Queen - Bohemian Rhapsody (2018)

Filmscore ?

Zeer, zeer benieuwd naar de film. Als dit de begeleidende nummers van de film zijn dan komt het wel goed met het gehele overzicht van de band in de film. Smile zelfs

Ook de hoes doet het al goed !

Die van Smile is opnieuw opgenomen met de originele zanger. Grappig.

Erg leuk dat de LiveAid opnames erbij staan.

Maar dan weer niet allemaal. De 4dvd van Live Aid staat overigens ook op bekendste streaming site. Audio only uiteraard.

Zit nu Don't stop me now te luisteren. Klinkt erg goed met die extra gitaren erbij. Drums klinken ook stukken beter dan de originele opnames. Het was al een mooi opzwepend nummer maar het heeft nu wat meer bite.

De meest waardevolle toevoeging IMO.

De leukste gimmick is de 20th century fox fanfare die door Taylor en May zijn nagespeeld.. Leuk dat de Live Aid opnames erbij staan al staan ze er helaas niet allemaal op. Crazy Little Thing Called Love bijvoorbeeld. Uitschieter voor mij is de rammende Fat Bottomed Girls van Parijs '79. Dat mag van mij wel als geheel worden uitgebracht. Misschien volgend jaar. Doing Allright is leuk gemaakt met nieuwe vocals. Er is ook gebruik gemaakt van het origineel uit 1968. Naast de vele Greatest Hits die al 100 keer zijn uitgebracht is het voor de rest een redelijk album dankzij een paar leuke extraatjes.

Ik ga m toch eerst maar in de bios bekijken van het weekend voor ik me aan het album ga wagen. Heb er wel zin in. in Dolby Atmo nog wel, t zal me benieuwen.

Ik ben een Queen-liefhebber en ga morgen dan ook de film zien. Niks zo leuk als dan opwarmen met de soundtrack. Heerlijke nummers, uiteraard, maar het is ook wel een allegaartje. Studioversies afgewisseld met live-versies, maar wel van verschillende optredens.

Ach, uiteindelijk gaat het mij vooral om de studioalbums en in tegenstelling tot vele andere artiesten draai ik van Queen toch echt wel heel graag hun Greatest Hits 1 en 2 (3 boeit me minder).
Dit is een perfecte aanloop naar de film..... ben benieuwd hoe die gaat uitpakken.

Ook ik en gezin gaan dit weekend de film zien en kijk er naar uit.
Heel aardige soundtrack met nuttige live nummers. Vooral de Live Aid toevoegingen en Fat Bottom Girls ( Parijs 1979) zijn waardevol.
Hoop ook op weer een 70's liverelease volgend jaar. Open die kluizen!!

Een volle zaal (700) en geen centrale plaats kwam voor mij de Atmos experience niet ten volle tot zijn recht. Dan nog wat chronologische foutjes die iemand die het verhaal niet kent nauwelijks zou opmerken en een meedeinende bijna meezingende buurvrouw mochten verder de pret ook niet drukken. Het is natuurlijk ook geen docu.
Het hoogtepunt was de live aid show, geweldig nagespeeld. Binnenkort het album ook maar eens opzetten.

Zondagmiddag, 16.00, Cinecity XXL zaal in Vlissingen. Ik kijk om mij heen. Veel publiek voor een zondagmiddag voorstelling. Mensen van rond mijn 50-jarige leeftijd. Ik zie leerlingen van de VO school waar ik les geef en mensen die toch ook wel boven de 70 zijn… “Bijzonder”, denk ik terwijl de lichten uitgaan en Bohemian Rhapsody gaat beginnen. En ik word meteen teruggeworpen in mijn eigen verleden…

Na een dikke twee uur loop ik met tranen in mijn ogen de bioscoop uit. Ik heb zoveel momenten nu visueel gezien die een parallel hebben met mijn eigen leven. En ergens is de mens Farrokh Bulsara nu neergezet waar hij voorheen altijd Freddie Mercury voor mij was. De man die ik, met Queen, nog live heb zien performen in de Groenoordhallen in Leiden (en wat een entertainer was hij daar! Alle ogen op hem gericht en alles wat hij van ons vroeg, dat deden wij, zijn publiek).
De man wiens standbeeld ik heb bezocht aan het Meer van Geneve - erg indrukwekkend, het gevoel dat ik naast hem stond, een eerbetoon van mij aan Mr. Bad Guy. De band Queen die ik leerde kennen terwijl ik als kind monopoly speelde terwijl hun LP daarbij steeds maar gedraaid werd, dagenlang. En een heerlijke sfeer creëerde. Freddie, de man die mij Engels leerde omdat ik alle teksten meezong en eerst echt geen flauw idee had wat ik nu zong. Alles over hem gelezen, documentaires gezien, helemaal uit mijn plaat gegaan bij LP’s als ‘A Day At The Races’, ‘News of the World’, ‘JAZZ’ enzovoorts.. Ietwat afgehaakt bij ‘Hot Space’ maar weer bij ‘The Miracle’ aangehaakt en nooit meer losgelaten. En zijn dood was voor mij een ware schok. We wisten van niks.. Mercury dood ?

De film was veel te kort. Soms ging het allemaal zo snel. Van het éne naar het andere hoogtepunt. Maar ik zat, en toch wel vrij onverwacht, vaak met emotionele gevoelens te kijken naar momenten die mij, in de Queen periode, vrij weinig zeiden. Of waar je wel van wist uit boeken/docu’s maar nu met de emoties erbij. Natuurlijk hoor je ook de muzikale hoogtepunten maar de stem van Mercury is zo vreselijk mooi benaderd (wat een Godenstem had hij toch !!) dat deze zelfs een hoofdrol speelt in de film. Waar de makers in deze film ook aandacht aan hebben besteed dat hebben ze gewoon goed gedaan. Goeie weergaves van de jaren 70 en 80 in stijl, kleding en beleving. Een feest van herkenning ! De metamorfose van Farrokh naar Freddie, van gewone ‘Paki’ naar megalomane Wereldster, van verlegen man naar een sexueel onverzadigbare jager (en weer terug).
Maar er is nog zoveel meer te vertellen. Ik zou nog zoveel meer willen zien. Maar dat ik dit wil geeft gewoon aan dat ik hem nog steeds mis. Gewoon dat geweldige Charisma dat hij zowel op het podium (als entertainer) als in de studio (als zanger) had. Deze film (en het album) is een mooi eerbetoon aan één van de vele hoogtepunten die de band Queen en Mercury met elkaar gehad hebben. Wat mij betreft gaat Netflix hier eens een mooie serie aan wijden.

De geweldige bombastische levensecho die Mercury liet klinken toen hij stierf is nog zo sterk aanwezig. Dat zag ik in de zaal deze middag. En ik neem de man verder met mijn leven mee. We zijn aan elkaar verbonden.

Mooi geschreven meneer. Ik herken me totaal niet in al dat negatieve gezeur over de film. Ik ben niet zo emotioneel ingesteld als het gaat om films, maar hier moest ik af en toe toch even slikken. Terwijl de film daar volgens mij niet eens echt op mikt.

Gisterenavond gezien en ik heb er ook van genoten.
Als kind groot fan en zeer terecht dat er eindelijk eens een film is gemaakt.
Freddie in de hoofdrol en dat verdiend de beste frontman ever.
De film loopt lekker, al klopte niet alles.
John Reed kwam pas later in beeld bij de band, Fat Bottomed Girls wordt hier al live gespeeld in de prille periode van de band en op het moment dat Brian May We Will Rock You verzint heeft Freddie al de snor.
Maar het wordt ruimschoots goed gemaakt door de acteerprestaties. Drama en humor wisselen elkaar goed af en we krijgen een gemeend inzicht betreft de persoon Freddie.
Een oprecht gemaakte film met inderdaad emotionele momenten en wat wordt Live Aid mooi belicht.
Mooie avond gehad. De tijd stond even stil.

De film draait maar t/m woensdag 7 november in de bioscopen zag ik?

Welnee, ik zie nu al dat ie daarna ook draait. En als ik zie hoeveel bekenden van mij hier al naartoe zijn gegaan. Volgens mij een enorm succes.

Meestal wordt de nieuwe filmweek op dinsdag bekend dus vandaar dat je maar tot woensdag kunt kijken
Maar ik zag bij mijn lokale bios al dat het daarna ook draait.

Vorige week stond er in Het Nieuwsblad (Vlaamse krant) een recensie over de film. Hij kreeg de laagst mogelijke score: 1 ster op 5. Volgens de journalist is de film veel te braaf en zijn de scherpe kantjes van Mercury weggelaten.
Ik heb de film nog niet gezien en hecht aan zo'n recensie totaal geen waarde. Wetende dat die recensent ooit schreef dat 'Nobelprijs' van Clouseau misschien wel het mooiste Nederlandstalige lied ooit is, mag je een lage beoordeling als een compliment beschouwen.
Wat ik wel niet begrijp, is het feit dat het optreden op Live Aid als hun beste concert ooit beschouwd wordt. Ik las zelfs ooit eens dat dit concert het beste concert aller tijden van om het even wie genoemd wordt. Ik heb de dvd's van Live Aid, Live at the Bowl (1982) en Live at Wembley (1986) al meerdere keren bekeken en vind hun concert op Live Aid het minste van de drie.

Daarom is Sasha Baron Cohen ook gestopt met de film. Hij zou Mercury vertolken, maar de overige bandleden (die een dikke vinger in de pap hebben) konden het niet eens worden met de richting van de film en wat er verteld moest worden. Ik kan me wel voorstellen dat dit vooral een ophemelfilm is geworden die de donkere kanten van Mercury en Queen onbelicht laat. Wellicht iets voor de toekomst, als de overige bandleden ook het hoekje om zijn.

Ik ben in ieder geval niet van plan om de film op korte termijn te gaan bekijken; ik vind Queen namelijk een overgewaardeerde carnavalsband.

Ah kijk, dat maakt me blij!

Fijn verslag, meneer. Aanvankelijk had ik veel zin in de film, maar na alle negatieve reacties krabde ik me achter de oren. Maar na jouw verhaal stap ik straks toch redelijk optimistisch de zaal in

Dat wordt in de film wel duidelijk.

Uiteindelijk is het gewoon een leuke film voor de liefhebbers van Queen. Hoewel de bonjes, liefdes, verraad, verdriet, drank, drugs, mannen met snorren en de humor ook belicht worden is deze film gemaakt voor de grote zalen en niet voor een filmhuis. Voor mij geen probleem, voor een resencent misschien wel. De box office overtreft de verwachtingen, het publiek meer dan tevree en dat maakt misschien de weg vrij voor meer muziekfilms?

Voordat Bohemian Rhapsody begon was er een trailer te zien over een Elton John film (waar ik verder niks mee heb dus die laat ik aan me voorbij gaan)

De film is ondanks de historische onfeitelijkheden best goed en deze filmsoundtrack een uitstekende verzamelaar is waar live en studio opnames elkaar uiterst vermakelijk afwisselen. Van alle Queen verzamelaars misschien wel de leukste.

Ik beleef de film bijna opnieuw met deze soundtrack/score. Love of my life van rock in Rio. Geweldig opgepoetste versie. Ik heb er nog ergens een bootleg van meen ik maar zo mooi klonk het nog nooit.
Onuitgebrachte live tracks wisselen mooi af met de dikste hits al dan niet verkort of geremixt. En de uitsmijter is de live aid performance en net als de film is het weer voorbij voor je het in de gaten hebt.

Best een leuke film, vliegt alle klanten op qua " chronologische" gebeurtenissen/muziek en neemt regelmatig een loopje met de werkelijkheid. Vond in het begin dat Ik naar een als Freddie Mercury verklede Mick Faggot zat te kijken. Roger Taylor vond ik niet zo bijzonder maar de dienstdoende Brian May deed het overigens erg goed, volgens mij was hij hetzelf.

Dit kan je beter op MovieMeter.nl zetten, gaat toch totaal niet over de soundtrack?

Afgelopen weekend in Dublin de film in de bioscoop gezien. Vond het een vermakelijke film. Geen 'must see' of iets dergelijks. Daarvoor vind ik het verhaal te dun en de (chronologische) fouten te storend. De gemiddelde bezoeker zal dat echter compleet ontgaan en vind het zeer waarschijnlijk de film van het jaar. Maar het mooiste vond ik; de film liet me (weer) kennis maken met de fantastische muziek die deze band gemaakt heeft! Schitterend ook hoe bepaalde stereo effecten en opnames in zo'n bioscoopzaal tot uiting komen. Heb gisteren bij thuis komst gelijk maar weer een stapel Queen lp's uit de kast getrokken en gedraaid.

[quote]Ponty Mython schreef:
Ik vind het overgewaardeerde 'Bohemian Rhapsodý' van Queen meer een Sinterklaasrock-act. Ik heb niks tegen de band, maar de BhoRhap is gewoon dood gedraaid.

Heb me uitzonderlijk vermaakt met de film, ondanks de fouten (die bij mij lang niet allemaal bekend zijn trouwens). En dat komt voornamelijk door de heerlijke muziek, die bijzonder hard stond. Deze cd is qua nummers niets nieuws natuurlijk, maar doet de band toch wel weer leven. En hoe Freddy het publiek bij Live Aid bespeelt blijft uiteraard genieten.

Ah kak, net een dag te laat!