The Prodigy - No Tourists (2018)

The Prodigy... wat moet je er van zeggen. Eigenlijk vond ik alleen Music for the Jilted generation en The Fat of the Land echt de moeite waard. Voor de overige albums moet ik echt in de stemming zijn en de latere albums waren vaak hangen en wurgen en dan ging ik het in de juiste bui nog wel waarderen.

De punkrock dance formule is nu wel een beetje uitgewerkt lijkt me. Op No Tourists horen we niks nieuws. Alles komt zeer bekend voor. Dat hoeft uiteraard niet altijd erg te zijn, maar het is zo dunnetjes allemaal en waarom van die gekke stemmetjes? (Light Up the Sky bijvoorbeeld, dat had beter uitgepakt als ze dat achterwege hadden gelaten, ook al is dit nummer wel heel erg fantasieloos retro The Prodigy).

Op No Tourists grijpen de heren heel erg opzichtig terug op hun eigen verleden. Misschien waren ze ooit 'gevaarlijk en vuil', nu spelen ze dat vooral. Het wordt een beetje lachwekkend.

Is No Tourists dan echt zo slecht? Nou nee. Niet wat mij betreft. Juist omdat ze hun eigen geschiedenis aan het herhalen zijn is het allemaal nog wel te behappen. Maar de eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat ik inmiddels een beetje klaar ben met deze stijl. Het doet nauwelijks nog iets met me en met dat recyclen schieten ze wat mij betreft iets te veel in hun eigen voet. Het is té gemakkelijk allemaal, maar ja..... eigenlijk wel weer leuker om naar te luisteren dan Invaders Must Die of Always Outnumbered, Never Outgunned. Ja, ik hoor tot de minderheid die The Day Is My Enemy nog wel te pruimen vond en eigenlijk is No Tourists van hetzelfde laken een pak (en ik verwacht de lage waardering van het overgrote deel der stemmers ook).

Op No Tourists staan nog best lekkere nummers met dank aan het herbewerken van oude successen, maar ook helaas nog steeds van die schreeuwerige nietszeggende niemendalletjes of infantiele 'teksten' (Boom Boom Tap... fuck you.... tja.....).
Desondanks toch best wel lekker, ongetwijfeld op de juiste momenten. Verstand op nul muziek.

Nergens meer echt duister of angstaanjagend, iets wat ik wel nog op hun vorige plaat ervaarde.
De E sigaret onder hun albums, stoer over willen komen, maar het is eigenlijk belachelijk.
The Prodigy is net als het roken verdrongen naar een andere tijd, dit is nicotine kauwgum op doktersadvies, verplicht afkicken van een verslaving van vroeger.

Eindelijk heeft Liam weer eens een album zelf gemixt, het resultaat is te horen. Het geluid van Fat of the Land was bereikt door Liam zelf, op zijn eigen mackie mixer. Sinds always outnumbered liet hij anderen het eindresultaat mixen in grote studio's. Gek genoeg hadden die platen juist minder diepgang in de mix. Dit album klinkt qua sound weer als the Prodigy.

Muzikaal is er ook een sterke overwinning: timebomb zone is het eerste funky, dansbaar nummer sinds funky shit. Prodigy was haar groove kwijt.

Prodigy was voor mij altijd: dikke underground beats, geweldige productie en daarboven een goede tune. De beats en productie zijn zo goed als vanouds. Het enige minpunt voor mij is dat de melodieën op een paar nummers na, te weinig blijven hangen. Het bereikt net niet het niveau van Jilted, Invaders en Fat of the Land.

Grotendeels een herhalingsoefening, met elementen van vooral Music For The Jilted Generation en The Fat Of The Land, maar stiekem toch best lekker. Het album is ook kort en compact, waardoor het songmateriaal voorbijvliegt. De meeste tracks missen helaas wel memorabele hooks en breaks, alles dreunt vooral ongenadig door. De impact van eerder werk blijft uit, maar ik zal voorzichtig stellen dat The Prodigy anno 2018 nog steeds relevant is.

De omstandigheden zijn natuurlijk wat wrang,maar door het trieste overlijden van Prodigy zanger Keith Flint kwam ik vandaag bij hun laatste album No tourists uit.
De voorganger the Day is my enemy vond ik best aardig,al was het allemaal weinig origineel,laat staan vernieuwend.
Maar met No tourists maakt het de band nog een stuk bonter,de plaat is voor het overgrote gedeelte een regelrechte herhalingsoefening waarbij veel beats en melodielijnen wel erg bekend voorkomen.Toegegeven het klinkt allemaal best lekker,die lompe sound maar ze gaan naar mijn mening hier toch wel iets te ver met het hergebruiken van hun eigen oeuvre.De twaalf nummers klinken weinig subtiel en de inspiratie bij Liam Howlett om nog met iets verrassends of een beetje creatiefs te komen lijkt geheel verdwenen.En dan heb ik het nog niet over die versnelde stemmetjes die een groot deel van mijn luisterplezier bij dit album vergallen.
Champions of London en We Live Forever zijn nog wel aangenaam maar de rest komt nauwelijks boven de middelmaat uit.