George Michael - Faith (1987)

Ik snap niet dat mensen een artiest veroordelen voor zijn/haar geaardheid.
Alsof dat een weerslag heeft op de muziek. Ik ben geen grote Michael fan maar One More Try vond en vind ik nog steeds een prachtnummer. Faith is zo'n nummer dat ik regelmatig in karaokebars zong.

Ik vind het een vrij tam en saai nummer. Ik zal maar nog eens opzetten.

Doe dat maar eens .

George Michael en Adrew Ridgeley vormden samen Wham een van de meest succsesvolle tienerpop duo's uit het midden van de jaren 80. In vele tienerkamers hingen posters van Wham en vnl. George Michael ze waren niet uit de tienerbladen weg teslaan in die dagen.
Groot was dan ook de schok die door tienerland ging toen ze in 1986 besloten het voor gezien tehouden. Na hun afscheidsconcert voor ruim 72.0000 uitzinnige tieners in het Wembley Stadion was het gedaan voor de 2 heren.

George Michael was de populairste van de 2 en het was dan ook niet geheel onverwacht dat hij solo verder zou gaan.

Toen Faith uitkwam was duidelijk dat hij niet verderging op de weg waar Wham was gestopt, het tieneridool was volwassen geworden.
Faith is een album dat getuigd van het vakmanschap van een artiest die opzoek is naar een nieuwe weg de combinaties op het album van Pop, Dance en R&B maken duidelijk dat hij meer wil dan aanbeden worden voor zijn "looks and moves" al blijft dat natuurlijk wel een deel van zijn imago. Eind 1987 liepen ineens hele volksstammen met een stoppelbaardje en kruisje in het oor.

De muziek op Faith is van een geheel andere orde dan die van Wham, waar Wham georienteerd was om hits te produceeren ging hij op Faith veel dieper en verfijnder tewerk.
Faith een album dat begint met een referentie aan Wham, het orgel laat de eerste tonen van de Wham hit Freedom horen om daarna over tegaan op een akoestische gitaar en te evalueren tot een zeer goede en voor die tijd eigentijds popnummer. Het album gaat verder met het schitterende en droomerige liefdes nummer Father Figure om daarna met het sexuele I Want Your Sex definitief afterekenen met zijn verleden.

De rest van het album bevat nog een aantal zeer sterke pop-songs ao. One More Try, Hard Day en Monkey. Op Kissing a Fool flirt hij zelfs een beetje met Jazz.
Het album is een cohorent geheel dat geheel op het conto van George Michael kan worden gezet.

George Michael had 1 album nodig om zijn verleden achter zich te laten en zich te voegen bij de groten in de popmuziek van die dagen (Madonna, Prince en Michael Jackson)

Mijlpaal in de jaren 80 en het album staat wat mij betreft nog steeds fier overeind.

4.5*

Hij voegde zich niet bij de door jou genoemde groten van de popmuziek in de jaren '80, maar vestigde zich wel als een heel succesvol en gewaardeerd artiest die serieus werd genomen. Het niveau van de echte muzikale supersterren Prince, Michael Jackson en Madonna zat daar weer boven. Een hele rits aan geslaagde albums, wereldtours en wereldfaam. Daar kan je ook nog the Rolling Stones aan toe voegen. Niet met hun toenmalige albums, wel aangaande populariteit en muzikale erfenis. Dat was toch nog even wat anders dan George Michael. Die hoorde in het klasje van bijvoorbeeld the Police, toch geen verkeerd niveau, begrijp me niet verkeerd.

Laten we vooral ook niet vergeten dat hij veruit de meest getalenteerde van de twee was, eigenlijk had hij het vehikel Andrew Ridgeley nergens voor nodig...

Dit album toont vooral heel erg hoe George Michael gezien wilde worden: als serieus te nemen artiest, wat al begint met de cover. Op volgende albums zou hij dit verder doorzetten, tot hij op een gegeven moment zo serieus werd dat zijn muziek die van Sting voorbij streefde in saaiheid.

Maar goed, op dit album was het nog niet zo ver. Hier een aardige afwisseling van ballads en up-temposongs, waarbij die ballads toch redelijk in het verlengde liggen van ballads uit het Wham!-tijdperk (met name A different corner, overigens een solo-nummer), terwijl de up-temponummers al wat meer een eigen karakter hebben, met name een nummer als I want your sex.

De opvolger vind ik eigenlijk nog wel wat sterker en die heeft vooral de tand des tijds mijns inziens ook wat beter doorstaan, dit blijft toch wel heel erg een product van de jaren '80, maar zeker geen slechte.

Verklaar uw nader...

Betreffende Sting of George Michael? Bij beide overigens: het is en blijft een mening. Ik vind het alleen bijvoorbeeld lastig om wakker te blijven bij Songs from the Labyrinth en dat had ik ook met Older. (Met nieuwer werk van George Michael ben ik overigens niet bijster bekend, ben eigenlijk na Older afgehaakt en heb de volgende albums maar enkele keren beluisterd. Je mag dit dus afdoen als gezeur van een niet-kenner.)

Wat is One More Try toch een gruwelijk mooi nummer zeg. Alleen dat nummer rechtvaardigt het al dat ik dit album toch maar eens ga aanschaffen.

^ bij v&d ligt de 2 cd remastered voor 5 euro.

En neem de rest dan ook maar mee. Die zijn namenlijk nog beter dan Faith ha.

Op elpee gescoord dit weekend. Nu aan het luisteren. Je kunt zeggen wat je wil maar een vakman is het wel. De singles springen er op het eerste gezicht het meeste uit, toch staan er nog meer sterke nummers op. Bij het nummer Hand To Mouth heb ik trouwens steeds de neiging om Ass To Mouth mee te zingen maar dat zal wel aan mij liggen..

Waar het hart van vol zit...

Ik vind het wel mooi dat de mens zo veranderlijk is. In de jaren 80 moest ik niks van George Michael hebben. Vond 'm maar een zoetsappig tieneridool.
Halverwege de jaren 90 veranderde dat. Jesus To A Child.
En kreeg ik de 2cd Ladies & Gentlemen: The Best of George Michael op mijn verjaardag.
Toen hoorde ik zijn kwaliteiten. En die zijn niet gering.
A Moment With You, Waiting For That Day. Geweldige nummers.

Ik heb in de jaren 80 zijn kwaliteiten schromelijk onderschat.

Ik ook. Keerpunt was bij mij ook Jesus To A Child.

Zijn Wham periode vind ik dus echt een ramp. Op deze cd hoor je dat truttige gedoe hier en daar ook nog wel terug. Maar een nummer als Father Figure is van grote klasse. Op zijn volgende platen wist George pas echt te overtuigen wat mij betreft. De man blijkt inderdaad in staat te zijn om dat tiener gekwijl ver achter zich te laten.

FAITH 1987

Die pose op de hoes. In de macho look ontmoeten straight en gay elkaar.
Faith markeert de muzikale bevrijding van de componist en zanger George Michael.

Commercieel speelt deze homo voorlopig nog met de harten van de Wham! bakvissen.
Pas op de volgende langspeler zal hij nadrukkelijker uit de spreekwoordelijke kast kruipen.

Niet toevallig dus dat de titeltrack begint met de akkoorden van de Wham! hit Freedom.
Die drang naar artistieke vrijheid zou Michael later in een juridisch steekspel met Sony storten.

De titelsong werd in de Benelux de grootste hit van het album en de bijhorende jukebox clip
waarin George gitaar fakend met de jeanskont schudt, knipoogt naar Bruce Springsteen.

Zo'n song als Father Figure doet ongetwijfeld het oestrogeen-peil in menig puberhartje overkoken.
Zo'n George Michael die je in het oor komt fluisteren dat hij zich als een vader over jou zal ontfermen.
Daar kunnen al die macho pukkel-hoofden uit je klas natuurlijk menig puntje aan zuigen.

Hij wist wel van aanpakken, die Griek. Maar muzikaal ontvouwt Father Figure zich tevens
als een perfect popjuweel. Een song in het jaren 80 grensgebied tussen soul en de latere R&B.
Met een mooie, orkestrale inkleuring en een ritmische vingerknip die Michael Jackson jaloers maakt.

En alsof dat nog niet genoeg is, kwam Michael (George dus) met een ritmisch drieluik op de proppen
dat veel meer organisch klinkt dan de digitale breaks die Michael (Jackson hier) op Bad (1987) ophoestte.

Ik herinner met het verhaal van een Wham! bakvis die geschandaliseerd was door het onderwerp
van I Want Your Sex en die meteen haar George Michael posters van de slaapkamer muren rukte.

In de gekke wereld van de popmuziek werd de Griekse halfgod die men ooit te sissy voor woorden vond
nu dankbaar ingehaald door de jongens die op het ritme van I Want Your Sex op poesjesjacht gingen.
Het nodige testosteron werd daarbij aangevuurd door het pompende blazersarrangement.

Tijd om even te chillen, moet Michael gedacht hebben, toen hij One More Try als vierde song
in de tracklijst zette. Een ballad met het gehalte van een soul klassieker die je eerder zou verwachten
van bijvoorbeeld een Whitney Houston. Een lied met naar mijn smaak net iets te veel vocale hoogstandjes.
De emotie moet dan vooral komen van het zingen zelf en minder van de compositorische kwaliteiten.

Je zal het misschien niet geloven, maar op dit album staan ook een paar nummers
die het niet schopten tot mega hitsingle. Hard Day, dat gek genoeg wel beloond werd met een remix,
wordt in zijn hitpotentie enigszins gefnuikt door een iets te opdringerig ritmepatroon. Een dieptepunt.

Het mid-tempo nummer Hand to Mouth blijft ook niet erg lang hangen.
Toch scoort de song hoog genoeg op de sensualiteitsschaal om mooi in het verlengde
van de bekendere songs van het album te liggen. De zanger mijmert in de tekst over Amerika,
waar hij qua hitparade-succes achteraf zo mogelijk nog betere cijfers kon voorleggen dan in de UK.

Van de minder bekende songs is Look at Your Hands mijn favoriet.
Hier horen we een wat meer funky aanpak die weliswaar een beetje aan Wham! doet denken,
maar in tegenstelling tot de twee vorige nummers vlotjes uitnodigt tot swingen. Mooie solo's ook.

Het verschil tussen zo'n knoeperd als bijvoorbeeld Monkey en het latere werk,
vind ik de puike hit-gevoeligheid, waarvan de meeste songs op Faith wel doordrongen zijn.
In de jaren 90 primeren naar mijn smaak de beats of de stemvirtuositeit te veel op de melodie.

Op de afsluiter Kissing a Fool krijgen we een croonende George Michael te horen.
En die gimmick zit hem met zo'n stem natuurlijk net zo gegoten als de vereiste smoking.
Een jazzy arrangement waarmee deze song beter uitpakt dan die andere ballad One More Try.

De oorspronkelijke cd-release liet I Want Your Sex bij wijze van request
nog eens terugkeren in een mid-tempo lounge arrangement. Merkwaardig genoeg
voorafgegaan door een remix van Hard Day die op de remaster weer werd weggelaten.

Een plaat die omwille van het vakmanschap en de hitpotentie een 5 verdient,
maar waarop de drie niet-singles slechts 3 sterren om het lijf hebben. 4 is billijk.

Dit album zal denk ik altijd in een adem genoemd worden met mijn eerste jaar middelbare school, toen we het nog op tape kochten. En wat heb ik die tape vaak gedraaid. Meesterlijk, dacht ik destijd (ok al denk ik nu dat Older toch echt beter is).

De geremasterde versie is een ongelofelijke verbetering, veel warmer en dieper ingemixed. Luister maar eens naar Hard Day, wanneer de basgitaar inzet, heel mooi gedaan. Deon Estus zou later nog een beschieiden maar wel erg mooi hitje scoren met Heaven Help Me.

Het begin van het album met Faith doet een beetje puberaal aan, en voelt een beetje aan alsof hij zijn Wham! periode nog niet helemaal achter zich had gelaten. Dat is naar mijns inzien ook te horen op nummers als Look At Your Hands. I Want Your Sex is voornalelijk een excuus om te provoceren, ook al is het wel een heel mooi nummer. En dan zijn vooral de nummers van grote klasse Father Figure, One More Try, Hand To Mouth, en Hard Day. Het zijn vooral die nummers die de toon zetten voor George's vervolgwerk en ons een glimps geven van zijn volwassen kant.
In het eerder aangehaalde lijstje denk ik dat de enige die ik verder nog vaak draai is Madonna's True Blue. Sign O' Times van Prince was nooit mijn ding, en Bad van M.J. Thiller was beter en zeker Dangerous.

Alleen jammer en vreemd dat I Knew You Were Waiting er niet op staat. Zeker omdat dit ook in vele landen een grote hit werd.

I Knew You Were Waiting is afkomstig van het album Aretha uit 1986, het is dus eigenlijk Aretha featuring George. Wel goed nummer though .

Kissing A Fool noem je niet, maar dat vind ik ook een topper van dit album.

Vandaag weer eens een rondje laten doen... Wat een super goed album blijft dit toch! Van begin tot eind geen slecht nummer

Mmm. Ik heb dit album vandaag ook maar weer eens opgezet. Ik kocht het jaren geleden in een kringloopwinkel voor 2,50 Euro. Ja, wat zal ik zeggen over dit album?
Het begint goed met de klassiekers 'Faith' en 'Father figure'. Daarna zakt het album met 'I want your sex' als een plumpudding in elkaar, eentonig, langdradig. Nee, ik vind het geen goed nummer. 'One more try' klinkt naar mijn gehoor weer te zoetsappig en 'Hard day' vind ik ook niks.
Daartegen klinken 'Hand to mouth' en 'Look at your hands' weer stukken beter en is 'Monkey' een van de betere tracks op dit album. 'Kissing a fool' heeft wel wat moois en kan er mee door. 3* voor dit (toch licht tegenvallende) album.

George Michael is natuurlijk een bekende naam in de popmuziek, en volgens mij ook algemeen geaccepteerd.
Toch moet het voor hem ook een moeilijke stap zijn geweest om Faith uit te brengen.
Wham! Had de status van tieneridolen, en de klap was ook groot bij de verliefde tienermeisjes toen daar de stekker uit werd getrokken.
George Michael wist gelukkig solo al aardig te scoren met Careless Whisper en A Different Corner, dus men wist wel dat hij het in zich moest hebben om ook een goed album te maken.
Toch wist hij met de eerste single I Want Your Sex aardig te shockeren.
Niet alleen de tekst was heftig voor de jonge pubers, ook de clip zorgde voor de nodige onrust, terwijl de vrouwelijke leden van Prince & the Revolution er al jaren bij liepen als de modellen.
Nee, er was meer aan de hand; I Want Your Sex was geen romantisch knuffelrock achtig nummer als eerder solowerk, en bepaalde Wham! singles.
Tevens was het geen vrolijk huppelnummer waarmee het tweetal ook aardig wist te scoren.
I Want Your Sex is vergelijkbaar met het latere nummer Outside, en eigenlijk geen geschikte eerste single als introductie van Faith.
Duidelijk dat George Michael een statement wilde neer zetten, en daar in slaagde, maar hij had beter voor het titelnummer kunnen kiezen.
Vervolgens zou de overgang naar de zwoele jazz en soul nummers prima scoren, want er staan genoeg hoogtepunten op.
Father Figure vind ik hem echt op zijn best, wat is dit een heerlijk nummer.
One More Try en Kissing A Fool zitten daar voor mij maar net onder.
Nog steeds vind ik het album Faith het sterkste wat George Michael solo of met Wham! heeft gemaakt.
Er werden 6 succesvolle singles uit gebracht, en men was uiteindelijk al snel Wham! vergeten, wel zielig voor die andere van dat stel, maar die had dan wel weer het geluk dat hij kon trouwen met een van die mooie dames van Bananarama.

P.S. Als George Michael wil, dan kan hij nog aardig verdienen aan deze gasten
Mark Ronson - Uptown Funk ft. Bruno Mars - YouTube
Toch wel een groot I Want Your Sex gehalte: George Michael - I Want Your Sex (Stereo Version) - YouTube

'I want your sex' is sowieso toch nog beter dan 'Uptown Funk' van Mark Ronson feat. Bruno Mars. Als ik een keer in de twee weken de hitlijsten doorblader door naar erin staande nummers te luisteren, schakel ik na ruim 2 minuten luisteren van 'Uptown funk' alweer over naar het volgende nummer in de Top 40. Ik vind het een beetje makkelijk-geld verdienen-plaat.

Zeker, dat bedoel ik ook, gewoon een stukje I Want Your Sex, vermengt met Jungle Love van The Time, en je hebt een hit.
Het hele gedoe rondom Blurred Lines met de familie van Marvin Gaye, ik vind dit een duidelijker voorbeeld van jatwerk.

Het is zaterdag 28 juni 1986 en Wembley Stadium is volgepakt met 72.000 fans om het einde te vieren van een van de populairste tienerbands van de jaren '80: Wham! De band had in kun korte bestaan maar liefst 25 miljoen albums verkocht en 15 miljoen singles, die zo'n beetje allemaal dikke hits werden. Het was een einde van iets moois, maar het begin van iets misschien nog wel mooiers: de solo carrière van George Michael.

Er was al een Wham! liedje als solonummer op single verschenen (nooit begrepen overigens) en als je goed luisterde naar de recentere singles zoals 'I'm Your Man', 'Everything She Wants' en zeer zeker de nieuwe nummers op The Final ('Battlestations' en de cover 'Where Did Your Heart Go?') hoorde je dat het tienerpop imago er vanaf ging. En toen er ook nog eens 3 maanden voor de afscheidssingle van Wham! een tweede solosingle verscheen was het wel duidelijk dat George Michael een andere richting op wilde met zijn muziek. En 'A Different Corner' gaf die richting al erg duidelijk aan.

Nog voordat zij eerste soloalbum zou verschijnen was George nog te horen op een duet met Aretha Franklin. Het zou de meest poppy single worden die hij als soloartiest zou maken. Hierna werd het menens, en de eerste klanken in juni 1987 waren niet wat we gewend waren....

I Want Your Sex
Een slome drumbeat (duidelijk geïnspireerd door Prince) zuigt ons het nummer in en George begint met een iets andere (lagere) stem dan we van hem gewend zijn te zingen over sommige mannen die te vertrouwen zijn en vrouwen niet, dat je soms iets niet krijgt wat je wilt en dat het geduld eens ophoudt. Als 11 jarige had ik volgens mij nog niet helemaal daar waar dit over ging, maar in het refrein worden er geen doekjes om gewonden: Hij wil Sex. Het nummer blijft redelijk lang in deze monotone beat door gaan, maar vanaf het midden van het nummer wordt de boodschap van het nummer gebracht (monogamie) en wordt het nummer pakkender.
Gedurfde nieuwe stap in de carrière van George. De single werd ook verboden door BBC. Maar wel werd duidelijk wat we allemaal al wisten, de solonummers van George zouden geen zon, zee en strand-nummers worden.

Faith
Begin oktober 1987 werd de nieuwe single uitgebracht, dat het titelnummer was van het album dat aan het einde van die maand zou verschijnen. Ik kon mezelf ondertussen fan noemen en keek reikhalzend uit naar deze single en het album. Het nummer begint met een kerkorgel (dat overigens ‘Freedom’ van Wham! speelt), gevolgd door een pakkende akoestische gitaar die een rock-and-roll melodie speelt. Wederom een geluid dat we nog niet kende van George. Faith is een kort, maar catchy nummer over iemand die aan het lijntje wordt gehouden en geeft de solocarrière de echte kickstart die hij zo graag wilde. Maar het imago dat hij neerzet in de bijbehorende clip (zonnebril, leren jas, Levi’s etc) zal later ook een last worden. Overigens heb ik ooit eens gehoord dat dit nummer eigenlijk was bedoeld als een kort intermezzo maar dat Dick Leahy vond dat het uitgewerkt moest worden tot een heel nummer, waardoor er bijvoorbeeld een gitaarsolo in het nummer kwam.

Op 30 oktober 1987 verscheen dan eindelijk het eerste soloalbum. Het album laat overduidelijk zien dat George meer is dan een pretty boy uit een boyband (als we dat niet al wisten). Net als bij Wham! zijn de nummers geschreven, gearrangeerd en geproduceerd bij de man zelf, en ook veel van de instrumenten worden door George zelf bespeeld.

Father Figure
Derde single van het album is een sfeervolle track, een duidelijke liefdesverklaring aan iemand (toen nog een vrouw?) waarop we ook Wham!-vriendin Shirley Lewis horen. De backingtrack is een sober arrangement met de twee drummaten en het 'met de vingers knippen' zijn simpel, maar zeer effectief. Iets wat George in het vervolg van zijn carrière vaker zou gaan doen.

Het nummer loopt naadloos over in het reeds bekende I Want Your Sex: Rhythm 1, Lust. Op de B-kant van die single maakte we al kennis met I Want Your Sex, Rhythm 2. Op het album blijkt het 1 lang nummer te zijn genaamd de Monogamy Mix.
Rhythm 2, Brass in Love begint met lekkere blazers en blijkt een welkome aanvulling te zijn op het nummer dat ik reeds kende van de single. De 12” voegt zelfs (de afsluiter van de CD versie van het album) ‘A Last Request’ toe aan het nummer wat het tot een track van 13:13 minuten maakt.

One More Try
Kant A van het album sluit af met de 4e single die van het album werd getrokken (totaal 6). ‘One More Try’ is een gevoelige ballad die alleen George Michael kan schrijven, het klinkt een beetje als een vervolg op 'A Different Corner' in al z’n soberheid (opgebouwd rondom een drumcomputer, een keyboard en een baspartij). Voor mij hét nummer van het album. De prachtige stem van George geeft me telkens weer kippenvel. Bijna 6 minuten, maar het verveelt geen seconde. De live gospelversie op de single van ‘Jesus to a Child’ is ook zeer de moeite waard overigens.

Hard Day
Kant B start met een van de weinige ‘niet singles’ van het album. Hard Day laat een dance ritme horen met een zware baspartij daaroverheen. Vooral het “Take me where their eyes...” gedeelte vind ik erg mooi. Het nummer bevat ook een vervormde stem die me wat doet denken aan wat Prince doet met zijn Camille alter-ego. Lekker nummer, maar wel een stapje terug ten opzichte van de briljante A-kant.
De oorspronkelijke CD-versie van het album bevat nog de Shep Pettibone Remix van dit nummer, maar geen idee waarom want het voegt weinig toe.

Hand To Mouth
Wederom een up-tempo nummer rondom een kale backingtrack. Dit nummer moet het vooral hebben van de sterke, sociaalkritische tekst. Het “Gods of America” gedeelte is het sterkste deel van het nummer. Ik vind het een goed nummer, maar denk dat een sobere bewerking (a-la ‘Mothers Pride’) beter had gewerkt.

Look At Your Hands
Voor mij de misser van het album. Een erg poppy nummer dat erg dicht tegen Wham! aan ligt. Het refrein (Na na na na na na) is veel te zwak, al is het tweede deel van het nummer wel sterker. Had deze vervangen voor eerder single 'A Different Corner' of had ‘Battlestations’ bewaard voor dit album (en ‘Look At Your Hands’ als Wham! track) en dit album had de volledige 5* gekregen.

Monkey
Het pakkende intro van ‘Monkey’ trekt me echter weer meteen het album in. Dit is andere koek. Een sterk nummer over verslaving rondom een pakkende beat.
De singleversie had een andere edit (geremixed door Jimmy Jam and Terry Lewis) en die vind ik zelfs nog sterker (mooi dreigend intro en sterkere beat). Ook bevatte de single enkele interessante alternatieve versies zoals een mooie A'Cappella-versie.

Kissing a Fool
De LP versie van het album sluit af met voor mij het op een-na beste nummer van de plaat. We bevinden ons in een rokerige kroeg en de band speelt een jazzy-nummer. Buiten het feit dat het wederom laat horen hoe getalenteerd George is, laat het ook horen hoe goed hij als zanger is die werkelijk alle genres aan kan met zijn stem.
De vocalen zijn naar eigen zeggen van George a cappella in 1 take opgenomen. Overigens was Kissing a Fool de werktitel van het album.

A Last Request
Zoals gezegd eindigt de CD versie van het album met een ander nummer, namelijk ‘A Last Request’. Het nummer heeft als ondertitel ‘I Want Your Sex: Rhythm 3’ en gaat inderdaad verder op de slome backingtrack van dat nummer maar staat er wel iets verder vanaf dan deel 1 en 2. Mooie sfeervolle track met trompetsolo.

Faith bevestigde in 1987 en 1988 nog maar eens met wat voor een talent we te maken hadden. In deze periode leek de muziekbusiness te draaien rondom George Michael, Prince, Michael Jackson en Madonna. Dat George voor dit alles een hoge prijs zou betalen, vol bijna dagelijkse verhalen in de Britse pers, en het roer graag weer om wilde gooien werd enkele jaren later duidelijk. We moesten maar eens zonder vooroordelen naar zijn muziek gaan luisteren.

1987 was een mooi muziek jaar. Ik ben blij dat ik die bewust kon meemaken. Al moest ik wel heel hard sparen om al dat moois te kunnen kopen, Prince Sign of the times, U2 Joshua Tree, dit album... Het kon niet op!
Wham! was geschiedenis, en het werd tijd dat George liet zien wat ie kon. (dat deed ie ook al in Wham, maar dat imago he...)

1.Faith (3:13)
De tonen van de Wham! song Freedom komen me tegemoet in kerk achtige sfeer. Michael lijkt met deze tonen zijn verleden defnitief achter zich te laten, en zegt ons dat we vertrouwen moeten hebben in wat komen gaat. Dit nummer vond ik als jochie geweldig. Nu, jaren later is dat enthousiasme wat gezakt. Nog steeds wel aardig, maar iets te simpel.

2.Father Figure (5:36)
Deze track laat meteen horen waar de man toe in staat is als songschrijver. Wat een klasbak is dit nummer zeg. Fantastische melodie, mooie dromerige muziek, en erg mooi gezongen. Het statement is gemaakt: George is hier, en hij is een blijver. De maxi cd single bevat een instrumentale versie van deze track, die ook erg de moeite waard is. Zeer bijzonder nummer.

3.I Want Your Sex (Parts 1 & 2) (9:17)
Het was 1987, en een titel als deze kon echt nog niet. George Michael deed 't gewoon. In vele landen verbannen van airplay, wat alleen maar voor meer verkoop zorgde. Slimme zet. Maar het nummer mag er ook echt wezen. De sex straalt ook van de muziek af. Lekker die beat, bas en drums. Mooie koortjes van Michael, gewoon een goed nummer. Ik kocht destijds de maxi single die deel 1, 2 en 3 bevatte. Jammer dat die versie er niet in zijn geheel op staat hier. De lp moet het doen zonder deel 3, en op de cd versie was het een bonus track, die dus nog los stond van deel 1 en 2. De 3 bij elkaar zijn simpelweg een erg mooi geheel, en zijn voor het album ruw uitelkaar gerukt. Deel 2 is een wat meer funky versie van de song, met wel andere teksten. Door de blazers doet het wel terug denken aan Wham.

4.One More Try (5:50)
Dit is altijd mijn één van mijn favoriete ballads geweest van George. Wat mooi gezongen! Het heeft alles, uithalen, hoge noten, een rauw randje in de stem, absoluut grote klasse. De unplugged versie die hij later zou doen had wat meer gospel invloeden, maar maakte het nummer zeker niet slechter. Zeer knappe song!

5.Hard Day (4:48)
De zwaar aanwezige bas valt op in dit nummer. Het ritme van de elektonische drums is opzwepend, en de zang van George opgefokt. En dat past bij de titel. Ik vind het een heerlijk nummer, maar omdat de remix versie ook de cd als bonus versie is verschenen, is dit nummer wat verpest voor me. Niet dat ik de remix slecht vind, maar ik koppel die twee versies altijd aan elkaar, en er is een overload geweest van dit nummer door de dubbele aanwezigheid denk ik. De versnelde stem van George aan 't eind vind ik overigens wel een geweldig deel van de song.

6.Hand to Mouth (4:36)
Deze song is een kritische noot naar de politiek in de USA van die tijd. De kritiek wordt neergezet in een dromerige sfeer qua muziek. Vocaal is de man weer top bezig. Het nummer heb ik destijds als B-kant van Faith al enorm grijs gedraaid, en ik hoor 'm nog steeds erg graag. Erg mooie song.

7.Look at Your Hands (4:37)
Een nummer wat me weer mee terug neemt naar de Wham periode. Het klinkt alsof het ook op Wham! - Make It Big (1984) had kunnen staan. Dit heeft natuurlijk te maken met de blazers die prominent aanwezig zijn. Zeer aanstekelijk nummer. Heeft me altijd verbaasd dat dit geen single is geworden. Het is geeïndigd als B-kant. Daar gaat mijn gevoel voor hitgevoelige songs.

8.Monkey (5:06)
George neemt op dit album serieuze problemen op zich, deze keer een drugs verslaafde vriend(in) die hij voor de keuze stelt, de drugs (monkey) of ik. Een felle George, ik vind 't mooi om te horen. De single versie is gemixt door de 2 heren uit de Prince stal (the Time) Jimmy Jam en Terry Lewis. Ik vind dat die mix afbreuk heeft gedaan aan het nummer, maar wederom heb ik 't mis, want de single deed het erg goed. Ik vind deze versie veel krachtiger, en de boodschap komt veel duidelijker over.

9.Kissing a Fool (4:40)
Mooie jazzy ballad. Een van de mooiste nummers van het album, de 6e single, en de minst succesvolle. Op songs als deze komt zijn stem echt tot zijn recht vind ik. Hij schijnt de zang in één take opgenomen te hebben, wat ik me ook echt kan voorstellen, want daar is de man toe in staat. Mooie afsluiter van de lp.

Dit album bewees dat hij wel veel meer dan alleen maar die zanger van die boy band was. Hij liet zien een zeer talentvolle zanger en songwriter te zijn. Het vreemde is dat hij dat eigenlijk ten tijde van Wham ook al liet zien, maar dat werd wat ondergesneeuwd door het imago van mooie mannen bandje. In feite is Wham George Michael, maar nog aan de lijntjes van de platenmaatschappij, en mentaal ondersteund door vriend Ridgeley.
Ik speel dit album nog altijd met veel plezier, en kan ook het recentere werk (ook al is dat niet veel) erg waarderen. ik heb de man ook al een paar keer live mogen aanschouwen, en ook daar bewijst hij een hele grote te zijn. Topplaat!

Vooroordelen ten spijt, is dit een heel erg fijne plaat.
Het openingstrio is van episch allooi, en daarna gaat het nooit echt fout.

Daarna ging het voor mij wel écht bergaf: de opvolger is nog te pruimen, maar daarna haak ik helemaal af...

Overigens: weggesleept uit de kringwinkel voor 1€ (vinyl), da's toch ook niet slecht, nietwaar?