel Benoit ook een uitstekende zanger is. Lijkt inmiddels wel een 50 jarige soapserie geworden bij Yes. Zal er ook nieuw materiaal komen van deze bezetting of is dat iets te gewaagd na dat eerdere debacle over de rechten van de bandnaam?

Inmiddels een aantal keren gehoord en het bevalt! De stem van Anderson in Heart of the Sunrise is nog altijd fenomenaal. Maar ook in Changes en Lift Me Up weten hij en Rabin elkaar te vinden.
Jammer dat het publiek zo 'overenthousiast' in de mix zit. Dat vind ik eerder storend dan dat het een bijdrage levert.

Heerlijk concert van, wat mij betreft, de enige Yes en een van de eerste symfonische rockbands waar ik kennis mee maakte. Dat neemt niet weg dat ik natuurlijk Steve Howe en Chris Squire wel een beetje mis. Het is niet anders, maar ik ben hier toch wel heel erg blij mee! Rabin speelt fantastisch. Jon zingt weer de sterren van de hemel en, met alle respect, grumpy old man en toetsenvirtuoos Rick Wakeman is verder (bijna) geen haar veranderd. Dit is echt genieten!

Edit: en... niet te vergeten de meer dan prima spelende drummer Louis Molino III en bassist Lee Pomeroy voegen ook echt iets toe.

Er is wel een mooiere setlist te bedenken, dat wel. Ken dit live optreden niet maar zal er eens induiken en kijken of er een blu ray van is.
DVD doe ik niet aan en live cd's ook niet.

Fijne plaat, tot nu toe. Het is heel fijn om weer eens een goed klinkende live opname te horen waarvan het spelplezier afspat: niet zo log en traag, maar enthousiast.
Voorlopig hoogtepunt is toch wel Heart of the Sunrise. Ik mis Chris Squire natuurlijk op de bas, maar Lee Pomeroy doet het prima! Leuk om hem, na zijn tours met Steve Hackett, hier weer tegen te komen!

Werkelijk heel mooi dit en wat mij betreft de interessantste Yes-release sinds tijden. Los van de rechtenkwestie omtrent de bandnaam vind ik dit meer Yes dan wat Steve Howe en consorten nu doen. Jon Anderson is uitstekend bij stem en Trevor Rabin / Rick Wakeman is een geslaagde combi. Verrassende opening met Perpetual Change na Cinema. Een mooie balans tussen Steve Howe- en Trevor Rabin songs. Vind toch dat de bassist zijn best doet aan het begin van Heart of the Sunrise, daar waar de drummer wat 'vlak' blijft; is natuurlijk niet zomaar wat om de partijen van Chris Squire en Bill Bruford in te spelen. Dat Trever Rabin een steviger gitarist is dan Steve Howe, komt in zijn interpretatie van Awaken wel naar voren. Dat doet hij niet zo subtiel als Howe en geeft er een krachtiger draai aan, om het maar een omschrijving te geven. Long Distance Runaround / the Fish is een favoriet en op wat Yes altijd al gespeeld heeft, I've Seen All Good People & Roundabout, zit de sleet nog niet (althans in mijn beleving).

Dit album blijft m.i. ver achter bij de twee Keys to Ascension albums en Yessongs. Jon Anderson's stem heeft inderdaad dezelfde klankkleur als voorheen maar hij komt soms adem te kort, zoals op I've seen all good people en op And you & I waar hij wat geforceerd zingt.
Tja, de heren komen op leeftijd. Wakeman's spel is wel sterk.
Verder klinkt het ritmisch en qua productie op cd niet altijd even strak en gedefinieerd. Of dat deels in het drumwerk zit? Ik kan er niet goed de vinger op leggen maar zo komt het op me over.
De uitvoering Van Awaken kan me ook niet zo bekoren het mist de benodigde verfijning. Het keyboard gedeelte ervan is wel in orde.
Jammer want de composities an sich blijven natuurlijk ijzersterk.

Fantastisch LIVE album van Yes met Rabin, Anderson & Wakeman. Ben best wel fan van het Yes werk met Rabin. Kwam het 2 jaar geleden ergens op internet tegen. En ook na het beluisteren van wat songs op YouTube wilde ik graag de 3 dubbel vinyl kopen. Ik heb het album hier niet gezien. Dan maar via Amazon (USA) besteld. Mooie hoes. Ook de binnenhoezen mooi live fotowerk etc. De 3 mannen gaan heerlijk tekeer. Rabin, heerlijk gitaarwerk overigens, en Anderson zeer goed bij stem. Wakeman de virtuoos fantastisch. De ritmesectie doet prima mee. Veel 70's en 80's classics. Zelfs nog een 90's song, Lift Me Up van Union. Prachtig. Ik mis misschien een "Talk" nummer en It Can Happen van 90125 en eigenlijk Shoot High Aim Low van "Big Generator" Maar ja je kan niet alles wat je wilt. Mooi document, als afsluiter van een schitterende Yes periode.

Wat een geweldige sound (ja inderdaad teveel publiek ingemixt). Genoeg gemeld over wie wel en wie niet hier bij zit, het blijft een weergaloze live-happening met deze 5 muzikanten, ook de bassist en drummer zijn prima aan te horen. Trevor Rabin, bedankt voor zoveel prachtige, krachtige nieuwe Yes-nummers!
P.S. in oktober verschijnt een nieuw solo-album van de man (nu met zang . Prima eerste 2 nummers.