The Twilight Sad - It Won/t Be Like This All the Time (2019)

I / M Not Here [Missing Face] en Videograms zijn al op Spotify te beluisteren.

Waarom de /'s en niet gewoon een apostrof (I'm en Let's)? Typo van de toevoeger of interessantdoenerij van de band?

Sowieso het eerste, want het klopt niet helemaal zoals het nu staat. Ik heb even een wijziging gestuurd. Voor mij hoeven die taal-dingetjes ook niet zo, maar als de muziek verder goed is zal het me worst wezen

Nee, was geen typo. Titels letterlijk overgenomen van iTunes

Klopt, op hun website wordt dit bevestigd. Of het interessantdoenerij is van de band weet ik niet, eigengereid en atypisch is de band natuurlijk altijd wel geweest.

Die / klopte wel inderdaad, alleen is het niet I / M, maar I/m. Staat ook zo op hun website. Ze schrijven [missing face] ook zonder hoofdletters. Als deze tracklist klopt, dan is het eerste nummer zonder de [.....] en Auge_Maschine zonder / en Let's Get Lost ook zonder /...
Dus...

Videograms is 2de vooruitgeschoven track. Ook alweer bezwerend goed.

Videograms (The Twilight Sad on Spotify)

Die twee nummers vormen weer fijn luistervoer. Op basis hiervan verwacht ik een weer een goed en wellicht zelfs sterk album.

vTr is ook te beluisteren. Super vet nummer!

Eerste draai. Effe op gevoel:
1. Dwingende monotome beats.
2. Schotse trots met blinkende piano.
3, Vroeg rustpunt. Maar herken de fraaie song direct van concert.
4, Single #3
5. Twinkelend 2de rustpunt.
6. Single #1. Beste TS song yet?
7. Zware synth basis. Dit is echt doorpakken.
8. Zwierend Galmend. stevig. heerlijk
9. Gitaren zetten de toon. bevalt super goed.
10. Dit lijkt minst krachtige song van album. op eerste gehoor hé
11. Single #2 Heerlijk eindsalvo.

Het is een fantastisch album geworden. Toegankelijk, heel indie, heel eigen. Best geslaagde roep ik al vast. Push op de repeatknop nu.

Na twee luisterbeurten blijkt dit weer een prima album van de Schotten, hoewel muzikaal weinig nieuws onder zon.

Let/s Get Lost met de lekkere M83 scheurende synths en Keep It All To Myself is prachtig, wat een track! vTr ook... enfin...

Ik zie boven mij een aantal enthousiaste reacties, maar ik heb al een Editors. Bovendien moeten de songs echt een slag beter wil The Twilight Sad de stadionpretenties die in hun muziek zitten verwerkt ook daadwerkelijk gaan vullen.

Niet alles is negatief. Verre van, de band geeft, aanvankelijk, voldoende variatie op het album en toont aan degelijke, enkele zelfs goede songs te kunnen schrijven. Toch ben ik bang dat dit album net als een aantal van zijn voorgangers snel in de vergetelheid bij mij zal raken. Er zijn simpelweg veel betere albums in dit genre, zoals bijvoorbeeld 'In Dream' van Editors.

Wat ik de band na moet geven, is dat het moeilijk is om stil te blijven zitten naar mate het album vordert. Als The Twilight Sad niet zoveel droefenis zou uitstralen, de jaren 80 doem is weer heel populair deze dagen, dan zou een track als 'Auge / Maschien een partytrack genoemd kunnen worden. Omdat alles relatief is, doe ik dat gewoon.

De bombast groeit en groeit en borrelt bij mij op een gegeven moment te ver over het emmertje heen. Het intro van de laatste track, 'Videograms', komt dan ook niet alleen als een verrassing, maar zeker ook een verademing.

Tegenover een waanzinnig lelijke hoes, staan zeer inventieve songtitels, die niet zo maar blijven hangen.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Waanzinnig lelijke hoes? Als onze smaak qua artwork net zo verschilt als de muziek dan moet ik dit album maar eens heel snel gaan checken ?

The Twilight Sad heeft heus wel een eigen smoel, maar ik wordt toch een partij blij van die heerlijk herkenbare 80's-sounds die ik links en rechts hoor! The Arbor doet me denken aan de vroege Cocteau Twins en voor Videograms zou The Cure zich niet hoeven te schamen als ze dat hadden geschreven. Dat intro alleen al is echt briljant!

De hoes vind ik ook best gaaf. Die past met zijn hippe uitstraling goed bij de songtitels en bij de moderne twist die The Twilight Sad hier meegeeft aan het begrip post-punk.

Nauwelijks te vergelijken met de gladde meuk die Editors tegenwoordig uitbraakt. Deze band blijft authentiek en behoudt de rauwe/scherpe randjes. Heerlijke plaat wat mij betreft en toch net iets beter dan hun vorige.

DE song die er uit springt, na de 3 singles: Auge / Maschine . Whow.

Ik moest er even inkomen, maar deze plaat wordt elke luisterbeurt beter zeg! Hard op weg naar 4*, maar ik zie het ook wel meer worden. De vergelijking met Editors, ergens hierboven, snap ik echt geen hout van. Dit is zoveel rauwer en gruiziger. Ze opereren allebei in hetzelfde genre en beiden hebben een vrij epische sound, maar daar is alles echt mee gezegd. Maar goed, laat ik verder stoppen met vergelijken. Ik wil verder even de zang benoemen. Heerlijk dat dikke Schotse accent! Bij We Were Promised Jetpacks had ik dat ook heel erg. Is weer eens wat anders dan het gebruikelijke Britse of Amerikaanse accent wat ik doorgaans vaak hoor.

Het neigt hier en daar wel naar stadionpowerbombast. Vind hem vooralsnog toch minder dan het vorige werk. Ook te weinig vernieuwing in het geluid.

Ik sta er nog blanco in, mijn eerste kennismaking met deze band. Dus ik geloof je op je woord dat er weinig vernieuwing is, maar voor mij dus geen probleem Het is idd erg bombastisch, daar moet je wel voor in de mood zijn. Zal deze plaat niet op elk moment kunnen luisteren. Maar ik ben niet vies van wat bombast op zijn tijd.

Die bombast is minder aanwezig op de vorige albums. Ik kan je die platen zeker aanbevelen. Gelet op hun oeuvre absoluut een fijne band.

Ik moet hier ook nog een stuk over schrijven, en kan deze nog niet helemaal plaatsen. Begrijp WoNa wel, Editors kunnen ook een duister gevoel oproepen. Al zou mijn keuze ook niet zijn geweest om deze naam te gebruiken. Ik snap je wel degelijk, en kan zeker de zang naar deze groep herleiden.
Uit recente ervaringen weet ik dat het net zo boeiend leest om muziek te omschrijven zonder een vergelijkbare band te noemen. Vaak kun je als recensist een stuk later nog aanpassen en fouten herstellen. Ik lees de stukken van WoNa met veel plezier, maar deze laatste van The Twilight Sad laat zich lastig omschrijven. Wel een aangename plaat.

Hmm klopt wel ergens dat dit album het meest aansluit bij de manier waarop ze hun muziek live presenteren. Daardoor inderdaad wat bombastischer en mikkend op grotere zalen (gaat niet gebeuren) maar anderzijds ook wel wat meer drive en passie dan hun vorige worp die soms wat teveel bleef surplacen. Vind hem ook wat consistenter dan dat album dat nogal frontloaded was. Ik vind het in ieder geval aan de juiste kant van de pathos-grens vallen (dus geen Editors, White Lies en co) maar waar die grens precies ligt is natuurlijk voor discussie vatbaar. Aan No one can ever know kan het wel niet tippen, wat mij betreft dé Twilight Sad topper.

Vernieuwend is het allemaal niet maar wel erg genietbaar over de hele lijn, wat mij betreft mogen ze nog wat verder de richting in Auge/Maschine exploreren, heeft wat weg van hun landgenoten en vrienden Mogwai maar dan met vocalen. Nog wat meer noisy is Girl Chewing Gum, ook een straf nummer. 2018 wat mij betreft weinig echt goede albums in het brede post-punk genre (zelfs aantal dikke tegenvallers zoals Interpol en Ought terwijl Editors al lang een karikatuur van zichzelf is) , 2019 toch al meteen een pak beter gestart.

Toch moet ook ik toegeven dat Editors vaak terug te horen is.

Dank deric raven voor het lees compliment. (Ook in reactie op starsailor.) Vergelijkingen probeer ik vaak uit de weg te gaan, maar hier ligt het er in mijn oren te dicht bovenop. Dat kan de volgende oorzaken hebben: ik kende Editors eerder en The Twilight Sad maakte hiervoor minder indruk.

Een van mijn toenmalige collega's was wild van 'The Back Room', om daarna de band met iedere volgend album te verfoeien. (Dat was overigens een patroon dat ik bij haar ontdekte.) Mij deed het heel weinig.

Mijn mening is wel verklaarbaar. Alle bands die hier boven ongeveer staan opgesomd doen mij niet veel. Geen jaren 80 doom fan en van bands die daardoor beïnvloed zijn en in de jaren 00 doorbraken. Editors bevielen mij pas met die ene single waarvan de titel mij niet te binnen gaat schieten, maar ik denk 'A Ton Of Love'. 'In Dream' was de eerste plaat die ik echt op waarde kon schatten, zonder het verleden beter te gaan vinden. De laatste hangt er weer tussen in.

Het feit dat ik het over het onderhavige album schrijf na een aantal luisterbeurten, geeft aan dat ik er zeker positieve dingen in hoorde, maar ook een andere kant zie, die ik de moeite waard vind om te delen. Opbouwende kritiek dus. Als ik iets echt niets vind, zal ik er maar hoogst zelden iets over schrijven. Wie ben ik in zo'n geval? Het is, neem ik aan, met liefde en zorg gemaakt en gewoon mijn smaak niet.

Bij mij roept het ook meer het Editors gevoel op dan Cocteau Twins en The Cure. Zeker bij de zangpartijen.

Het album opent zeersterk, waarna het meer en meer een beter Editors geluid inderdaad geeft. De zang is mijn inziens stuk prettiger dan in Editors, dus ik geniet hier meer van.
Waarom dat Editors gevoel, het is denk ik hetzelfde gitaargeluid, niet vervelend, maar erg herkenbaar.
Enniewee, ik geniet flink van deze The Twilight Sad!

Had al eens een nummer van de band gehoord maar dit is de eerste keer dat ik een compleet album van hen luister.

Dat Schotse accent zit er wel stevig op... misschien iets te dik. Ben wat gewend met Ricky Ross van Deacon Blue en incidenteel ook Jim Kerr (Simple Minds). Gelukkig niet zo dik erop als dat van Billy Connelly want die is soms niet te begrijpen.

Als deze zanger de hoogte in gaat met zijn stem hoor ik zelfs wat Morten Harket (a-ha) Ha-Ha ze wonen mogelijk op dezelfde parallel...

Muzikaal hoor ik ook wel die verwantschap met Editors. Alleen kan ik het laag in de stem van Editors' Tom Smith beter waarderen dan het hoog van deze zanger.

Check vooral de hieraan voorafgaande albums. Die zijn een stuk beter.

Vooral hun derde...