Buggles - Adventures in Modern Recording (1981)

Aardig stukje over Trevor Horn en dit album:

Het 'lost album' van Trevor Horn - Alles over popmuziek - VKBlog - de Volkskrant

Mooi, aanbevelenswaardig stukje van Gijsbert Kramer.

Het blijft echt heel bijzonder dat Trevor Horn na Adventures in Modern recording besloot te stoppen met de band en zich helemaal te richten op de productie.

Dat heeft hij overigens heel veel en heel goed gedaan. Een enorme hoeveelheid aan bands maar ook in stromingen.

Het is mij ook een raadsel, dat Adventures in modern recording blijkbaar zo negatief is ontvangen dat het in veel landen niet eens werd uitgebracht. Je kunt je dat gewoon niet voorstellen als je de cd weer draait.

Achteraf was hij misschien een ver vooruitlopende pionier die er niet in wist te slagen anderen te overtuigen van zijn kwaliteiten. In een tijd (1981, 1982) waarin niet in één zin is samen te vatten welke muziekstroming(en) er eigenlijk de toon voerde.

Iets minder dan "The Age of Plastic", maar toch fantastisch. Een grote inspiratie, The Buggles.

Zeer fijn album over de hele linie, met als hoogtepunten I Am a Camera en Lenny, en als dieptepunt de ietwat korte duur van het album.

Dat 'gedateerd' klinken vind ik trouwes een zeer relatief iets, je kan enerzijds wel beweren dat iets waar geen datum op te kleven valt tijdloos is, anderzijds is popmuziek een waargave van tijdsgeest en wat dat betreft niets zo fijn als de wondere popmuziek uit de vroege 80's.

Helemaal mee eens!

Op Drama van Yes komt I Am A Camera ook weer langs.

Deze plaat heb ik ooit opgeduikeld in de tweedehands vinylwinkel, het onvolprezen Dropstyle in Hoorn. Reden: het liedje Lenny dat ik als achtjarige al prachtig vond toen het een klein hitje was.
Ik heb me weer eens gewaagd aan de hele langspeler en die valt me toch niet mee. Te veel elektronica is ook niet goed voor een mens, althans niet voor Jumpjet. Op z'n beste momenten lijkt de muziek erg veel op Yes (hoe kan 't ook anders) inclusief Anderson-achtige vocalen. Maar met Yes ben ik eigenlijk ook al jaren klaar.
Lenny blijf ik koesteren, het hierboven al genoemde I am a camera mag er ook zijn. Maar 2 uit 8 levert geen voldoende op.

Laat ik Jenny nu net een van de mindere nummers vinden van dit verder uitstekende album. Songs die er voor mij uitspringen zijn vooral 'I Am a Camera' en 'Vermillion Sands'. Vooral de laatste is een juweeltje. Maar eigenlijk kent dit album dat voor mij tot de hoogtepunten behoort van de beginjaren tachtig helemaal geen zwakke nummers. Wat me wel opvalt is dat dit album op MusicMeter relatief weinig stemmen heeft. Dit album was zo ver ik mij kan herinneren toch behoorlijk populair in 1981 en daarop volgende jaren.

4,5*

Dit album had populair kunnen zijn begin jaren '80 ware het niet dat het uiteindelijk in sommige landen beperkt of zelfs niet is uitgebracht. Op CD was dit jaren moeilijk te krijgen. Het mag een raadsel zijn waarom, want dit vervolg op The Age of Plastic is een prima langspeler. Het is - zeker over het geheel genomen - ook beter dan de voorganger omdat er meer (echt) goede songs op staan. Ook is het een gevarieerder album geworden. Hoogtepunten voor mij zijn toch die 2 uitstekende singles (die ik op 7" had en veel draaide) Lenny & I Am A Camera, de titelsong en Rainbow Warrior.

Mooie en destijds vooruitstrevende pop plaat,nog steeds prima te doen.Vooral Lenny vind ik een prachtig nummer.

Een leuk en origineel album. Mag ik graag af en toe naar luisteren! Beter dan zijn voorganger.

Wat mooi, een album als dit wordt met de jaren eerder een klein sociologisch geschiedenisboekje of een tijdsschets dan een cd met popmuziek.
Pareltje (voor wie het kan appreciëren). Net als New Musik.

De songs zijn ook verrassend veelzijdig, geen doorsnee synthpop, maar evengoed invloeden van bands als Tangerine Dream of Pink Floyd.

Die intro van Inner City lijkt wel een heel grote 'inspiratie' voor Wrap your arms around me van de welbekende Abba zangeres.

Nu ik de LP weer eens draai, valt me op hoe de stem van Trevor Horn op die van Jon Anderson lijkt. Trevor Horn was ook weer de producer van Jon Anderson in 1983 op Owner of a Lonely Heart.van Yes.

En eenmalig leadzanger op Drama, het Yesalbum uit 1980, waar ook Geoff Downes de andere Buggle op speelt.
Er was dus al een lijntje.

En na Yes & the Buggles volgde the Art of Noise voor Trevor Horn, als artiest dan. Als producer in de jaren '80 o.a. The Lexicon of Love van ABC en natuurlijk Frankie Goes to Hollywood & Propaganda. En nog veel meer zoals nummers als Slave To The Rhythm van Grace Jones, Belfast Child van Simple Minds & Left To My Own Devices van Pet Shop Boys. The sound van deze door Horn geproduceerde muziek ligt deels in het verlengde van de muziek van dit album: Adventures in Modern Recording uit 1981. Een toepasselijke titel kan je dus wel zeggen.

Een leuk en divers album. Maar beter dan zijn voorganger??? Dacht het niet!

Die link legde ik ook! Ook de zang, en het experimentele. Best bijzonder dat we beiden die link legden want niet echt een grote/bekende naam.

Adventures in Modern Recording staat niet op mijn streamingplatform, dus luister ik 'm via JijBuis. Ik behandelde hun debuut in het kader van new wave. Was dat al een twijfelgeval, hier is dat nog meer het geval. De overeenkomsten met het Yes van de jaren '80 zijn groot, wat uiteraard allesbehalve verwonderlijk is: beide leden Trevor Horn en Geoff Downes combineerden dit met de voormalige symforockgroep.

Error in mijn hokjeshoofd, zéker in 1983. Je hebt new wave en dat is heel anders dan symforock. Buggles bestempelde ik als popwave, maar met de toetreding tot Yes en die klapperrrr Owner of a Lonely Heart (namelijk in 1983 niet van de radio af te slaan) vloeiden die twee in elkaar over.
matthijs en Man of Sorrows vergeleken het terecht met New Musik. Popmuziek met veel synths en liedjes met kop en staart. Althans, niet zo uitgesponnen als symforock. Is het dan adult oriented rock? Of synthesizerpop? Of mag ik er het zelfverzonnen etiket symfowave op plakken?

Het hokjeshoofd kwam er niet uit. Ik laat het maar uit mijn afspeellijsten met new wave, desondanks is het attractief en knap gemaakt. In november 1981 haalde I Am a Camera een schamele éénweekse notering in de Nationale Hitparade en wel op #46; Tipparade bij Veronica. Lenny kwam in april tot #17, bij Veronica #23 en klinkt helemaal als Yes of Jon Anderson solo.
Later dat decennium nog meer in verwarring door die dekselse Trevor Horn, die als producer kapitein aan boord was bij Art of Noise, ABC, Malcolm McLaren, Spandau Ballet, van überwaarde bij Frankie Goes To Hollywood en dan zijn er ook nog Grace Jones, Propaganda, Simple Minds, Paul McCartney en Rod Stewart. Dat alleen al in de jaren '80! Een lijst die ONvolledig is bovendien en nu al met zulke uiteenlopende namen en stijlen. Zie ook wat west daar vier jaar geleden over noteerde.

Muziekgenres kunnen helpen om duidelijkheid te scheppen in de stortvloed aan namen, albums en singles. Maar niet altijd. Desondanks zijn pakkende liedjes gewoon pakkende liedjes, zoals op deze Buggles.
Muziek die me ook doet denken aan de LP-show op Hilversum 3, later CD-show, van wijlen radio-dj Wim van Putten bij de TROS op donderdagavonden. En aan (toen nieuwe) progrockgroep IQ, één van de groepen die symfo een tweede leven brachten. Melodieuze, ietwat gladde maar ontzettend vernuftig in elkaar gezette muziek.

Ja hoor, dat mag. Ik vind dat eigenlijk wel een passende term, vooral op dit tweede album van The Buggles, en dus minder van toepassing op die eerste. Nou komt het natuurlijk ook doordat Horn en Downes tussen de twee Buggles-albums door waren toegetreden tot Yes, een move die ik destijds absoluut niet zag aankomen en op papier ook totaal niet vond passen.

Hoewel ik toen al Yes-fan was, hoorde ik het album Drama pas een paar jaar na verschijnen, ergens diep in de jaren tachtig. En dus was het wel verrassend om op dat album ineens de oerversie van I am a camera te horen (op dat Yes-album heet het nummer Into the lens. De bonustracks op de CD-versie van Adventures herbergen op zijn beurt dan weer een oer- annex demoversie van Fly from here, een nummer dat nog eens vele jaren later zowaar de titeltrack van het Yes-album Fly from here zou gaan vormen.

Dit album, hoewel zeer elektronisch van aard, heeft meer prog-invloeden dan het debuut. Met name Vermillion Sands is een soort Bohemian Rhapsody in het klein, met tempowisselingen en stijlveranderingen die maken dat het nummer ogenschijnlijk (orenschijnlijk - is dat eigenlijk wel een woord?) van de hak op de tak springt. Maar wat zit het ingenieus in elkaar.

In feite was dit al een verkapt solo-album van Horn, want Downes was in de tussentijd toegetreden tot Asia en bemoeide zich slechts zijdelings met dit album. Op deze plaat, waarop als een van de eerste keren in de popmuziek veelvuldig de Fairlight CMI wordt ingezet - kun je al een beetje horen in welke richting Trevor Horn zich later als producer (en in mindere mate als vocalist en bassist) zou ontwikkelen. Als je goed luistert kun je hier al orkestraties en sample-trucjes vinden die hij in later, beroemd geworden werk voor anderen veelvuldig zou toepassen.

Ik ben er nog niet goed uit elke van de twee Buggles-albums ik nou beter vind. Meestal is dat het meer songgerichte debuut, maar deze heeft toch ook wel een warm plekje in mijn hart. Trouwens, voor wie dit leuk vindt, is het jaren later verschenen album van The Producers (Horn samen met o.a. Lol Creme en voormalig ZTT-assistent Steve Lipson) ook een aanrader. Producerspop zou ik dat album willen noemen: sterke liedjes waar productionele foefjes fijnzinnig aan zijn toegevoegd zonder dat ze het songmateriaal gaan overheersen.

gaucho leert mij zojuist datJoh! Wát een leuke wetedingen! Dank!

...en wat ik al schreef: de CD-versie van dit album bevat bij de bonustracks een oerversie van Fly from here, dat de toenmalige samenstelling van Yes (inclusief, opnieuw, Trevor Horn) kennelijk in 2010/2011 uit de mottenballen viste om het te promoveren tot de titeltrack van dat album.

In dit geval beschikte ik eerder over die CD-versie van dit Buggles-album, dus ik kende het al een beetje. Maar zeker zoveel jaar na dato, dan weet je echt niet wat je hoort. Hoewel de Yes-versie aanzienlijk verschilt, hoor je wel dat het hetzelfde nummer is. Op de Buggles-CD is de demoversie bovendien verdeeld in twee stukken: part 1 en part 2. Hoe prog wil je het hebben? )

Jammer dat deze zo slecht te vinden is op streaming sites, alleen op YT staat / stond een rip van de CD met al die bonustracks. Waarvan ik de meeste niet zo interessant vond.

"Into the Lens" vond ik in die YES-gedaante niks, maar dat komt natuurlijk omdat "I Am A Camera" samen met "Lenny" en "Beatnik" mijn favorieten zijn op dit album.

Beide Buggles albums zijn het summum van het beste wat Synthpop te bieden had in die periode. Volgens mij vooral bedoelt om Trevor Horn in de schijnwerpers te zetten van de platenbazen als iemand die je kunt inhuren als producer. Heerlijke visitekaartjes.

Dit album vormt muzikaal meer één geheel dan de voorganger, beiden zijn geweldig. Er is maar 1 synthpop album die deze beiden topt en dat is het debuut van Lio, al is het Pop gehalte daarvan veel hoger.

Ik heb ook geen idee waarom dit album niet op Spotify staat.
Heel irritant, al heb ik de cd.
Het eerste album staat er wel op, maar hier wordt blijkbaar nog gesteggeld om de rechten....
Het heeft er overigens ooit wel op gestaan.

Vooral vreemd omdat het eerste album er wel op staat, maar de tweede dus niet. Even gvraagd aan AI. Die meldt, voorzover we dat nog niet wisten: De beschikbaarheid van muziek hangt volledig af van de licentieovereenkomsten tussen de platenmaatschappij en Spotify. Als een album offline gaat, komt dat meestal doordat a) het contract tussen de rechthebbenden en Spotify is verlopen en er opnieuw moet worden onderhandeld; b) Er een juridisch geschil of overname is geweest rondom de rechten van de muziekcatalogus van de band; of c) de rechten exclusief zijn ondergebracht bij een andere streamingdienst.

AI is duidelijk niet bij de tijd, want even verderop meldt het: Goed nieuws: Inmiddels is het album wel weer te beluisteren op Spotify! Je kunt het album en de bijbehorende nummers direct vinden via het Adventures In Modern Recording Album op Spotify. Helaas, de link naar S. toont wel de nummers, maar ze zijn niet afspeelbaar. Het zal dus af en aan zijn.
Tja, dat is nu eenmaal het risico met streamingdiensten. Ek en consorten willen graag alle muziek ter wereld kunnen aanbieden, maar soms kan dat niet, om uiteenlopende redenen. Soms vind ik iets onvindbaars nog wel eens terug op YouTube of een ander kanaal (zo ook hier; probleem opgelost. En wanneer ik het album echt waardeer, koop ik gewoon de LP of de CD. Maar daarin ben ik ouderwets, geloof ik.

Aanvulling (en zelf maar even opgezocht): Op een vrij recente post op Instagram zegt Trevor Horn doodleuk dat-ie er 'nog iet aan toegekomen is ('I haven't gotten round to doing it yet'). Klinkt een beetje als ene smoes, zeker als je bedenkt dat het album er ooit wél op stond. Maar misschien binnenkort.

Misschien juist zoiets als "into the lens" vs "I am a camera" - zie dat Rhino in 2023 een YES verzamelaar had uitgebracht misschien dat dit conflicteert ?

Hoop dat het terugkeert op streamingsites want deze staat wel in mijn top 100 meest beluisterde albums.

Dan zet je toch gewoon de LP of de CD op? En anders kun je de expanded edition gewoon vinden op YouTube. Ik snap het probleem nooit zo als mensen klagen over 'het staat niet op Spotify'. Alsof vriend Ek de maat der dingen is als het om muziek gaat.

Nou ik toch een beetje aan het spitten ben op het internet: dit is natuurlijk ook goud! Niet alleen werden Horn en Downes tijdens de opnames van Adventures gevraagd om toe te treden tot Yes (dat toevallig in een naastgelegen studioruimte aan het opnemen was en plotseling Anderson en Wakeman zag opstappen), ook is er een duidelijke link te leggen tussen de Buggles en ABC.

Want Trevor Horn was tijdens het afronden van Adventures ook al bezig met zijn productie voor The lexicon of love. En omdat the Buggles op dat moment geen band meer waren (Downes was al bezig met Asia), maar voornamelijk Horn solo, liet hij zich voor de Toppop-clip van Lenny (dat alleen in Nederland een hit werd) begeleiden door ABC. Episch toch?

Het gemak dient de mens, en Spotify is een enorm gemak als het album daarop staat. Het staat er volgens mij nog steeds op alleen niet beschikbaar in Nederland.

Stond er trouwens niet op de voorpagina van mume een stukje over Spotify en het niet uitkeren van royalties indien er minder dan 1000 stream per maand worden gegenereerd ? Kan me voorstellen dat sommige artiesten dan maar besluiten om het dan NIET beschikbaar te maken, als ze er toch niets of te weinig aan kunnen verdienen.

Het vinyl album heb ik nog niet (kunnen) rippen en mijn platenspeler is al jaren geleden overleden. Moet eigenlijk de tweedehands markt op om daar iets aan te doen. vrugha had je sites waar je geripte albums kon vinden maar ze zijn er niet meer.

Dat laatste zou kunnen. Soms verschilt het inderdaad per land of per regio, is ook mijn indruk.

Wat maakt Spotify overigens gemakkelijker dan YouTube? Ik zie het verschil niet zo (afgezien van de beelden).

Ja, dat laatste vond ik vroeger ook een zegen. Vooral als het ging om albums die in fysieke vorm heel moeilijk te vinden zijn. Daar heb ik nog aardig wat gebrande CD's aan overgehouden met albums die niet of nauwelijks elders te vinden zijn. Maar inderdaad: je vindt dat soort sites haast niet meer. Maar ik denk dat die ontwikkeling toch vooral te wijten is aan Spotify en consorten...