menu

The Twilight Sad - It Won/t Be Like This All the Time (2019)

Alternatieve titel: It Won't Be Like This All the Time

mijn stem
3,70 (86)
86 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Rock Action

  1. [10 Good Reasons for Modern Drugs] (4:08)
  2. Shooting Dennis Hopper Shooting (3:24)
  3. The Arbor (4:19)
  4. VTr (4:16)
  5. Sunday Day13 (3:33)
  6. I/m Not Here [Missing Face] (5:38)
  7. Auge / Maschine (4:41)
  8. Keep It All to Myself (3:01)
  9. Girl Chewing Gum (4:03)
  10. Let/s Get Lost (4:40)
  11. Videograms (4:55)
totale tijdsduur: 46:38
zoeken in:
avatar van Chameleon Day
3,5
Vooral hun derde!

avatar van Bill Evans
Ik heb The Twilight Sad in het verleden twee keer gezien: op State-X/New Forms in 2007 en een paar jaar later in het voorprogramma van Mogwai. Die eerste keer staat me nog het meest bij. Ze hadden toen net de EP en debuutplaat uitgebracht en speelden daar wat nummers van. Dat rauwe, melancholische geluid van die eerste plaat hoor ik nog steeds doorklinken, al is het allemaal wat 'gladder' geworden. De tweede plaat moest ik echt inkomen en draai ik nog steeds het minst, maar alles wat daarna komt daarna is min of meer van hetzelfde niveau, waarbij elke album net weer even wat anders klinkt.

Deze laatste bevalt mij tot nu toe erg goed. De gitaarmuren, de voorstuwende bas en drums en de melancholische zangstem zijn er allemaal nog. De invloed van reeds genoemde bands zijn goed te horen. Daar wil ik overigens My Bloody Valentine nog aan toevoegen, luister maar naar de stofzuigersound in Auge/Maschine en Let/s Get Lost.

Mooie toevoeging aan een nu al indrukwekkende reeks.

avatar van coldwarkids
4,0
Heb ze gelukkig toen live een keer gezien als voorprogramma van Cure!

avatar van Rick T
2,0
Verrassend goed deze. Deze gaat nog een keer op repeat voor een cijfer volgt...

avatar van Rick T
2,0
Rick T schreef:
Verrassend goed deze. Deze gaat nog een keer op repeat voor een cijfer volgt...


Ok, vandaag aandachtig beluisterd. Muzikaal prima in orde, maar de zang is het niet voor mij. Ik versta er geen kloten van. Soms lijkt het Zweeds, soms lijkt het Duits, maar het is dus Schots. Leuk en aardig, maar als ik de tekst niet kan verstaan, heeft het allemaal minder impact. 2 sterren dus.

Beetje jammer. Eerder bij Whispering Sons ook al een album dat instrumentaal goed in elkaar steekt, maar waar de zang een offputting uitwerking op me heeft.

avatar van Chameleon Day
3,5
Rick T schreef:
(quote)


Ok, vandaag aandachtig beluisterd. Muzikaal prima in orde, maar de zang is het niet voor mij. Ik versta er geen kloten van. Soms lijkt het Zweeds, soms lijkt het Duits, maar het is dus Schots. Leuk en aardig, maar als ik de tekst niet kan verstaan, heeft het allemaal minder impact. 2 sterren dus.


?? Wonderlijk.

avatar van little lion man
4,0
Rick T schreef:
als ik de tekst niet kan verstaan, heeft het allemaal minder impact. 2 sterren dus.

Tip: Schots leren en dan een hogere waardering geven

avatar van Mausie
4,0
Wellicht een zonnesteek opgelopen op Bali?

avatar van Rick T
2,0
Nja, sorry jongens. Ik kan mijn hersenen niet voor 100% besturen. Ik heb het album geluisterd maar ik mis gewoon het anker van een stem en/of lyrics die me in de songs haalt. Helaas gebeurt het niet omdat ik er niets van kan verstaan.

Ik wil mijn favoriete muziekjes wel kunnen meezingen, en dat wordt een beetje moeilijk hier.

avatar van starsailor
4,0
Rick T schreef:
Nja, sorry jongens. Ik kan mijn hersenen niet voor 100% besturen.



avatar van -SprayIt-
Rick T schreef:
Ik heb het album geluisterd maar ik mis gewoon het anker van een stem en/of lyrics die me in de songs haalt. Helaas gebeurt het niet omdat ik er niets van kan verstaan.


Ik ben het met je eens en heb het tot twee keer toe geprobeerd, maar afgezet. Ik vind het een vervelend accent en ook de muziek kan me niet bekoren helaas.

avatar van SOAD
3,5
Kende de band niet maar klinkt lekker. Die 2 singles zijn top. Een beetje zoals Editors nu hadden moeten klinken.

3,5
Dim
I'm Not Here/Missing Face is/was een van de beste nummers die ik in 2018 gehoord had, dus vanzelfsprekend moest ik dit album ook checken. Heb (ook) na het eerste nummer gecheckt waar de zanger vandaan kwam en Schotland had ik niet verwacht.

avatar van AOVV
3,0
Op muzikaal vlak is dit een prima plaat: goeie melodieën, een tikje bombastisch en af en toe wat te grotesk, maar wel steeds sfeervol. Bands als My Bloody Valentine, Editors en Interpol springen me te binnen als invloeden, zij hebben eenzelfde stuwende poppy schwung met interessante onderstroom. Het is echter de zang die het voor mij gedeeltelijk om zeep helpt, en dat is jammer. Dat accent is me wat te vettig.

Dit even buiten beschouwing gelaten, bevat het album een aantal goeie songs. Het openende tweetal zet de toon meteen, en in het middenstuk zorgen I/m Not Here [Missing Face] en [/i]Auge / Maschine[/i] voor een hoogtepunt. Daarna zakt de plaat echter wat in, de laatste vier songs maken me warm noch koud.

De aparte titels en dito spelling zijn een leuke gimmick, dat wel. Toch had hier, met een andere zanger, meer ingezeten, heb ik de indruk.

3 sterren

avatar van deric raven
4,5
Het uit het Schotse Kilsyth komende The Twilight Sad weet zich telkens weer te distantiëren van de sterk door postpunk beïnvloedde subcultuur. Geniale andere wendingen, maar toch ook verlangend naar het grote gebaar. Een benadering die ook hier weer op It Won/t Be Like This All the Time ontiegelijk goed werkt. Hoe meesterlijk is het om het verschil te laten ervaren, zodat het een onmogelijke opgave is om je ergens onder te brengen. Doe het dan niet, is het advies welke een stemmetje mij in mijn oor toe fluistert. Normaal nooit toegevend aan deze psychotische roeping, maar nu moet hierin de meerdere erkend worden. Wat fijn dat ze er nog steeds zijn. Muzikanten die durven te rebelleren tegen de gangbare orde, door hier keihard een dikke zwarte streep door te zetten. Al vijf albums lang wordt deze doordachte denkwijze toe gepast, met steeds genoeg ruimte tussen de releases om ideeën volledig uit te werken. Vreemd genoeg wordt de plek van opgestapte drummer Mark Devine niet ingevuld door Sebastien Schultz, die hun hielp met het ontstaande gat in het tourschema, en dit prima deed. In de studio nam sessie muzikant Jonny Scott plaats op de drumkruk, wederom met aangenaam resultaat. Wie dadelijk met de komende concerten uiteindelijk op het podium zal verschijnen is nog een groot raadsel.

Als een op tilt geslagen antieke Atari 2600 spelcomputer deuntje wordt [10 Good Reasons for Modern Drugs] opgeladen. Eenmaal warm gelopen volgt een sound die absoluut niet gedateerd aanvoelt, maar dus wel een hedendaags aan de New Wave verwant gevoel oproept. Zanger James Alexander Graham is een groot frontman, uiterlijk gezien de nodige raakvlakken met Ian Curtis, en daar houden de vergelijkingen op. Het tegenovergestelde van schuchter en deprimerend, meer open met een verwelkomend warme stem. Hij neemt je bij de hand tijdens een wandeling door het woeste begin van Shooting Dennis Hopper Shooting, de Glasgow regen trotserend om uit te waaien in de Schotse Hooglanden. De ruwe, dwarse kenmerkende van de inwoners weet zich al vrij snel op de plaat te doordringen. Geen muziek voor softies, maar meer voor open minded realisten. Als je goed luistert dan vallen de op de achtergrond aanwezige lage prachtige bastonen van Jonathan Docherty pas op. Met The Arbor lijken ze aan de basis te staan van de dreampop. Invloeden van voor de definitieve benaming die men deze sound later toedichtte. Bombastische bas en drum, omgeven door licht akoestische heldere gitaarakkoorden, in een gespreid bedje gevuld met luchtige synthesizerklanken.

Jonny Scott mag zich bewijzen bij het opzwepende VTr, en zoals verwacht hoor je hier een brok ervaring in terug. Niet verkeerd als hij zich definitief weet toe te voegen aan de band, want juist een sterke ritmische eenheid is oh zo belangrijk. Laat je alle mooie toegevoegde poespas weg, zelfs dan nog staat er een indrukwekkende kern. Die kan je weer niet elimineren bij Sunday Day13, daar vormen juist de keyboardpartijen van Brendan Smith het beginsel. De bandleden geven elkaar de ruimte en dringen zich niet op om een gelijkwaardig aandeel af te leveren. Oké, soms wordt wel degelijk de grimmige kant opgezocht, zoals in I/m Not Here [Missing Face], zoals bijna elke Schotse band willen ze hun woongebied samen vatten in een ultieme song. Grauw, mistig en regenachtig, weids als de hooglanden, en benauwend en uitzichtloos als het leven van de havenmedewerkers. Ook hier zal de Brexit uiteindelijk zijn sporen achter laten. Niet echt een positieve ode, maar meer de hang naar het ontvluchten. Geen stofzuiger die het Shoegazer gevoel oproept, maar zo’n mechanische robot die er een hedendaagse draai aan geeft. Minder ruis in het fraaie Auge / Maschine, momenten van stilte wisselen het lawaai af. Loodzwaar vervolgt het donkere Keep It All to Myself met duidelijke statische gothic invloeden. Alsof Scott in een hevige stortbui het drumstel probeert te bewerken.

Girl Chewing Gum heeft een dreigend mysterieus begin, maar dan gaat James Alexander Graham de hoogte in, en tijdens de refreinen is het een stuk luchtiger. Mooi bijna orkestraal omlijst vervolgen we de song, met op de achtergrond dat diepe zuigende. Let/s Get Lost is weer afhankelijk van de als basis aanwezige opdravende galopperende drumslagen, die er een aangenaam tempo in leggen. De rest van de muzikanten zijn meer sfeer bepalend. Andy MacFarlane lijkt zich om meerdere gitaren te ontfermen, die allemaal een stukje aandacht opeisen. Bij Videograms horen we een sound waar veel begin jaren tachtig postpunk bands jaloers op zouden zijn. De perfecte link tussen het ijzige en het dromerige, onderbroken door een paar rustgevende zachte keyboardklanken. It Won/t Be Like This All the Time weet niet eens meer te verrassen, zo verwend zijn we ondertussen geraakt aan het majestueuze niveau waar The Twilight Sad altijd op lijkt te functioneren.

The Twilight Sad - It Won/t Be Like This All the Time | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van popstranger
4,5
geplaatst:
Hoewel ik van de band al ouder werk kende maar er nooit een beoordeling aan had gegeven en dus mijn mening over deze band nogal vaag was moet ik door dit album toch nog eens die oudere platen terug opvissen en grondig herbeluisteren. We hebben hier immers te maken met een album dat mijn bloed sneller doet stromen mede doordat ik een sucker ben voor moddervette accenten (Ierland, Schotland) en de zanger ook duidelijk geen accent bezigt dat het ABE (algemeen beschaafd Engels) benadert. De zang is ook gebracht met tonnen inlevingsvermogen en klinkt alsof de afgrond al lonkt maar er toch nog verdergegaan wordt. De gitaren stuwen de boel nog wat verder en als belangrijkste zijn alle songs voorzien van een geweldige hook en staan er geen opvullers tussen.
Voor hen die te lui zijn om een heel album te doorploegen; songs als I’m Not Here (Missing Face) en Girl Chewing Gum moeten toch al een idee geven van waar deze band voor staat.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:09 uur

geplaatst: vandaag om 05:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.