The Prodigy - No Tourists (2018)

Vind deze plaat alleszins meevallen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik letterlijk niets meer van ze gehoord heb na Fat of the Land, was er klaar mee, en dan valt het na 20 jaar heel erg mee
Tuurlijk zijn FotL en MftJG beter, maar dit is echt niet zo slecht als hier wordt beweerd. Volgens mij hebben dit soort (veelal dance) acts last van de remmende voorsprong en het feit dat ze aanvankelijk omarmd worden door vooruitstrevende muziekliefhebbers en/of hipsters. Zij keren een band de rug toe als het meer van hetzelfde wordt.....maar wat mij betreft niet per se veel slechter.
Lomp als altijd 3,5*

The Prodigy is trouwens niet de enige dance act die terug naar hun roots grijpt. Zo hebben ook Orbital en The Crystal Method zich laten inspireren door het verleden op hun laatste album.

Voorlopig ben ik niet onder de indruk van dit album. Het gevoel dat deze muziek nogal gedateerd aanvoelt overvalt mij plots. Alsof het effectief uit de late 90s komt. Daar is op zich absoluut niets verkeerd mee natuurlijk. Maar de nummers op zich voelen ook iets teveel als een variant of weinig inspiratievolle verlening van nummers die het toen goed deden. Mocht het album 20 jaar geleden uitgekomen zijn, wat zomaar zou kunnen, zou ik daar hetzelfde gevoel bij hebben, dénk ik. Weinig evolutie merkbaar bij deze band. Ik geef het nog een paar herkansingen alvorens een stem uit te brengen, dat kan nooit geen kwaad.

Het is natuurlijk allemaal niets nieuws, maar als ik die Kool Keith samples hoor, of die 303 op de laatste track, dan zit ik toch wel weer met een dikke smile te genieten. De Jordy van 20+ jaar geleden was hier helemaal laaiend over geweest

haha, juist.

A trip down memory lane, maar halverwege neem ik de afslag.

Hoop wel op een special edition en dan met eigen bonus materiaal en niet van die gare remixes. In een poep en een zucht ben je door dit album heen en dan is er ook nog Boom Boom Tap die vermoedelijk door iedereen geskipt wordt. Paar extra nummers kan geen kwaad.

Nu het overheersende gevoel van teleurstelling (been there, done that) een beetje begint te zakken, moet ik zeggen dat een paar nummers mij voor zich aan 't winnen zijn. Het voordeel van nooit of te nimmer een album af te schrijven op basis van 1 of 2 luisterbeurten. Zien of het nog gaat stijgen, ster-gewijs.

Eindelijk heeft Liam weer eens een album zelf gemixt, het resultaat is te horen. Het geluid van Fat of the Land was bereikt door Liam zelf, op zijn eigen mackie mixer. Sinds always outnumbered liet hij anderen het eindresultaat mixen in grote studio's. Gek genoeg hadden die platen juist minder diepgang in de mix. Dit album klinkt qua sound weer als the Prodigy.

Muzikaal is er ook een sterke overwinning: timebomb zone is het eerste funky, dansbaar nummer sinds funky shit. Prodigy was haar groove kwijt.

Prodigy was voor mij altijd: dikke underground beats, geweldige productie en daarboven een goede tune. De beats en productie zijn zo goed als vanouds. Het enige minpunt voor mij is dat de melodieën op een paar nummers na, te weinig blijven hangen. Het bereikt net niet het niveau van Jilted, Invaders en Fat of the Land.

Grotendeels een herhalingsoefening, met elementen van vooral Music For The Jilted Generation en The Fat Of The Land, maar stiekem toch best lekker. Het album is ook kort en compact, waardoor het songmateriaal voorbijvliegt. De meeste tracks missen helaas wel memorabele hooks en breaks, alles dreunt vooral ongenadig door. De impact van eerder werk blijft uit, maar ik zal voorzichtig stellen dat The Prodigy anno 2018 nog steeds relevant is.

Ik kan niets van Fat of the Land hierin terughoren, maar dat kan aan mij liggen. Vind het qua stijl nog het meest weghebben van Invaders Must Die en The Day is my Enemy. In Give Me a Signal is inderdaad wel vrij duidelijk Music for the Jilted in terug te horen, maar FOTL hoor ik echt nergens. (Misschien Fuel my Fire of Serial Thrilla een beetje).

De beats doen me vooral denken aan de FOTL periode.

Als je die debiele vocal weghaalt is Boom Boom Tap best een aardig nummer.

De laatste Prodigy nog eens beluisterd en het valt niet mee (maar ik had er ook niet veel van verwacht). De beats en stemmetjes komen bij wijlen eerder lomp dan subtiel over en de band recycleert teveel uit eigen werk. Natuurlijk heeft The Prodigy een unieke sound maar deze medaille heeft ook een keerzijde: The Prodigy is verstrikt geraakt in zijn eigen sound. Sommige tracks als Need Some1 en Timebomb Zone zijn nog behoorlijk, het infantiele Boom Boom Tap is een dieptepunt in hun oeuvre.

De omstandigheden zijn natuurlijk wat wrang,maar door het trieste overlijden van Prodigy zanger Keith Flint kwam ik vandaag bij hun laatste album No tourists uit.
De voorganger the Day is my enemy vond ik best aardig,al was het allemaal weinig origineel,laat staan vernieuwend.
Maar met No tourists maakt het de band nog een stuk bonter,de plaat is voor het overgrote gedeelte een regelrechte herhalingsoefening waarbij veel beats en melodielijnen wel erg bekend voorkomen.Toegegeven het klinkt allemaal best lekker,die lompe sound maar ze gaan naar mijn mening hier toch wel iets te ver met het hergebruiken van hun eigen oeuvre.De twaalf nummers klinken weinig subtiel en de inspiratie bij Liam Howlett om nog met iets verrassends of een beetje creatiefs te komen lijkt geheel verdwenen.En dan heb ik het nog niet over die versnelde stemmetjes die een groot deel van mijn luisterplezier bij dit album vergallen.
Champions of London en We Live Forever zijn nog wel aangenaam maar de rest komt nauwelijks boven de middelmaat uit.

?

Het waren inderdaad tien,ik weet ook niet waarom.....

Niet meer de fijnbesnaardheid van Music For The Jilted Generation of de briljante composities van The Fat Of The Land, maar nog altijd lekker.

Need Some1 is toch wel heel lekker. Zeker geen verkeerde plaat dit hoor.

Gaat omlaag in beoordeling. Timebomb Zone is het enige nummer wat ik af en toe nog eens draai. Boom Boom Tap is misschien wel het slechtste wat ze ooit gemaakt hebben. Resonate is een aardig nummertje maar gaat vrij snel vervelen, en dat geldt ook voor Light up the Sky. Champions of London is dan weer te eentonig, Need Some 1 zelfde verhaal.

Slechter dan Baby's Got A Temper?

Ja... vind ik wel. Ik vond Baby's Got a Temper ook zeker niet het slechtste wat Prodigy heeft gemaakt. Ik kan zo 10 tracks opnoemen die ik minder vind. Boom Boom Tap is er daar één van. Of misschien is 10 wat overdreven, maar 5 red ik wel.

Laat maar horen dan.

Get Up Get Off, Hotride, Shoot Down, Wall of Death, Rhythm Bomb.

Van de week toch maar weer eens een keertje opgezet om het nog een kans te geven. Gek genoeg vind ik nu ineens We Live Forever en Fight Fire with Fire erg lekker in het gehoor liggen. De rest is niet slecht, maar ook niet echt voor herhaling vatbaar.