White Lies - Five (2019)

Nieuw nummer op Spotify 'Tokyo' .. Weer een schot in de roos, na het wat mindere 'Believe it' ....

Opmerkelijk is de fascinatie van al die 80's revival bands, net zoals hun oudere broeders, voor het Oosten en meer bepaald Tokyo. Alsof de muur nog niet is gevallen en de ander kant van de wereld nog steeds iets mystieks in zich draagt.

Heb White Lies - Five op colourd vinyl besteld, De eerste nummers die al uit zijn.... echt geweldig!!

Tokyo swinggggt.

De gitaar staat meer op de voorgrond in de mix, bevalt hier prima!

Jo? kicks ass!!!

Het gehele album mag nog wel wat groeien maar met Time to Give hebben ze toch wel een extreem fantastisch liedje uitgebracht

De vorige albums sloegen niet echt aan hoewel ik zelf erg te spreken was over het sfeervolle Big TV.

Five klinkt gelijk al lekker; hadden natuurlijk al wat voorproefjes van de mannen gehad, met oa Time To Give. De opener van dit album is nu al een klassieker. Tokyo, Finish Line en Believe kenden we ook al. Fijne nummers.

De rest nu 2x beluisterd, en mijn voorlopig oordeel is dat het de beste plaat is na To Lose My Life.
Met dit album zijn ze echt terug. Ook de concerten in Nederland komende weken....allemaal uitverkocht.

Houd dit niveau vast, jongens!
Nu nog een paar festivals...

Kent kende (no pun intended) ik al, Mew niet. Net opgezet, wat een plaat zeg! Bedankt voor de tip.

Verassend sterk album, de beste sinds hun debuut.

Nu een aantal keren beluisterd, een aantal zeer sterke nummers: Time to Give (verveelt geen seconde), Kick Me, Tokyo, Jo (mooi gitaarspel, kon nog wel wat uitgebreid worden!) en Fire en Wings. Maar helaas ook een tweetal erg zwakke nummers Never Alone en Denial. Geen spanning in beide nummers te vinden en behoren wat mij betreft tot hun minste werk. Wel groeien de eerder vrijgegeven nummers Believe it en Finish line voor mij. Wel fijn dat de gitaren terug zijn en dat de donkere kant van de band in een aantal nummers weer wat naar voren komt. Hopen dat ze bij de volgende plaat wat meer terugkeren naar het geluid van hun eerste twee platen.

Wel een beetje 'een guilty pleasure-album', Best gladjes allemaal, maar ik kan er best wel van genieten. (Met Time to Give en Jo? als highlights).

Sterke plaat. Als je met 'Time To Give' opent heb je me als luisteraar al direct bij mijn lurven.
Vervolgens volgen sterke songs zoals 'Finish Line' en 'Jo' (lekker stevig!) en de huidige single 'Tokyo' (die toch wel een minuut korter had mogen duren, maar een gruwelijk catchy refrein heeft), maar helaas ook mindere, zoals het wat flauwe 'Denial' en het eentonige 'Believe It'. De afsluiter doet die 2 songs echter weer gauw vergeten, want dit is een lekker spannende en een tikje dreigende song. Eindoordeel: 3,75 sterren.
Die kan ik niet geven, maar omdat de band durf toont en gewoon lekkere songs neerpent rond ik het af naar 4

Ben toch meer een liefhebber van de vorige albums. Dit klinkt te gladjes.

Die recensie van Randy Timmers in OOR... Hij lijkt in een vat azijn te zijn gevallen. Dit album is verre van perfect, maar die recensie is echt te belachelijk voor woorden. Time to Give is toch echt een heerlijk nummer, Randy.

Ik vind het wel een duidelijke recensie, goed beschreven.

Azijn of niet de nummers zijn wel erg matig

Ik heb de rest van het album niet gehoord, maar w.b. Time to Give ben ik het met hem eens. Evaringen kunnen toch echt verschillen, Mausie.

Ik vind de recensie verder te veel gefocust op de leegheid van de teksten en te weinig op de muziek. Maar wat hij over die teksten zegt, kan ik me goed voorstellen.

Time to Give vind ik maar een saai nummer, buiten dat synth riedeltje gebeurt er vrij weinig in dat nummer, en dat met een vreselijk slepend tempo.
Tokyo vind ik dan wel weer een aardig nummer, ik zal de rest dan ook maar eens even beluisteren.

Iedereen ervaart muziek anders inderdaad. Hij hoeft het ook niet mooi te vinden. Het ging mij meer om de toon, met het hele Gossip Girl verhaal en de zogenaamde pretentieusheid. Volgens mij zoekt hij er vooral zelf van alles in, niet andersom. Ik vind de nummers over het algemeen vrij plat, pretentie is ver te zoeken. Volgens mij is men juist voor catchy nummers gegaan ipv diepgaand. Instrumentaal gezien dan, de lyrics heb ik mij niet in verdiept.

White Lies, the favorite band snobs love to hate. Lachen dit, deze recensent is wellicht een beetje gefrustreerd omdat zijn geliefde briljante 1975 niet zo een goede liedjes schrijft als Tokyo.

White Lies wordt een beetje de Roxette of Bon Jovi van deze tijd . Op zich kan ik nog wel een eind mee in de kritieken, maar waar critici zo vaak aan voorbij gaan is het gegeven dat een plaat best wel verdomd lekker mag klinken zonder verdere pretenties of innovaties.
Edit: inmiddels de recensie in oor gelezen. Wat fijn dat de scribent inmiddels volwassen is geworden en zich ver verheven voelt boven deze pulp. Ik zet met mijn 41 jaren op de teller de plaat uit protest nog eens bikkelhard aan.

Eh?

Laat ik mij, als onderdeel van mijn werkontwijkende gedrag, eens verduidelijken .
Ik heb een hartgrondige hekel aan snob- en elitarisme. Dat is de grootste reden dat ik mijn abonnement op Oor ooit heb opgezegd. Het is zo ongelofelijk makkelijk om een beetje voor de buhne bands als Roxette en Bon Jovi naar de prullenbak te schrijven, want: grote fanbase, makkelijke muziek, licht verteerbaar en de echte fans zullen het blad niet lezen. Een recensie als degene waar ik aan refereer zul je NOOIT, maar dan ook echt NOOIT over de nieuwe Balthazar lezen of over het nieuwste snoepje van de week, terwijl je van eerstgenoemde best mag zeggen dat het een voortkabbelend enthousiasmeloos werkje is. Liever hemelen ze één of andere nieuwe folkzanger op die keurig alle hipstervakjes aanvinkt., maar waar elke vorm van oprechtheid en bevlogenheid ontbreekt. En nu is White Lies aan de beurt om makkelijk op te scoren. Terwijl je daar van alles van mag vinden maar op zijn minst respect zou kunnen opbrengen voor de nek die ze uitsteken en de frisheid die ze uitstralen.
Kijk, ik heb er geen enkel probleem mee als iemand de plaat kut vindt. Maar wat mij enorm stoort in veel recensies, en ook deze, is dat je de persoonlijke afgunst er doorheen leest. Er wordt zelfs letterlijk aan het eigen verleden gerefereerd. Ik vind dat een zwaktebod van jewelste. de schrijver wekt de indruk zelf aan het eind van zijn puberteit te staan.
Maar het kan natuurlijk ook allemaal aan mij liggen, maar ik ben dan ook nog maar net begonnen te puberen
Veel meer respect heb ik voor de volgende recensie:
REVIEW: White Lies - FIVE (★★★½) - LLUID
(en even voor de helderheid, ik noem Bon Jovi en Roxette omdat die gewoon echt tof zijn. Nickelback en Creed hebben ooit hetzelfde lot gehad, maar die muziek is dan ook gewoon echt slecht hahahaha. Stiekem ben ik zelf de grootste hypocriet)

Toch ook niet echt een positief verhaal?
De schrijver wil eigenlijk ook de plaat links laten liggen, begint er met lange tanden aan?

Ach ja, weer zo'n zelfingenomen recensent van OOR die denkt dat de wereld om hem draait. Ik zou tegen hem willen zeggen 'Grow up', dan heb je geen last meer van tiener-series van Netflix en kun je echt genieten van guilty pleasures. Tot slot schrijft hij in zijn artikel dat we deze plaat vooral niet serieus moeten nemen. ik stel voor dat we dat over deze recensie van hem ook maar moeten doen!

Inmiddels heb ik het album een aantal keer in zijn geheel beluisterd. Een nette 4* wat mij betreft. Ik snap de kritieken wel dat het niet erg diepgaand is, daarom ook geen topscore. Maar daar tegenover staan eigenlijk geen echt slechte nummers. Nergens zakt de plaat door het ijs wat mij betreft. Bij de meeste nummers is het lastig om de voeten stil te houden en niet mee te brullen, dan kan je spreken van een geslaagde plaat. Een aanrader voor iedereen die niet vies is van een beetje bombast.

Ik vraag mij wel af hoe deze plaat op de lange duur gaat bevallen, omdat de diepgang een beetje lijkt te missen. Maar goed, ik geef een score op basis van hoe ik het nu ervaar.

Nummers als Tokyo en Jo? moet je inderdaad niet te vaak opleggen want dan gaan ze snel vervelen.

In 2007 werd de band White Lies opgericht in Ealing, Londen en ze brachten recent hun vijfde album, toepasselijk getiteld “FIVE”. White Lies bestaat al sinds het begin uit Harry McVeigh, Charles Cave en Jack Lawrence-Brown en brachten hun debuutalbum “TO LOSE MY LIFE…” uit in 2009. De muziek van het trio beweegt zich tussen new-wave, pop, indie en zogenaamde post-punk. Bands als Ultravox, New Order, Joy Division en misschien Depeche Mode kunnen als inspiratiebronnen genoemd worden, maar de band heeft inmiddels wel een eigen geluid ontwikkelt. Het debuutalbum deed het goed, wat ook gezegd kan worden van album #2, “RITUAL”. In 2013 verscheen “BIG T.V.”, wat meer van hetzelfde liet horen, zonder dat het een slecht album was. “FRIENDS” uit 2016 had meer tekenen van creatieve armoede, een wat minder geïnspireerde plaat, die mij persoonlijk minder pakte. “FIVE” daarentegen deed dat wel en al meteen vanaf de eerste draaibeurt. Heerlijke melodieuze songs met melodieën die in je hoofd gaan zitten. De songs klinken af, zijn pittig, er wordt door McVeigh weer heerlijk gezongen en de productie is erg goed. Het geheel is niet dicht geproduceerd, zodat de muziek ruimte heeft om te ‘ademen’. Bij muziek, zoals White Lies die maakt, is dat een pre. De songs zijn daardoor beter en het luistert prettiger. Wat mij betreft is White Lies weer terug op het niveau van de eerste 2 albums en dat is mooi…

Dit album luistert prima weg, en de aanwezigheid van weer wat substantiëlere nummers als 'Time to Give' of 'Fire and Wings' doet inderdaad denken aan de eerste paar albums van de band. De nummers daartussenin variëren echter van 'wel aardig' tot 'inwisselbaar', en het blijft allemaal niet goed plakken, op een enkel refreintje ('Tokyo') na. Over 9 dagen ga ik ze aanschouwen in Nijmegen. Hopelijk is de plaat dan wat beter geland.