The Jesus and Mary Chain - Darklands (1987)

En toen was daar die eeuwige tweede.....
Altijd goed om eens lekker over door te zagen. Meestal is het niks, meestal is het gladder, meestal is het opeens gemaakt voor de massa enzovoort enzovoort.
Zo ook bij dit album waar ik eens lekker over door wil zagen. De oplettenden onder u hebben natuurlijk al lang in de gaten dat ik niet tot de categorie behoor die deze 'moeilijke tweede' niks vind. Integendeel! 4,5* is niet niks lijkt me zo.

Titelsong Darklands opent het feest. Dark? Donker? Nee, niet bepaald. The Jesus and Mary Chain klinkt opeens niet zo gruizig meer, het klinkt wat gelikter en daarmee ook toegankelijker. Dit is eigenlijke pure en prachtige jaren '80 pop. In die tijd verschenen er wel meer liedjes van dit kaliber, maar de spoeling is al dunner aan het worden als we het gaan vergelijken met nummers als dit Darklands. Tutututudu.......
Bij de start van Deep One Perfect Morning denk ik altijd dat Nico All Tomorrow Parties gaat zingen. Zodra de zang inzet weten we dat het Nico niet is (ondanks dat ook deze stem zwaar klinkt).
Een mooi, meeslepend nummer met een mooie kristalheldere gitaarsound. Daar kunnen veel UK bandjes anno nu een puntje aan zuigen.
Van Happy When It Rains kan ik zeer happy worden, daarvoor hoeft het niet eens te regenen. Pop optima forma. Duidelijk één van de hoogtepunten op dit album.
We hebben hier duidelijk te maken met heren die weten hoe ze goede muziek moeten maken. Niks gruizige takkeherrie hier.
Down On Me laat horen dat een band als The Pixies goed hebben geluisterd naar deze band. Ingenieuze, korte popsongs die geen minuut te lang duren en daardoor enorm aan kracht winnen. Springerig en luchtig, maar door de wat neuzelige zang blijft het toch met beide benen op de grond. Heerlijk zoals die gitaar hier ronddwarrelt.
Nine Million Rainy Days klinkt wat doomy mede door de bas. Door de heldere produktie blijven dit soort nummers na al die jaren ook goed overeind. Ook hier weer de tudududu koortjes, maar die storen totaal niet.
Het doorbreekt de loomheid enigszins waardoor het een leuke twist krijgt.
April Skies is gewoon weer zo'n perfecte pop-song. Absoluut mijn favoriet. Ik kan me best voorstellen dat Psychocandy-liefhebbers dit soort nummers niet zo zien zitten, voor mij is het alleen maar smullen en flink tot mij nemen. Dit klinkt zo fris als de April Skies die ze bezingen.
Fall is weer typisch zo'n nummer waar Frank Black duidelijk verzot op moet zijn geweest. Kort maar krachtig en hier klinken de gitaren dan iets gruiziger (alhoewel....).
Hoe helder klinkt Cherry Came Too dan weer. Ik kan me daar nog steeds over verbazen. Zo waardeloos als ik de sound op b.v. Psychocandy soms vind, zo mooi vind ik het op dit album. Ik heb het al eerder gezegd en ik doe het gewoon weer: die jaren '80 hebben wel degelijk goede
muziek weten af te leveren. Je moet gewoon verder kijken (of is het nu luisteren?) dan je neus lang is.
En als ik dan toch in herhalingen val: heerlijk gitaarwerk!
Bij On The Wall moet ik weer aan Lou Reed denken. En wie zegt dat noise en gruizigheid bij deze band horen moeten maar snel wat anders gaan doen (stofzuigen bijvoorbeeld) en hier wegblijven. Dit zijn toch mooie pareltjes? Daar is geen gruis voor nodig.
Dit nummer heeft een bepaalde spanning die onderhuids weet te blijven.
Afsluiter About You is gewoon mooi. Mooi + Jesus and Mary Chain = Darklands.

Ik schrik overigens van mezelf in mijn eerste korte stukje; daar had ik het over 'misschien ietsje gedateerd', maar eerlijk gezegd kan ik dat eigenlijk helemaal niet zo snel ontdekken. Ik heb niet voor niets de term fris op laten duiken.

Beste muziek-vrienden: als u dit album nog nooit beluisterd heeft en de jaren '80 maar zo zo vind dan raad ik u Darklands van harte aan. Het zal ongetwijfeld een aangename verrassing blijken te zijn.

Door de tegendraadsheid van Psychocandy werd die plaat door slechts weinigen opgepikt, maar de reputatie die JAMC aldus opbouwde zorgde er wel voor dat een heleboel mensen eens naar Darklands gingen luisteren. En zo werd deze band in mijn kringen ontdekt als sfeervol alternatief bandje, zonder dat ik overigens met het debuut aan hoefde te komen.
        Psychocandy ben ik al die jaren blijven beluisteren, Darklands hoor ik nu voor het eerst in misschien wel twintig jaar opnieuw. aERodynamICs uitgebreide en zeer lovende bericht hierboven kan ik geheel begrijpen, maar ik blijf er zelf toch een band in horen die op hun spectaculaire en unieke eerste album een formule heeft gevonden waarmee ze zichzelf op de kaart hebben gezet en die van hun tweede plaat vervolgings een keurige invuloefening hebben gemaakt: "twee akkoorden dus, hmm, simpel drumwerk, een beetje omfloerste zang, en dan laten we de feedback weg maar de nummers denderen nog wel gewoon door. . ." Ik kan hier zelf niets anders dan een zouteloze herhalingsoefening zonder enige spanning in horen. Een aardige en degelijke plaat, maar na de briljantie van het debuut was en is "degelijk" voor mij in dit geval teleurstellend.
 

Natuurlijk was Psychocandy vernieuwender, vanwege het stofzuigergeluid.
En daarom heb ik deze dan ook eerder aangeschaft.
Maar ik was toen wel klaar met The Jesus and Mary Chain.
Het nummer dat mij het meest bij bleef was Just Like Honey.
Misschien nog wel het meest toegankelijke nummer van dat album.
Ik kocht wel ooit nog 21 Singles, maar volgens mij heb ik die toen nooit aandachtig geluisterd.
Dan koop je in de lente ergens bij zo’n kraampje op een markt Stoned & Dethroned, en het blijft weer ruim een half jaar rustig.
Uit verveling doe je mee aan SongPop, waarbij telkens dezelfde fragmenten van The Jesus and Mary Chain voorbij; namelijk Darklands, Happy When It Rains en April Skies.
Eigenlijk wel erg gave nummers; een beetje in de stijl van Christine van House Of Love en Bring On The Dancing Horses van Echo & the Bunnymen.
Blijkbaar komen ze allemaal van het 2e album Darklands van The Jesus and Mary Chain.
En ja, deze spreekt mij veel meer aan dan het debuut.
De suizende gitaren zijn nog steeds aanwezig, maar er is meer ruimte voor echte popliedjes.
Zonde dat dit album niet eerder echt bij mij is opgemerkt.
Waarschijnlijk was het voor mij beter geweest als Darklands mijn eerste kennismaking was geweest, waarna ik vervolgens Psychocandy beter zou waarderen.
Nu duurde het echter jaren voordat het kwartje viel.
Oh ja, Honey’s Dead vind ik gelijkwaardig, nu mij nog verdiepen in Automatic; mijn verwachtingen zijn nu een stuk hoger.

Tweede album van het Schotse the Jesus and Mary chain en toch wel een flinke omslag met hun memorabel debuut.De feedback/distortion is grotendeels verdwenen en daarvoor in de plaats krijg je een sfeervolle,doomy en rustige sound.Gelukkig is het songmateriaal wel op niveau maar voor mij had het af en toe wel wat krachtiger en harder gemogen.
De twee singles Happy When It Rains en April Skies zijn de sterkste songs en voor de rest staan er nog wel wat mooie songs tussen maar in zijn geheel vind ik Darklands toch wel wat minder dan Psychocandy.
En misschien vonden de broeders Reid dat zelf ook wel want de opvolger Automatic was weer een stuk beter in balans .
Goed album maar de anderen waren heel goed.