George Michael - Faith (1987)

6 hitsingles maar liefst van dit album. Kissing a Fool vind ik nu verreweg het beste nummer. Ook One More Try vind ik knap staaltje zingen van deze man. De rest is absoluut nog de moeite waard, ook bijna 20 jaar later! Cd was destijds erg slecht opgenomen, tenminste, het geluid vond ik altijd zo zacht. Meerdere mensen dit gehad?

Met de verzamelaar Ladies... heb je al zijn mooie werk wel te pakken, dus die draai ik nog met enige regelmaat.

Om de een of andere reden ligt dit album tegenwoordig in de verkoopbakken met een lelijke pixelige hoesfoto, het lijkt of het boekje voor herdrukken slecht gekopieerd is ofzo. Afgelopen weekend zag ik de cd bij een groot warenhuis liggen voor 7 euro, mét scherpe hoes! En onder de vele stickers zat uiteindelijk nog de originele sticker met een verkoopprijs van 39,95 in guldens, haha.

In 1987 kocht ik als 10-jarige dit album op cassette, en heb die vervolgens grijsgedraaid. Een leraar op de basisschool draaide af en toe door ons meegenomen cassettebandjes in de klas, maar na een blik op de teksten weigerde de gereformeerde man een nummer van dit album te draaien. Tja, onderwerpen als sex, mishandeling en een zinssnede als 'I don't need no Bible' waren blijkbaar niet aan hem en voor onze tere kinderzieltjes besteed. Pff dan niet, des te interessanter werd deze muziek voor mij.

Een reden om dit album na jaren op cd aan te schaffen is dat I Want Your Sex (part I) niet op de verzamelaar Ladies & Gentlemen staat (en het voor de massa onbekende Part II om onbegrijpelijke redenen wel). Dit nummer, dat zo van de hand van Prince had kunnen zijn, maakte toendertijd flink indruk op mij en ik mag het nog steeds graag horen. Daarop volgde nog een rits uitstekende singles, waardoor uiteindelijk 6 van de origineel 9 tracks op het album met succes de hitlijsten in werden geschoten. Alleen was de singleversie van Monkey een (betere) remix van de albumversie.

De overige nummers zijn ook prima, waarvan Hard Day mij het minst ligt en laat nou juist daarvan een overbodige remix zijn toegevoegd. Hand To Mouth was altijd een van mijn favorieten, maar bij herbeluistering blijkt dat ik met name Look At Your Hands nog steeds erg goed vind.

Dit is na jaren nog steeds een uitstekende plaat, waarbij vooral zijn laatste album Patience schril afsteekt door het gebrek aan consistent sterke songs. Faith was een combinatie van creativiteit, sterke composities en controversie. Een droomdebuut van een (voormalig) tieneridool met wat mij betreft een van de beste stemmen uit de muziekindustrie.

George Michael en Adrew Ridgeley vormden samen Wham een van de meest succsesvolle tienerpop duo's uit het midden van de jaren 80. In vele tienerkamers hingen posters van Wham en vnl. George Michael ze waren niet uit de tienerbladen weg teslaan in die dagen.
Groot was dan ook de schok die door tienerland ging toen ze in 1986 besloten het voor gezien tehouden. Na hun afscheidsconcert voor ruim 72.0000 uitzinnige tieners in het Wembley Stadion was het gedaan voor de 2 heren.

George Michael was de populairste van de 2 en het was dan ook niet geheel onverwacht dat hij solo verder zou gaan.

Toen Faith uitkwam was duidelijk dat hij niet verderging op de weg waar Wham was gestopt, het tieneridool was volwassen geworden.
Faith is een album dat getuigd van het vakmanschap van een artiest die opzoek is naar een nieuwe weg de combinaties op het album van Pop, Dance en R&B maken duidelijk dat hij meer wil dan aanbeden worden voor zijn "looks and moves" al blijft dat natuurlijk wel een deel van zijn imago. Eind 1987 liepen ineens hele volksstammen met een stoppelbaardje en kruisje in het oor.

De muziek op Faith is van een geheel andere orde dan die van Wham, waar Wham georienteerd was om hits te produceeren ging hij op Faith veel dieper en verfijnder tewerk.
Faith een album dat begint met een referentie aan Wham, het orgel laat de eerste tonen van de Wham hit Freedom horen om daarna over tegaan op een akoestische gitaar en te evalueren tot een zeer goede en voor die tijd eigentijds popnummer. Het album gaat verder met het schitterende en droomerige liefdes nummer Father Figure om daarna met het sexuele I Want Your Sex definitief afterekenen met zijn verleden.

De rest van het album bevat nog een aantal zeer sterke pop-songs ao. One More Try, Hard Day en Monkey. Op Kissing a Fool flirt hij zelfs een beetje met Jazz.
Het album is een cohorent geheel dat geheel op het conto van George Michael kan worden gezet.

George Michael had 1 album nodig om zijn verleden achter zich te laten en zich te voegen bij de groten in de popmuziek van die dagen (Madonna, Prince en Michael Jackson)

Mijlpaal in de jaren 80 en het album staat wat mij betreft nog steeds fier overeind.

4.5*

Laten we vooral ook niet vergeten dat hij veruit de meest getalenteerde van de twee was, eigenlijk had hij het vehikel Andrew Ridgeley nergens voor nodig...

Dit album toont vooral heel erg hoe George Michael gezien wilde worden: als serieus te nemen artiest, wat al begint met de cover. Op volgende albums zou hij dit verder doorzetten, tot hij op een gegeven moment zo serieus werd dat zijn muziek die van Sting voorbij streefde in saaiheid.

Maar goed, op dit album was het nog niet zo ver. Hier een aardige afwisseling van ballads en up-temposongs, waarbij die ballads toch redelijk in het verlengde liggen van ballads uit het Wham!-tijdperk (met name A different corner, overigens een solo-nummer), terwijl de up-temponummers al wat meer een eigen karakter hebben, met name een nummer als I want your sex.

De opvolger vind ik eigenlijk nog wel wat sterker en die heeft vooral de tand des tijds mijns inziens ook wat beter doorstaan, dit blijft toch wel heel erg een product van de jaren '80, maar zeker geen slechte.

FAITH 1987

Die pose op de hoes. In de macho look ontmoeten straight en gay elkaar.
Faith markeert de muzikale bevrijding van de componist en zanger George Michael.

Commercieel speelt deze homo voorlopig nog met de harten van de Wham! bakvissen.
Pas op de volgende langspeler zal hij nadrukkelijker uit de spreekwoordelijke kast kruipen.

Niet toevallig dus dat de titeltrack begint met de akkoorden van de Wham! hit Freedom.
Die drang naar artistieke vrijheid zou Michael later in een juridisch steekspel met Sony storten.

De titelsong werd in de Benelux de grootste hit van het album en de bijhorende jukebox clip
waarin George gitaar fakend met de jeanskont schudt, knipoogt naar Bruce Springsteen.

Zo'n song als Father Figure doet ongetwijfeld het oestrogeen-peil in menig puberhartje overkoken.
Zo'n George Michael die je in het oor komt fluisteren dat hij zich als een vader over jou zal ontfermen.
Daar kunnen al die macho pukkel-hoofden uit je klas natuurlijk menig puntje aan zuigen.

Hij wist wel van aanpakken, die Griek. Maar muzikaal ontvouwt Father Figure zich tevens
als een perfect popjuweel. Een song in het jaren 80 grensgebied tussen soul en de latere R&B.
Met een mooie, orkestrale inkleuring en een ritmische vingerknip die Michael Jackson jaloers maakt.

En alsof dat nog niet genoeg is, kwam Michael (George dus) met een ritmisch drieluik op de proppen
dat veel meer organisch klinkt dan de digitale breaks die Michael (Jackson hier) op Bad (1987) ophoestte.

Ik herinner met het verhaal van een Wham! bakvis die geschandaliseerd was door het onderwerp
van I Want Your Sex en die meteen haar George Michael posters van de slaapkamer muren rukte.

In de gekke wereld van de popmuziek werd de Griekse halfgod die men ooit te sissy voor woorden vond
nu dankbaar ingehaald door de jongens die op het ritme van I Want Your Sex op poesjesjacht gingen.
Het nodige testosteron werd daarbij aangevuurd door het pompende blazersarrangement.

Tijd om even te chillen, moet Michael gedacht hebben, toen hij One More Try als vierde song
in de tracklijst zette. Een ballad met het gehalte van een soul klassieker die je eerder zou verwachten
van bijvoorbeeld een Whitney Houston. Een lied met naar mijn smaak net iets te veel vocale hoogstandjes.
De emotie moet dan vooral komen van het zingen zelf en minder van de compositorische kwaliteiten.

Je zal het misschien niet geloven, maar op dit album staan ook een paar nummers
die het niet schopten tot mega hitsingle. Hard Day, dat gek genoeg wel beloond werd met een remix,
wordt in zijn hitpotentie enigszins gefnuikt door een iets te opdringerig ritmepatroon. Een dieptepunt.

Het mid-tempo nummer Hand to Mouth blijft ook niet erg lang hangen.
Toch scoort de song hoog genoeg op de sensualiteitsschaal om mooi in het verlengde
van de bekendere songs van het album te liggen. De zanger mijmert in de tekst over Amerika,
waar hij qua hitparade-succes achteraf zo mogelijk nog betere cijfers kon voorleggen dan in de UK.

Van de minder bekende songs is Look at Your Hands mijn favoriet.
Hier horen we een wat meer funky aanpak die weliswaar een beetje aan Wham! doet denken,
maar in tegenstelling tot de twee vorige nummers vlotjes uitnodigt tot swingen. Mooie solo's ook.

Het verschil tussen zo'n knoeperd als bijvoorbeeld Monkey en het latere werk,
vind ik de puike hit-gevoeligheid, waarvan de meeste songs op Faith wel doordrongen zijn.
In de jaren 90 primeren naar mijn smaak de beats of de stemvirtuositeit te veel op de melodie.

Op de afsluiter Kissing a Fool krijgen we een croonende George Michael te horen.
En die gimmick zit hem met zo'n stem natuurlijk net zo gegoten als de vereiste smoking.
Een jazzy arrangement waarmee deze song beter uitpakt dan die andere ballad One More Try.

De oorspronkelijke cd-release liet I Want Your Sex bij wijze van request
nog eens terugkeren in een mid-tempo lounge arrangement. Merkwaardig genoeg
voorafgegaan door een remix van Hard Day die op de remaster weer werd weggelaten.

Een plaat die omwille van het vakmanschap en de hitpotentie een 5 verdient,
maar waarop de drie niet-singles slechts 3 sterren om het lijf hebben. 4 is billijk.

George Michael is natuurlijk een bekende naam in de popmuziek, en volgens mij ook algemeen geaccepteerd.
Toch moet het voor hem ook een moeilijke stap zijn geweest om Faith uit te brengen.
Wham! Had de status van tieneridolen, en de klap was ook groot bij de verliefde tienermeisjes toen daar de stekker uit werd getrokken.
George Michael wist gelukkig solo al aardig te scoren met Careless Whisper en A Different Corner, dus men wist wel dat hij het in zich moest hebben om ook een goed album te maken.
Toch wist hij met de eerste single I Want Your Sex aardig te shockeren.
Niet alleen de tekst was heftig voor de jonge pubers, ook de clip zorgde voor de nodige onrust, terwijl de vrouwelijke leden van Prince & the Revolution er al jaren bij liepen als de modellen.
Nee, er was meer aan de hand; I Want Your Sex was geen romantisch knuffelrock achtig nummer als eerder solowerk, en bepaalde Wham! singles.
Tevens was het geen vrolijk huppelnummer waarmee het tweetal ook aardig wist te scoren.
I Want Your Sex is vergelijkbaar met het latere nummer Outside, en eigenlijk geen geschikte eerste single als introductie van Faith.
Duidelijk dat George Michael een statement wilde neer zetten, en daar in slaagde, maar hij had beter voor het titelnummer kunnen kiezen.
Vervolgens zou de overgang naar de zwoele jazz en soul nummers prima scoren, want er staan genoeg hoogtepunten op.
Father Figure vind ik hem echt op zijn best, wat is dit een heerlijk nummer.
One More Try en Kissing A Fool zitten daar voor mij maar net onder.
Nog steeds vind ik het album Faith het sterkste wat George Michael solo of met Wham! heeft gemaakt.
Er werden 6 succesvolle singles uit gebracht, en men was uiteindelijk al snel Wham! vergeten, wel zielig voor die andere van dat stel, maar die had dan wel weer het geluk dat hij kon trouwen met een van die mooie dames van Bananarama.

1987 was een mooi muziek jaar. Ik ben blij dat ik die bewust kon meemaken. Al moest ik wel heel hard sparen om al dat moois te kunnen kopen, Prince Sign of the times, U2 Joshua Tree, dit album... Het kon niet op!
Wham! was geschiedenis, en het werd tijd dat George liet zien wat ie kon. (dat deed ie ook al in Wham, maar dat imago he...)

1.Faith (3:13)
De tonen van de Wham! song Freedom komen me tegemoet in kerk achtige sfeer. Michael lijkt met deze tonen zijn verleden defnitief achter zich te laten, en zegt ons dat we vertrouwen moeten hebben in wat komen gaat. Dit nummer vond ik als jochie geweldig. Nu, jaren later is dat enthousiasme wat gezakt. Nog steeds wel aardig, maar iets te simpel.

2.Father Figure (5:36)
Deze track laat meteen horen waar de man toe in staat is als songschrijver. Wat een klasbak is dit nummer zeg. Fantastische melodie, mooie dromerige muziek, en erg mooi gezongen. Het statement is gemaakt: George is hier, en hij is een blijver. De maxi cd single bevat een instrumentale versie van deze track, die ook erg de moeite waard is. Zeer bijzonder nummer.

3.I Want Your Sex (Parts 1 & 2) (9:17)
Het was 1987, en een titel als deze kon echt nog niet. George Michael deed 't gewoon. In vele landen verbannen van airplay, wat alleen maar voor meer verkoop zorgde. Slimme zet. Maar het nummer mag er ook echt wezen. De sex straalt ook van de muziek af. Lekker die beat, bas en drums. Mooie koortjes van Michael, gewoon een goed nummer. Ik kocht destijds de maxi single die deel 1, 2 en 3 bevatte. Jammer dat die versie er niet in zijn geheel op staat hier. De lp moet het doen zonder deel 3, en op de cd versie was het een bonus track, die dus nog los stond van deel 1 en 2. De 3 bij elkaar zijn simpelweg een erg mooi geheel, en zijn voor het album ruw uitelkaar gerukt. Deel 2 is een wat meer funky versie van de song, met wel andere teksten. Door de blazers doet het wel terug denken aan Wham.

4.One More Try (5:50)
Dit is altijd mijn één van mijn favoriete ballads geweest van George. Wat mooi gezongen! Het heeft alles, uithalen, hoge noten, een rauw randje in de stem, absoluut grote klasse. De unplugged versie die hij later zou doen had wat meer gospel invloeden, maar maakte het nummer zeker niet slechter. Zeer knappe song!

5.Hard Day (4:48)
De zwaar aanwezige bas valt op in dit nummer. Het ritme van de elektonische drums is opzwepend, en de zang van George opgefokt. En dat past bij de titel. Ik vind het een heerlijk nummer, maar omdat de remix versie ook de cd als bonus versie is verschenen, is dit nummer wat verpest voor me. Niet dat ik de remix slecht vind, maar ik koppel die twee versies altijd aan elkaar, en er is een overload geweest van dit nummer door de dubbele aanwezigheid denk ik. De versnelde stem van George aan 't eind vind ik overigens wel een geweldig deel van de song.

6.Hand to Mouth (4:36)
Deze song is een kritische noot naar de politiek in de USA van die tijd. De kritiek wordt neergezet in een dromerige sfeer qua muziek. Vocaal is de man weer top bezig. Het nummer heb ik destijds als B-kant van Faith al enorm grijs gedraaid, en ik hoor 'm nog steeds erg graag. Erg mooie song.

7.Look at Your Hands (4:37)
Een nummer wat me weer mee terug neemt naar de Wham periode. Het klinkt alsof het ook op Wham! - Make It Big (1984) had kunnen staan. Dit heeft natuurlijk te maken met de blazers die prominent aanwezig zijn. Zeer aanstekelijk nummer. Heeft me altijd verbaasd dat dit geen single is geworden. Het is geeïndigd als B-kant. Daar gaat mijn gevoel voor hitgevoelige songs.

8.Monkey (5:06)
George neemt op dit album serieuze problemen op zich, deze keer een drugs verslaafde vriend(in) die hij voor de keuze stelt, de drugs (monkey) of ik. Een felle George, ik vind 't mooi om te horen. De single versie is gemixt door de 2 heren uit de Prince stal (the Time) Jimmy Jam en Terry Lewis. Ik vind dat die mix afbreuk heeft gedaan aan het nummer, maar wederom heb ik 't mis, want de single deed het erg goed. Ik vind deze versie veel krachtiger, en de boodschap komt veel duidelijker over.

9.Kissing a Fool (4:40)
Mooie jazzy ballad. Een van de mooiste nummers van het album, de 6e single, en de minst succesvolle. Op songs als deze komt zijn stem echt tot zijn recht vind ik. Hij schijnt de zang in één take opgenomen te hebben, wat ik me ook echt kan voorstellen, want daar is de man toe in staat. Mooie afsluiter van de lp.

Dit album bewees dat hij wel veel meer dan alleen maar die zanger van die boy band was. Hij liet zien een zeer talentvolle zanger en songwriter te zijn. Het vreemde is dat hij dat eigenlijk ten tijde van Wham ook al liet zien, maar dat werd wat ondergesneeuwd door het imago van mooie mannen bandje. In feite is Wham George Michael, maar nog aan de lijntjes van de platenmaatschappij, en mentaal ondersteund door vriend Ridgeley.
Ik speel dit album nog altijd met veel plezier, en kan ook het recentere werk (ook al is dat niet veel) erg waarderen. ik heb de man ook al een paar keer live mogen aanschouwen, en ook daar bewijst hij een hele grote te zijn. Topplaat!

George Michael maakte met Wham! leuk maar wel heel luchtige popsongs. En kan me voorstellen dat hij bij het ouder worden wel eens wat anders wou doen. Met Faith klinkt hij alvast zelfzeker en mag je toch spreken van een sterk (solo)debuut. In het titelnummer dat het album opent, hoor je op een kerkorgel Freedom van Wham! waarmee hij wat afscheid wil nemen van het vorige hoofdstuk.

Het album Faith is een sterk album in zijn genre. Geen evidentie voor een popzanger die zich toch ietwat opnieuw moet bewijzen. George Michael schreef ook de nummers en was producer van het album. Hij heeft de touwtjes strak in handen en dat hoor je wel. Een mooi album!