Buggles - Adventures in Modern Recording (1981)

Aardig stukje over Trevor Horn en dit album:

Het 'lost album' van Trevor Horn - Alles over popmuziek - VKBlog - de Volkskrant

Mooi, aanbevelenswaardig stukje van Gijsbert Kramer.

Het blijft echt heel bijzonder dat Trevor Horn na Adventures in Modern recording besloot te stoppen met de band en zich helemaal te richten op de productie.

Dat heeft hij overigens heel veel en heel goed gedaan. Een enorme hoeveelheid aan bands maar ook in stromingen.

Het is mij ook een raadsel, dat Adventures in modern recording blijkbaar zo negatief is ontvangen dat het in veel landen niet eens werd uitgebracht. Je kunt je dat gewoon niet voorstellen als je de cd weer draait.

Achteraf was hij misschien een ver vooruitlopende pionier die er niet in wist te slagen anderen te overtuigen van zijn kwaliteiten. In een tijd (1981, 1982) waarin niet in één zin is samen te vatten welke muziekstroming(en) er eigenlijk de toon voerde.

Iets minder dan "The Age of Plastic", maar toch fantastisch. Een grote inspiratie, The Buggles.

Zeer fijn album over de hele linie, met als hoogtepunten I Am a Camera en Lenny, en als dieptepunt de ietwat korte duur van het album.

Dat 'gedateerd' klinken vind ik trouwes een zeer relatief iets, je kan enerzijds wel beweren dat iets waar geen datum op te kleven valt tijdloos is, anderzijds is popmuziek een waargave van tijdsgeest en wat dat betreft niets zo fijn als de wondere popmuziek uit de vroege 80's.

Helemaal mee eens!

Op Drama van Yes komt I Am A Camera ook weer langs.

Deze plaat heb ik ooit opgeduikeld in de tweedehands vinylwinkel, het onvolprezen Dropstyle in Hoorn. Reden: het liedje Lenny dat ik als achtjarige al prachtig vond toen het een klein hitje was.
Ik heb me weer eens gewaagd aan de hele langspeler en die valt me toch niet mee. Te veel elektronica is ook niet goed voor een mens, althans niet voor Jumpjet. Op z'n beste momenten lijkt de muziek erg veel op Yes (hoe kan 't ook anders) inclusief Anderson-achtige vocalen. Maar met Yes ben ik eigenlijk ook al jaren klaar.
Lenny blijf ik koesteren, het hierboven al genoemde I am a camera mag er ook zijn. Maar 2 uit 8 levert geen voldoende op.

Laat ik Jenny nu net een van de mindere nummers vinden van dit verder uitstekende album. Songs die er voor mij uitspringen zijn vooral 'I Am a Camera' en 'Vermillion Sands'. Vooral de laatste is een juweeltje. Maar eigenlijk kent dit album dat voor mij tot de hoogtepunten behoort van de beginjaren tachtig helemaal geen zwakke nummers. Wat me wel opvalt is dat dit album op MusicMeter relatief weinig stemmen heeft. Dit album was zo ver ik mij kan herinneren toch behoorlijk populair in 1981 en daarop volgende jaren.

4,5*

Dit album had populair kunnen zijn begin jaren '80 ware het niet dat het uiteindelijk in sommige landen beperkt of zelfs niet is uitgebracht. Op CD was dit jaren moeilijk te krijgen. Het mag een raadsel zijn waarom, want dit vervolg op The Age of Plastic is een prima langspeler. Het is - zeker over het geheel genomen - ook beter dan de voorganger omdat er meer (echt) goede songs op staan. Ook is het een gevarieerder album geworden. Hoogtepunten voor mij zijn toch die 2 uitstekende singles (die ik op 7" had en veel draaide) Lenny & I Am A Camera, de titelsong en Rainbow Warrior.

Mooie en destijds vooruitstrevende pop plaat,nog steeds prima te doen.Vooral Lenny vind ik een prachtig nummer.

Een leuk en origineel album. Mag ik graag af en toe naar luisteren! Beter dan zijn voorganger.

Wat mooi, een album als dit wordt met de jaren eerder een klein sociologisch geschiedenisboekje of een tijdsschets dan een cd met popmuziek.
Pareltje (voor wie het kan appreciëren). Net als New Musik.

De songs zijn ook verrassend veelzijdig, geen doorsnee synthpop, maar evengoed invloeden van bands als Tangerine Dream of Pink Floyd.

Die intro van Inner City lijkt wel een heel grote 'inspiratie' voor Wrap your arms around me van de welbekende Abba zangeres.

Nu ik de LP weer eens draai, valt me op hoe de stem van Trevor Horn op die van Jon Anderson lijkt. Trevor Horn was ook weer de producer van Jon Anderson in 1983 op Owner of a Lonely Heart.van Yes.

En eenmalig leadzanger op Drama, het Yesalbum uit 1980, waar ook Geoff Downes de andere Buggle op speelt.
Er was dus al een lijntje.

En na Yes & the Buggles volgde the Art of Noise voor Trevor Horn, als artiest dan. Als producer in de jaren '80 o.a. The Lexicon of Love van ABC en natuurlijk Frankie Goes to Hollywood & Propaganda. En nog veel meer zoals nummers als Slave To The Rhythm van Grace Jones, Belfast Child van Simple Minds & Left To My Own Devices van Pet Shop Boys. The sound van deze door Horn geproduceerde muziek ligt deels in het verlengde van de muziek van dit album: Adventures in Modern Recording uit 1981. Een toepasselijke titel kan je dus wel zeggen.

Een leuk en divers album. Maar beter dan zijn voorganger??? Dacht het niet!

Die link legde ik ook! Ook de zang, en het experimentele. Best bijzonder dat we beiden die link legden want niet echt een grote/bekende naam.