Buggles - The Age of Plastic (1980)

Als ik iemand naar zijn mening vraag over The Buggles krijg ik altijd hetzelfde antwoord: "Is dat niet die one hit wonderband van Video killed the radio star?"

Dat is het bittere noodlot van een groep die voor altijd en eeuwig verbonden is met het geboortelied van MTV.

In feite hebben The Buggles ook maar twee albums gemaakt. Maar wie denkt dat de bandleden nog teren op de royalties van die superhit uit 1979 komt bedrogen uit.

Het creatieve Buggle hart werd namelijk gevormd door Trevor Horn en Geoffery Downes. Jawel, de heren die beiden ook deel uitmaakten van supersymfoband Yes. De Trevor Horn die baanbrekend productiewerk verrichtte voor o.a. Frankie Goes To Hollywood, ABC, Pet Shop Boys en Band Aid. En de Geoffrey Downes die na zijn avontuur met Yes de supergroep Asia stichtte. Gelikte en gevierde namen dus.

En gelikte en gevierde muziek, want The Age of Plastic is een genot in alle opzichten. Heerlijke compromisloze popdeuntjes, het ene nog malser dan het andere.

Video mag dan misschien de enige echte classic zijn, nummers als The Plastic Age, Elstree, Clean Clean en I Love You Miss Robot
bulken van verslavend sentiment uit de prille eighties. Zalig...

Eigenlijk had ik verwacht dit synthesizer album van Trevor Horn hoger te beoordelen, maar nu ik het na lange tijd weer eens luister, vallen een aantal liedjes mij toch tegen. Ze klinken gedateerd en zijn toch wat minder dan de wel goede nummers op album. Soms klinkt het daarom te eentonig.
Minder vind ik Kid Dynamo, I Love You, Clean Clean & Astrobody. Goed tot geweldig vind ik Johnny on the Monorail, Elstree, Living in the Plastic Age en last but not least de niet stuk te draaien supersingle Video Killed The Radio Star. Al zetten ze dat briljant nummer op alle 80's compilaties, ik ga 'm niet skippen.

Samen met bands als New Music vormde dit rond 1980 een klasse apart. Hip, nieuw, creatief en tegelijk met een klank vol heimwee. De kille megafoon-stem was geleend van Flash and the Pan, denk ik. Heel functioneel hier waar het gaat over vervreemding in de robotmaatschappij. We konden er toen nog om lachen, nu inmiddels realiteit aan het worden. Mensen zijn nummers, anoniem en o zo eenzaam in de plastic robotwereld met alleen maar schermpjes. Herkenbaar?

Fantastisch geproduceerd album met prachtig gevonden intro's en outro's.

Op reis door de new wave van 1979 kom ik bij Buggles en Video Killed the Radio Star. Mijn vorige halte op deze tocht was het titelloze debuut van The Raincoats, een groep uit de Londense kraakwereld.
Daar sloeg ik een bruggetje naar dit The Age of Plastic met de woorden "Een randgevalletje, want vinden we daar wel new wave?" Het korte antwoord op die vraag: NEE. En toch.

Begin november 1979 zat ik gekluisterd aan de radio en hoorde hoe Video Killed the Radio Star de Nationale Hitparade betrad, halverwege die maand op #16 piekend. In oktober was het liedje in het VK #1 geworden. In diezelfde maanden had ik synthpop gehoord van Orchestral Manoeuvres in the Dark (Electricity, mei), Tubeway Army (Are 'Friends' Electric?, juli) en Gary Numan (Cars, september), al in 1977 al voorgegaan door de synthesizers van Giorgio Moroder (bij Donna Summers I Feel Love) en Jean-Michel Jarre.

Bij OMD en Tubeway Army/Gary Numan was het alternatiever dan bij de namen uit '77 en diezelfde aanpak klonk bij de Buggles. En dus was het new wave, vond ik. Ik weet niet meer of ik de videoclip heb gezien, maar die straalt dezelfde nieuwe aanpak uit.
Album The Age of Plastic doet conservatiever aan. Soms lieflijk als Alan Parson's Project: I Love You (Miss Robot), Elstree en Astroboy. Het semi-instrumentale Island doet aan 10CC denken.
Vaker is het pittiger. Behalve de hitsingle geldt dat voor opener The Plastic Age, Kid Dynamo, Clean, Clean en het fraaie Johnny on the Monorail. Bij de bonussen die in 2000 op cd verschenen staat het pakkende Technopop, met een saxofoon als horen we hier Spandau Ballet. Maar die moesten nog doorbreken.
Bovendien is The Age of Plastic in teksten vooruitziend. Leg bijvoorbeeld de ontwikkelingen van 2024 rond kunstmatige intelligentie eens naast de tekst in het eerste couplet van Video Killed the Radio Star: "They took the credit for your second symphony - Rewritten by machine on new technology".

In 1980 werd de kern van Buggles, Trevor Horn en Geoff Downes, onderdeel van Yes (!) bij het album Drama. Begin 1981 viel die groep uit elkaar en reeds datzelfde jaar verscheen de tweede Buggles, Adventures in Modern Recording genaamd.
Video Killed was in 1981 de eerste videoclip bij MTV, zoals deze minidocu vertelt. Trevor Horn kwam ik vervolgens tegen als producer van Yes' hitalbum 90125, Geoff Downes bij symfosupergroep Asia.

Als naam binnen de new wave is Buggles een over-de-randgeval. Maar wél één die bewees dat popliedjes en new wave zeer wel samengingen, al dan niet met synthesizers. Zie maar wat er in 1980 opdook aan namen zoals het debuut van Duran Duran of Ultravox' Vienna. Of de successen die The Stranglers zouden gaan behalen (Golden Brown!). Daarmee is Buggles wel degelijk relevant voor deze stroming, waarbij de term sowieso een containerbegrip is.

Laat ik nóg een randgeval in new wave aandoen: dat van Marianne Faithfull, een naam die al in 1964 opdook in de hitlijsten. Eveneens in november 1979 bracht zij Broken English uit, synthesizers omarmend.