And Also the Trees - Virus Meadow (1986)

Een van de meest opmerkelijke wavebands van Engeland en een van de meest vergeten ook.
Ze bestaan nog steeds en dat al vanaf 1979!
Dit album vind ik hun beste. Hun muziek weerspiegelt de voorliefde voor het typische engelse landschap, melancholisch, donker en dat typische sfeertje dat alleen engelse bands schijnbaar kunnen oproepen.
The Cure deed dat op Faith, Echo & the Bunnymen op Heaven Up Here.
Hun debuutalbum werd geproduceerd door Lol Tolhurst, inderdaad de (toen nog) drummer van The Cure. Een eerdere demo werd al eens geproduceerd door de upper Cure himself.
Op dit album zijn ze de Cure invloeden ontstegen.
Prachtige muziek, met zelfs wat Griekse invloeden; de gitaren klinken af en toe als mandolines. Aanrader!

Hmm.. veel platen heeft dit gezelschap. Is het allemaal van hetzelfde allooi? Of zijn ze net als vele andere bands uit de jaren 80 uiteindelijk afgegleden naar bedenkelijk niveau? Maw: moet ik het allemaal gaan aanschaffen.. (zucht)?

Veel succes met de aanschaf, ik wacht er al meer dan 5 weken op

Ik heb hem uiteindelijk toch nog ontvangen. Een vraag aan de mensen die hem bezitten (het zijn er niet zoveel). Is de klank, en dan vooral de stem, op jullie exemplaar ook zo vreemd (lees slecht), vooral naar de laatste nummers toe, of is er iets mis met mijn exemplaar?

Mijn eerdere klachten heb ik reeds geformuleerd, over het geluid zullen we het niet meer hebben. Heerlijke gitaarklanken heb ik voorlopig nog niet kunnen ontdekken.
Epische teksten, een bezwerende stem die me soms wat doet denken aan Nick Cave, en muziek met klassieke invloeden (hoewel het meer de zang ipv de muziek is die op de voorgrond treedt).
Het zou de soundtrack kunnen zijn bij een vreselijke nachtmerrie op een bloedhete zomernacht.
(Voorlopige) favorieten zijn Slow pulse boy en gone like the swallows.
Zowel punten van kritiek als positieve dingen dus, voorlopig geef ik dit album het voordeel van de twijfel ( en nog een aantal serieuze luisterbeurten).

Tsja, wat nu weer over deze inktzwarte plaat te zeggen? Het is in weze vrij simpele muziek, maar het blijft wel in je hoofd hangen. Bijzonder is zeker het woord, het heeft iets van Joy Division, Nick Cave kan ik ook inkomen en verder Mercury Rev of Tindersticks. Zwaar melancholische rock met iets exotisch erin. Geen afrader zeker! Maar wat ik er nu echt van moet vinden, vind ik ook een zware opgaaf. Ik zet in op 3,5* omdat dat een veilig bod is, maar ergens voel ik dat dit waarschijnlijk meer waard is. Tijd zal het leren. Interessante band zonder meer.

Geen idee waar je jouw exemplaar vandaan gehaald hebt, Lost Highway, maar wat ik wel weet is dat er op o.a. downloadsite eMule (en wslk. op nog enkele andere p2p- sites) een exemplaar circuleert dat in een lege, vemolmde ton lijkt opgenomen te zijn!

Mijn versie is ook download, maar zo zuiver als wat! Ik heb deze plaat op LP in bezit, maar moet dringend nog eens naar de CD versie op zoek, want dit is ongetwijfeld een van mijn top-50 platen.

[Edit: Ha! Ik zie dat hij voor 14,95€ te koop is bij Red Sun Records ]

Absolute topnummer, en een van mijn favoriete nummers ooit, is het lyrische openingsnummer Slow Pulse Boy - da's nu eens melancholische post-punk ten top!

Hoe je met zo'n beperkte instrumentatie zo'n unieke atmosfeer kan creeëren, ik sta er elke keer opnieuw versteld van!

Een simpel dreigend gitaardeuntje zet in, vergezeld van een bombastische stem die sombere poëzie declameert waar zelfs Anne Clark jaloers zou van worden!

Vanaf 1:21' komt daar een simpele basdrum bij die vanaf rond de 2'00" in tempo toeneemt en begeleid wordt door lekkere wall of sound van een aantal gitaren (voor even maar, om dan weer abrupt af te breken op 2'25").

Ook mooi is dat het zalige The Cure-achtige basgitaar thema, dat vanaf 2'38" pas op de voorgrond komt, vanaf 3'58" ook nog even kort (weer maar voor even - amper 15") gekopieërd wordt door een van de gewone gitaren...

Mooi beschreven!

AATT is inderdaad een band die de moeite waard is.Ook ik ga voor Slow Pulse Boy maar ook een nummer als Gone... like the Swallows dat in mijn beleving een metafoor is voor het verdwijnen van de zomer(jeugd) in een mensenleven, vind ik prachtig.

Ik ga ook zeker iets van dit groepje checken....want eerlijk gezegd moet ik bekennen dat ik slechts de naam ken. Er waren ook zoveel bandjes uit deze periode die gewoon erg goed waren en soms nog zijn. U hoort beslist nog wat van mij!

Theatraal en avantgardistisch album in sommige opzichten. Dat uit zich in onrustige tempowisselingen en onorthodoxe patronen. De uitvoering was even wennen in het begin (kreeg er soms serieus hartkloppingen van, zo nerveus qua ritmewisselingen), maar uiteindelijk heeft het me helemaal in weten pakken.

Dit album viel mij tegen!
Ik had hier zo veel goeds over gehoord dat ik verwacht had dat het niveau gelijk zou zijn of zelfs het niveau zou evenaren van Farewell To Shade maar nee hoor. Het miste vaak wat samenhang, de nummers konden mij niet overtuigenen ik vond het soms zelfs een soort van gewoon níet aangenaam om naar te luisteren. Doe mij maar het hierboven genoemde album of Green Is The Sea
een 3***

Mijn nietszeggende commentaar (aangezien ik nooit iets van ze gehoord heb, maar nu het bandje tegenkom in het 20-stemmen topic): ik heb dit altijd een uiterst curieuze bandnaam gevonden! Tegelijkertijd aantrekkelijk en afstotend... Weet niet wat het is, maar daardoor ben ik nooit iets van ze gaan luisteren. Nu daar toch maar eens verandering in brengen!

Op vinyl van SFS van de week ontvangen; een juweeltje zegt de eerste beleving. Hoor parallellen met het NL Mecano met Dick Polak; voor een diepere beoordeling vaker draaien. Dit is bijzonder.

Neem je tijd .

Haast je niet .

Dank voor je reminder; overwoog heel even om het een jubileum af te wachten, maar zal 'em toevoegen aan m'n to-do lijstje. Ben nl van plan om MOOWS nieuw leven in te blazen en daar past deze band goed in. De eerste die ik zal oppakken zal waarschijnlijk later deze week de US band His Name Is Alive zijn - op 4AD.

Doe maar rustig aan .

Laat ik mijzelve eens citeren, eerder deze week, bij het laatste album van dit gezelschap:



Ook dit laatste album, Hunter not the Hunted, is hoogstaand van kwaliteit; imo is er nauwelijks waten bij de wijn gedaan. Zou ik een etiket op deze band moeten plakken, zou ik zeggen: episch (in de zin van verhalend)/theatraal en eigenzinnig.

Het wordt nu toch eens stilaan tijd dat Mjuman...

Alleen al voor Gone.. Like The Swallows verdient dit album een hoge score. Prachtig album wat in 1986 als een bom bij mij insloeg. Engelse dicht/praat zang (bestaat dat?) ondersteunt door een bijzondere band. Er is niets wat klinkt als AATT en zeker hun post-punk muziek heb ik destijds verslonden. Dit album is helemaal fraai in de luxe gatefold LP hoes en de foto op de voorkant lijkt wel een schilderij van Henk Helmantel. De beide Jones broers (zang/gitaar) hadden destijds een beetje dezelfde leefstijl als Lisa Gerrard en Brendan Perry. Ze woonden zelfs (tijdelijk) op een oud landhuis en waren de hele dag bezig met oud Engelse gedichten en boeken. Voor mij is de belangrijkste AATT periode van het debuut album t/m Green Is The Sea en ik las recent dat dat de periode met Mark Tibenham is geweest. Daarna zijn ze andere paden ingeslagen. Ook bijzonder maar voor mij wel iets minder interessant. Dit album is echter een klassieker.

Na jaren weer eens gedraaid. Wat een prachtig album is dit toch! Fraaie filmische post-punk. ‘Slow Pulse Boy’, ‘Maps…’ en ‘Gone…’ zijn grootse nummers. Eigenlijk is het album de post-punk al voorbij. Tindersticks heeft denk ik goed naar AAtT geluisterd. Dit mag niet ontbreken in de Oor’s 100 post-punk lijst (maar mss staat die er ook in? Edit: nee dus).