David Bowie - Glastonbury 2000 (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: David Bowie - Glastonbury 2000 - dekrentenuitdepop.blogspot.com

David Bowie was in 2000 al in de nadagen van zijn carrière op het podium, maar verkeerde op Glastonbury 2000 in grootse vorm

Op voorhand leek het zoveelste live-album van David Bowie dit jaar me niet zo heel interessant, maar het optreden dat de Britse muzikant gaf als hoofdact op de 2000 versie van Glastonbury is verrassend sterk. De band speelt hecht en gloedvol, Bowie is goed bij stem en in een goed humeur en de setlist is om je vingers bij af te likken. Op het Britse festival podium doet Bowie een fraaie greep uit een breed en veelzijdig oeuvre en bijna alles dat hij en zijn band aanpakken is goed op deze memorabele avond. Ook Glastonbury 2000 is daarom weer een live-album waar de Bowie fan niet omheen kan.

Er zijn dit jaar al aardig wat live-platen van David Bowie verschenen. Op Record Store Day verscheen het werkelijk geweldige Welcome To The Blackout, dat de Britse muzikant op zijn allerbest laat horen tijdens de roemruchte Isolar II tour uit de late jaren 70. Vervolgens verscheen een aantal weken geleden de box-set Loving The Alien, waarin werd teruggeblikt op de Serious Moonlight tour uit het begin van de jaren 80, waarin Bowie nog altijd in zeer goede vorm verkeerde, en op de Glass Spider tour uit de late jaren 80, die ik al een stuk minder interessant vond.

Deze week verscheen Glastonbury 2000, waarop we Bowie aan het werk horen als hoofdact op het legendarische Britse popfestival. Vier jaar later zou het Britse icoon stoppen met touren na een hartaanval, maar in 2000 had hij er nog hoorbaar zin in.

Bowie had in 2000 zeker niet zijn beste kapsel, maar speelde volgens velen wel met de beste band die hij ooit had. Er is inderdaad niets mis met de band waarin onder andere gitarist Earl Slick, bassiste Gail Ann Dorsey, drummer Sterling Campbell en pianist Mike Garson te horen zijn, maar als ik moet kiezen geef ik absoluut de voorkeur aan de band die Bowie vergezelde tijdens de Isolar II tour. Geweldige muzikanten als gitarist Carlos Alomar, bassist George Murray, drummer Dennis Davis, toetsenist Roger Powell en vooral gitarist Adrian Belew zorgden voor een veel avontuurlijker en onderkoelder geluid, wat van het bijwonen van de concerten van de Isolar II tour bijna een surrealistische ervaring maakte.

Glastonbury 2000 vind ik dan ook niet zo imponerend als Welcome To The Blackout waarmee het jaar opende en vond ik in eerste instantie ook minder dan de Serious Moonlight registratie uit Loving The Alien, maar het bevalt me een stuk beter dan ik had verwacht. De band van Bowie is in 2000 zeer goed op dreef, met een hoofdrol voor gitarist en oudgediende Earl Slick, die al in de vroege jaren 70 met Bowie speelde en was te horen op Young Americans en Station To Station. Bowie is verder goed bij stem en verassend spraakzaam. Het meest indrukwekkend is echter de setlist, die een bijzonder fraaie dwarsdoorsnede uit het rijke oeuvre van David Bowie laat horen, met zowel aandacht voor zijn oude werk als voor het op dat moment nog betrekkelijk recente werk.

Bowie speelt uiteindelijk bijna twee uur en het twee uur muziek vol hoogtepunten. De oude songs klinken in veel gevallen net wat anders dan in het verleden, zeker wanneer Bowie volledig vertrouwt op pianist Mike Garson, terwijl een aantal wat nieuwere songs beter uit de verf komt dan op de matige platen die Bowie vanaf de tweede helft van de jaren 80 maakte.

Het zorgt er voor dat Glastonbury 2000 echt veel beter en interessanter is dan ik had verwacht en veel tracks op de setlist worden beter als je ze wat vaker hoort. Het is dit jaar een dure grap voor de liefhebbers van David Bowie, maar ook deze zou ik als fan niet laten liggen en uiteindelijk misschien zelfs nog wel prefereren boven de andere live-platen van dit jaar; na het onwaarschijnlijk goede Welcome To The Blackout natuurlijk. Erwin Zijleman

Het was me nog niet eerder opgevallen, maar praktisch alles wat ik aan livemateriaal van David Bowie in huis heb, situeert zich in de jaren 70. Dan denk ik aan zo'n David Bowie at the Tower Philadelphia of Santa Monica '72 en hoewel dat allebei fantastische liveregistraties zijn, is het natuurlijk fout om de carrière van Bowie enkel tot die periode te reduceren. Vandaar maar eens aan dit Glastonbury concert begonnen en daaruit blijkt toch maar weer eens dat ik het feit dat ik Bowie nooit live ga kunnen zien misschien wel het grootste muzikale gemis is in mijn leven. Deze registratie uit 2000 bevat dan ook een uitmuntende setlist die lekker afwisselt tussen het begin van zijn carrière (met onder andere Changes), een paar bezoekjes brengt aan mijn favoriete periode (met Rebel Rebel en Ziggy Stardust), een aantal van die onverwoestbare klassiekers brengt (Heroes, Ashes to Ashes, China Girl) en me zelfs introduceert tot nieuwe nummers zoals de afsluiter I'm Afraid of Americans. Bowie is bovendien in een opperste bui en heeft met een aantal grapjes meteen ook het publiek op zijn hand. Het verrast me ook dat hij zo goed bij stem is, want hij geeft zelf tijdens Life on Mars al aan dat hij week geleden laryngitis heeft gehad. Hij klinkt echter loepzuiver en Life on Mars is zelfs één van de hoogtepunten in het concert. Sowieso eigenlijk weinig echt op aan te merken. De band waarmee Bowie zich omringt, speelt de pannen van het dak, maar ook de backing vocals klinken erg sterk. We kennen Under Pressure allemaal in de versie met Freddie Mercury, maar Gail Ann Dorsey moet daar absoluut niet voor onder doen.