Miles Davis + 19 - Miles Ahead (1957)

Eerste samenwerking tussen Miles Davis en Gil Evans, waar later nog 'Porgy and Bess' en 'Sketches of Spain' zouden op volgen...

Heb deze plaat net opgewaardeerd naar de maximale score.
Gezien de weinige reacties en stemmen op MuMe weinig populair.
Misschien schrikt de orkestratie van Evans af, die in mijn ogen juist een enorme meerwaarde heeft. Het kan aan mij liggen, ik ben geen echte kenner, maar dit klinkt als een klassieke jazzplaat.
Fantastisch !
Zijn er meer fans ?

Ik grijp eigenlijk altijd naar 'Round About Midnight of Ascenseur Pour L'Échafaud als ik een Miles Davis album opzet.

Gelukkig heb ik deze op tijd 'herontdekt'. Ik was eigenlijk vergeten dat ik deze ook had namelijk, geheel onterecht want dit is een hele fijne CD. Hoewel ik merk dat ik toch meer heb met iets als 'New Rhumba' roept deze rustige muziek een aangename sfeer op. Af en toe wat onheilspellend ('The Meaning of the Blues'), maar dat maakt niks uit.

De 4* die ik al had gegeven onderstreep ik nog maar eens.

Wat een spetterend jazz album is dit. Alle blazers zijn in optima forma. De band van Gill Evans in topvorm. Maximale score wat mij betreft.

Wat een heerlijk album is dit, maar dat kon ook eigenlijk niet anders met de geniale arrangementen van Gil Evans, de hoeveelheid aan briljante sessie-muzikanten en natuurlijk het fantastische spel van Meester Miles himself

Ben dit album afgelopen week in bezit gekomen door voor 40 euro deze 6CD box te kopen, bestaande uit de complete Columbia Studio Recordings van Miles & Gil.

De versie van Miles Ahead in deze box is in stereo en bestaat uit 20 nummers, ofwel alle nummers van het oorspronkelijke album PLUS een andere take van elk nummer.

Erg mooie plaat, Miles Davis laat horen dat hij een geweldig muzikant is, fraaie composities die soms op het gemoed gaan werken, en de bijdrage van Gil Evans valt natuurlijk ook niet onder stoelen of banken weg te moffelen. Ik ben momenteel aan het genieten van deze heerlijke plaat, ogen dicht en af en toe lichtjes opveren.

Fantastisch die oorspronkelijke albumcover (LP?) in plaats van de trompet spelende Miles Davis op mijn CD hoesje. Past mooi bij het geniale album.

Daar dacht Miles zelf heel anders over: "Why'd you put that white bitch on there?" en toen werd het dus de foto van een trompet spelende Miles.

Vandaag weer een beluisterd. Heerlijk album.

Als het nu eens een bitch geweest was, in welke kleur ook. Dan had het nog een spannende hoes kunnen zijn. Maar een trompet spelende Miles is natuurlijk ook beter dan dit modelgezinnetje op weekend.

Ik heb boven mijn Miles Davis-besprekingen tot nu toe meestal een overzichtje gezet van wie allemaal op de plaat meespeelt, maar in dit geval: genade, genade.

Uiteraard moeten we wel arrangeur/dirigent Gil Evans noemen. Deze Evans probeerde al in de jaren veertig de complexe ideeën van bebop-jazz te vertalen naar een meer elegant, orkestraal (en voor een blank publiek behapbaar) geluid. Visites aan zijn huis door Miles Davis inspireerden die laatste eerder tot Birth of the Cool (opgenomen in 1949/1950), waaraan Evans ook een bescheiden bijdrage leverde. Miles Ahead zou de eerste plaat zijn die Davis en Evans in het geheel gezamenlijk maakten, later volgden nog illustere werkjes als Porgy and Bess en Sketches of Spain.

Tussen de grofweg twintig andere muzikanten die op deze plaat meespeelden, herkennen we verder sommige namen uit de Birth Of The Cool-sessies, waaronder de -pas onlangs aan Covid-19 overleden- altsaxofonist Lee Konitz. Van Davis’ dagelijkse band is alleen bassist Paul Chambers van de partij. Interessant is verder de aanwezigheid van pianist Wynton Kelly, voor het eerst te horen op een plaat van Miles Davis (een voetnoot voor liefhebbers: volgens mij is dit ook de eerste keer dat Kelly en Chambers samen in de studio zijn).

Enfin, de muziek. Die is elegant, impressionistisch, speels maar tot in de puntjes gearrangeerd. Het soort muziek dat je verwacht te horen bij een filmscène waarin een smoking-dragende spion een blonde femme fatale schaduwt door een casino aan de Riviera, of zoiets. Bijna meer orkestrale neo-klassiek dan jazz, al zijn de banden met swing en bop nog steeds duidelijk.

De keuze van nummers en de arrangementen lijken voornamelijk Evans’ werk, de band die we horen is zijn band, en hij trad ook op als dirigent in de studio.
Het resultaat is een heel verschil met de bluesy clubjazz die we kennen van de trompettist, die hier, in lijn met het de algemene sfeer van verfijning, flügelhorn speelt. Het contrast tussen zijn droge, koele spel, en de meer uitgelaten toon van het orkest werkt hoe dan ook wonderwel. Davis en Evans maken optimaal gebruik van het budget van een major-platenlabel, waardoor een plaat van Miles Davis niet eerder zo verzorgd en artistiek, en vooruit, zo móói heeft geklonken.

Persoonlijk houd ik, eerlijk gezegd, meer van kleine jazzgroepen en een wat rauwer geluid, vandaar dat ik ‘slechts’ vier sterren aan deze opnames geef. Maar: bijzonder goede plaat, die vooral op warme dagen zoals deze heerlijk wegdraait op de achtergrond, en enige aandacht beloont met passages van adembenemende schoonheid.

De muzikanten:
Miles Davis – Flugelhorn
Bernie Glow – Lead trumpet
Ernie Royal – Trumpet
Louis Mucci – Trumpet
Taft Jordan – Trumpet
John Carisi – Trumpet
Frank Rehak – Trombone
Jimmy Cleveland – Trombone
Joe Bennett – Trombone
Tom Mitchell – Bass trombone
Willie Ruff – French Horn
Tony Miranda – French Horn
Jim Buffington - French horn
Bill Barber – Tuba
Lee Konitz – Alto sax
Danny Bank – Bass clarinet
Romeo Penque – flute and clarinet
Sid Cooper – Flute and clarinet
Paul Chambers – double bass
Art Taylor – Drums
Wynton Kelly - piano
Gil Evans – Arranger and Conductor

Source: Miles Ahead (album) at Discogs.

Volgens de Penguin Jazz Guide één van de meesterwerken van Miles Davis.

Een bijzonder werk want dit is de eerste lp die hij geheel maakt met Gil Evans, en Miles speelt ook voor het eerst flugelhorn op deze plaat. Ook bijzonder is hoe de songs in elkaar overlopen, wat de plaat erg conceptueel maakt, en er dus eigenlijk twee lange stukken opstaan: kant a en kant b.

Ik kende deze plaat nog helemaal niet, maar dankzij de Penguin Jazz Guide kan ik de essentiële platen er een beetje uitvissen, en deze is dus één van die platen.

Een mooie oploopje vind k zelf richting Sketches of Spain, die jaren later zou volgen. Maar deze is wat rustiger, kalmer en eigenlijk gewoon veel mooier.

Pietluttige fact-check van mezelf: vanmorgen luisterde ik naar Lee Morgan - Vol. 3, waar Chambers en Kelly ook beide op meespelen, en die opnames dateren van een paar maanden eerder dan Miles Ahead. Voor in de administratie.

Zojuist besteld met de ' trompethoes ', waarvan ik als halve jazzleek dacht dat dat de originele hoes was. Ik kwam ook op de soundtrack van de film , maar die is niet aan mij besteed (misschien de film wel).

Ik heb dan de 5 MD albums die mij het meest liggen denk ik. De mid 60's en wat daarna volgde zijn niet mijn 'ding'.
(ik vind de hoes van Bitches Brew overigens wel fantastisch)

Lekker plaatje om op weg te dromen. Een stoet (of keur) aan jazzmuzikanten passeert de revue, in georkestreerde vorm dan, en Gil Evans heeft dat bijzonder mooi in goede banen weten leiden. Miles Davis gaat uiteraard voorop, ditmaal niet op trompet maar bugel. Miles als enige solo-speler met een indrukwekkend orkest in zijn rug; de titel van de plaat mag wel duidelijk wezen.

Het doet me soms wat aan de big bandmuziek van de jaren '30-'40 denken, en dat vind ik best fijn. Toch weet Davis er met zijn geprononceerde spel toch vaak een extra draai aan te geven.

Niet zo donker en filmisch als Ascenseur, ook niet zo melancholisch als Kind of Blue, maar op een andere manier toch ook weer erg de moeite!

4 sterren

Opeens valt het kwartje van de titel/toevoeging +19

Het orkest zal wel uit 19 personen bestaan, naast Miles. Zo klinkt het wel.

Gil Evans' beste plaat, wat mij betreft. En Miles Davis doet ook leuk mee.

Denk je?

Wacht eens even....

Een kwartet heeft dan vier personen zeker?

Ho eens even: de band van Adèle bestaat ook niet uit 21 leden.

Ik had de 19 als titel gelezen. Mag ik?