Kurt Vile - Bottle It In (2018)

Beide zijn meesterwerken wat mij betreft. Daze vind ik subtieler en als album meer een geheel. B'lieve heeft een paar pareltjes die er nog bovenuit springen zoals wild imagination als hoogtepunt.

Als deze man eens flink de schaar in wat nummers zou zetten, zou hier volgens mij best wat moois uit kunnen komen. Alles staat verder op zijn plaats, maar als je conventionele songstructuren uit het raam gooit, breng er dan iets spannends voor terug. Dat mis ik nog op dit album.

Wat een klasse album, wat mij betreft van Pretty Daze niveau. Nergens te lang ook, knap met deze tijdsduur.

Ik ben echt zwaar onder de indruk van deze plaat. Op de één of andere manier kon ik zijn stem nooit echt luchten, op zijn solo werk niet, maar ook niet op zijn vorige plaat met Courtney Barnett. Nu deze uit kwam, ging ik me toch weer eens aan de beste man wagen.

En man, wat een geweldige plaat. Het duurde even voordat het kwartje viel, maar op de één of andere manier bleef ik de plaat opzetten. Het gaat langzaam beklijven en opeens wordt je hier zomaar heel erg vrolijk van. Zo vrolijk, dat het langzaam naar boven kruipt in mijn top 2018 lijst.

Misschien dat ik me toch nog maar eens voorzichtig ga wagen aan zijn eerdere werk, uit de berichten lees ik dat dat misschien nog wel beter is!
Voor nu ****, maar het kan zomaar hoger gaan uitvallen!

Wat een bad ass cover btw. Ergens ontzettend lelijk, maar man o man, wat een gozer.

Ha, Kurt Vile. Niemand komt zo goed weg met ellenlang getokkel op de gitaar en gemurmel in de zang als deze anachronistische hippie. Doet 'ie goed. Geen refreinen, maar bubbelen maar en we dreinen lekker voort. Ik vind het knap, want deze muziekvorm kan zo maar eindeloos vervelend worden, maar daar weet Vile toch steeds weer goed bij weg te blijven. Fijne motiefjes in het titelnummer, een mooie mix van subtiele percussie en toetsen. Hallucinerende loops in 'Bassackwards'. Dit album tikt bijna 1,5 uur aan, maar verveelt mij nergens. Lekkah!

Hij wordt regelmatig vergeleken met Tom Petty. Ik denk eerder aan de laconieke geraffineerde relaxtheid van Howe Gelb. Ik vind deze Bottle zijn beste plaat. Een hele aangename trip en popcritici zijn veel gemakzuchtiger en voorspelbaarder dan deze feel good-plaat. Ik zeg top !

en Air Bud! Air Bud niet vergeten! Air Bud Air Bud Air Bud Air Bud Air Bud!

En Air Bud zal ik zeker niet vergeten.

Langzaam maar zeker zeer verslavend plaatje zeg.

Ik hoorde One Trick Ponies op NPO2 voorbij komen vandaag.. Goede keus als single. Bottle It In blijft z'n rondjes draaien hier. Moest iets langer op gang komen dan de drie voorgangers maar het is net zo'n klasbak. Knap dat ie vertrouwd blijft klinken terwijl het totaal anders klinkt als bijvoorbeeld Wakin on a Pretty Daze en B'lieve I'm Goin Down. Was er nog iemand bij z'n concert in Paradiso? Skinny Mini is een van m'n favorieten en live was het helemaal tof!

Inmiddels het album verhoogd naar 4,5 ster. Wat een knaller van een plaat vind ik dit.

Zoals ik zei in mijn eerdere post , ik ga me toch nog eens wagen aan zijn eerdere werk, wellicht dat het ‘Kurt Vile’ kwartje nu dan toch gevallen is?

Inmiddels dus zijn vorige album ook beluisterd en ook hier hoor ik direct de genialiteit. Ik ben dus nu volledig om: Kurt Vile fan! Wie had dat gedacht?
Zojuist de deluxe editie van b’lieve Im going (deep) down op de kop getikt voor €14,99 bij Concerto. Vinyl overigens, zeker een aanrader.
Ook deze wordt inmiddels grijs gedraaid!

Mutinies heeft 1 voorkeursstem?! Ik vind dat werkelijk het prijsbeest van een plaat waar Vile op zijn slechts zeurt en op zijn best de diepe trance van muziek en zelfreflectie bereikt. Zo is het met Mutinies. Zo is het met Bassackwards. Prachtige nummers!

Dit is gewoon een heel lekker albumpje!!

Bijzonder laag gemiddelde voor deze. Ja, hij is misschien een tikje te lang maar verder is dit weer een buitengewoon sterke plaat geworden.

Tot nu toe heeft Vile nog niks slechts gemaakt.

Die is ook beter.
Deze wordt in mijn ogen te zeer opgehemeld. Ik heb weinig op met niemandalletjes als Rollin with the Flow, Hysteria en Yeah Bones. Album had wat dat betreft zeker korter gemogen, dan was de kwaliteit zoals bij zijn vorige werk overeind gebleven.

Heel eerlijk gezegd ben ik juist door 'Bottle It In' Kurt Vile gaan waarderen. Een liefhebber van het eerste uur kan het wellicht beter beoordelen (maar ach, smaak.... ), maar ik vind dit album absoluut niet onderdoen voor 'Believe I'm Going Down'.

Ach, wat is beter? Is voornamelijk een smaakkwestie denk ik, maar het moment dat je 'instapt' telt zeer zeker ook mee. Is ook helemaal prima. Ieder zijn voorkeur. En ja, welk album van Kurt je ook pakt, het blijft altijd bovengemiddeld!

Heerlijk album, beetje loom maar niet té, soms wat rommelig, dan weer perfect gestructureerd. Plaat die ik steeds weer opzet.

Heerlijke plaat.. De gitaar riffs blijven boeien.. vooral het prachtige mutinies is voor mij het hoogtepunt van dit album. Vooral mooi opgebouwd dat je gewoon moet blijven luisteren.. waarom dan? Het is allemaal niet zo uitgesproken. Het kabbelt voort zoals we van meneer Vile gewend zijn. Maarja het kabbelen van meneer Vile is wel zo "geest verruimend" of meer "geest opruimend" zoals het voor mij voelt. 4 sterren en nog steeds groeiende..

Mutinies klinkt heel bekend. Heeft iemand suggesties voor meer zoals dit?

Bassackwards op deze plaat ligt wel in het verlengde van Mutinies (twee van mijn favoriete nummers uit 's mans oeuvre trouwens)

Merk dat ik vaak teruggrijp naar deze plaat. Nummers als Check Baby, Loading Zones en One Trick Ponies zijn niet stuk te draaien. Sowieso veel Kurt Vile gedraaid deze zomer en die telde veel lome weggooi-avondjes, daarvoor is dit ideaal.

Bassbackwards en Check Baby waren genoeg om dit album te kopen en het kauwgom blauwe kleurtje van het vinyl deed de rest. Als je een LP wekelijks draait, dan is het geen miskoop geweest. En dat was dit zeker niet.

Ik vraag mij toch af waar dat "Country"-labeltje vandaan komt. Het is ook geen Rock, daar niet van, maar Country is het al helemaal niet.

Misschien moet Musicmeter overwegen om ook subgenres toe te kennen want dit slaat kant noch wal.

Ohja, ik moet natuurlijk ook nog iets van een mening geven over dit album: De eerste helft is bijna perfect, tot en met het pronkstuk "Check Baby". Daarna kakt het al snel een beetje in, de muziek wordt langzamer en iets minder interessant maar het blijft ondanks toch lekker klinken, bijna alsof het twee losse albums zijn. 5* voor de eerste helft, 4* voor de tweede helft. 4,5* dus.