The Prodigy - No Tourists (2018)

Hoewel ze al geruime tijd niet echt meer relevant zijn, hebben ze met "Need Some1" en "Light Up the Sky" toch weer een tweetal prima nummers afgeleverd. Het schijnt dat dit album wat rauwer en energieker is dan zijn voorganger, dus ik ben benieuwd naar de rest van de nummers.

Niet relevant? Ze staan in december gewoon weer in Ziggo Dome hoor. Invaders must Die was btw een geweldig album, imo hun beste.

Dat terzijde, ben ook erg benieuwd naar dit album, Light up the Sky is lekker grof!

Aan de titels te zien wordt dit weer een 'wall of death' zoals het vorige album.

Ze hebben blijkbaar wel een sample van zichzelf nodig om boeiend te blijven!

Dat is niks nieuws.

Overigens vind ik het feit dat ze in de Ziggo Dome staan op basis van hun oudere werk geen argument voor het feit dat hun nieuwe muziek relevant zou zijn.

Ah ja die hadden we ook nog!

Het zegt idd niks over hoe relevant ze nog zijn ookal spelen ze in de ZiggoDome. Het blijft nog altijd de naam die hoog overeind blijft.

Ik zei niet dat hun nieuwe muziek relevant was, ik zei dat Prodigy nog steeds relevant was..

Was of is?

Is. Ik geef het op. Prima ze zijn niet relevant johhhh zucht

Heel tof dat Ho99o9 meedoet met deze mannen, toch wel de nieuwe generatie hard-gaanders in dit genre. Ben, meer dan recente voorgaande albums, benieuwd waar ze mee gaan komen. Zag ze dit jaar voor het eerst live op We Are Electric, ze kunnen het nog steeds.

Welke sample doel je op?

Album heeft een totale tijdsduur van: 37:39. Music for the Jilted Generation duurt letterlijk 2 maal zo lang. Gisteren heb ik We Live Forever geluisterd, een soort Aux Raus achtig introotje, en een baslijntje wat een kind van 4 nog kan bedenken zo simpel. Ik probeer echt positief te doen maar het lukt gewoon niet. Vocals zijn om te janken zo slecht. Nu 6 van de 10 nummers al bij me bekend zijn weet ik nu al dat dit album ook geen voldoende gaat scoren. Van de week ook een drum n bass remix van Need Some 1 gehoord en die klonk al stukken beter. Light up the Sky is nog wel aardig maar heeft een oervervelende vocal en voor Fight fire wih fire geldt eigenlijk hetzelfde, de vocals verpesten het grotendeels.

Het zal een bewuste keuze zijn. Allemaal nummers die qua lengte uitermate geschikt zijn om op de (internet)radio gedraaid te worden.

Dat zou goed kunnen inderdaad, het lijkt echter tegenwoordig ook een trend om nummers zo kort mogelijk te maken. Ik ben er niet zo'n voorstander van.

The Prodigy... wat moet je er van zeggen. Eigenlijk vond ik alleen Music for the Jilted generation en The Fat of the Land echt de moeite waard. Voor de overige albums moet ik echt in de stemming zijn en de latere albums waren vaak hangen en wurgen en dan ging ik het in de juiste bui nog wel waarderen.

De punkrock dance formule is nu wel een beetje uitgewerkt lijkt me. Op No Tourists horen we niks nieuws. Alles komt zeer bekend voor. Dat hoeft uiteraard niet altijd erg te zijn, maar het is zo dunnetjes allemaal en waarom van die gekke stemmetjes? (Light Up the Sky bijvoorbeeld, dat had beter uitgepakt als ze dat achterwege hadden gelaten, ook al is dit nummer wel heel erg fantasieloos retro The Prodigy).

Op No Tourists grijpen de heren heel erg opzichtig terug op hun eigen verleden. Misschien waren ze ooit 'gevaarlijk en vuil', nu spelen ze dat vooral. Het wordt een beetje lachwekkend.

Is No Tourists dan echt zo slecht? Nou nee. Niet wat mij betreft. Juist omdat ze hun eigen geschiedenis aan het herhalen zijn is het allemaal nog wel te behappen. Maar de eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat ik inmiddels een beetje klaar ben met deze stijl. Het doet nauwelijks nog iets met me en met dat recyclen schieten ze wat mij betreft iets te veel in hun eigen voet. Het is té gemakkelijk allemaal, maar ja..... eigenlijk wel weer leuker om naar te luisteren dan Invaders Must Die of Always Outnumbered, Never Outgunned. Ja, ik hoor tot de minderheid die The Day Is My Enemy nog wel te pruimen vond en eigenlijk is No Tourists van hetzelfde laken een pak (en ik verwacht de lage waardering van het overgrote deel der stemmers ook).

Op No Tourists staan nog best lekkere nummers met dank aan het herbewerken van oude successen, maar ook helaas nog steeds van die schreeuwerige nietszeggende niemendalletjes of infantiele 'teksten' (Boom Boom Tap... fuck you.... tja.....).
Desondanks toch best wel lekker, ongetwijfeld op de juiste momenten. Verstand op nul muziek.

Ben het wel redelijk eens met bovenstaande, behalve dan dat ik dit op dit moment nog geen voldoende kan geven. Alle nummers klinken zowat hetzelfde, wat inspiratieloos en zoals al gezegd de vocals zijn werkelijk om te janken (behalve Timebomb Zone welke wel hele sterke vocals heeft en ook één van de betere nummers). De sound bevalt me iets beter dan hun vorige maar helaas is de ouderwetse Prodigy vibe nergens te bekennen. Give me a Signal is wel aardig en Champions of London is wat eentonig maar ook wel te behappen. Resonate kent hetzelfde verhaal het klinkt wat eentonig maar is wel één van de betere tracks en heeft in ieder geval ook geen vocals die irriteren. Light up the Sky wordt ook verpest door de vocals. Ik had er toch stiekem wel iets meer van verwacht. Twijfel tussen 2,5 en een hele krappe 3*.

Hij is wel beter dan de vorige vind ik, dat dan weer wel. En misschien ook wel een groei album wie zal het zeggen. Ik geef het zeker nog wel een kans.

Nergens meer echt duister of angstaanjagend, iets wat ik wel nog op hun vorige plaat ervaarde.
De E sigaret onder hun albums, stoer over willen komen, maar het is eigenlijk belachelijk.
The Prodigy is net als het roken verdrongen naar een andere tijd, dit is nicotine kauwgum op doktersadvies, verplicht afkicken van een verslaving van vroeger.

BBC 6 Music had er gisterenavond een paar nummers van op staan; We live forever en Champions of London. Ik ervaarde ze als wat vermoeiend, zonder trigger om de andere acht eens uit te proberen, of om deze twee uberhaupt nog eens vaker te willen horen. Als stoerdoenerij die ze in een ver en grijs verleden ook al - heel veel - hebben geproduceerd; zo'n beetje vanaf Firestarter. Alleen klonken die oude nummers beter, met meer 'instant appeal' na 1 x horen.

(Al heb ik eigenlijk meer met de speelsere pré-Firestarter-versie van hun geluid; dat dan weer wel.)

Eerste luisterbeurt doet niet veel, wat na de single's ook niet verwacht werd. Ik ben het wel eens met de berichten hiervoor dat het allemaal als wat stoerdoenerij aanvoelt. Maar mijn god wat is Boom Boom Tap een ongelofelijk bagger nummer zeg. Ik heb tot en met de vorige plaat eigenlijk altijd wel kunnen genieten van The Prodigy, maar met dat nummer komen ze voor mij toch wel in aanmerking voor de 'slechtste muziek van het jaar' prijs.

Hoewel sommige nummers wel in een playlist zullen belanden is het albums als geheel eigenlijk niet interessant genoeg om te blijven draaien. De nummers beklijven niet en doen voornamelijk verlangen naar ouder werk.

Had ik ook, maar hij begint wel te groeien nu. Timebomb Zone, Resonate, Champions of London en Give Me a Signal vind ik gewoon weer redelijk goede tracks. Ook moet je deze op een goed volume luisteren. Hij is echt stukken beter dan The Day is My Enemy vind ik.

Zooo inderdaad zeg haha, bijna komisch

Is ook de minste track maar komt vooral door de domme vocals.

Give Me a Signal knalt wel meteen erin hoor, en Resonate is ook een erg fijn nummertje. Timebomb Zone is ook niet verkeerd. Ik vind het jammer dat het album zo kort duurt eigenlijk, er had best nog een nummertje bij gemogen of 2. Ook vind ik het geen "stoerdoenerij" want ik bedoel ze hoeven niets meer te maken maar doen het toch. Natuurlijk verwacht je van Prodigy een bepaald niveau en dat is ook logisch, maar deze 'nieuwere' style en wat ruiger dan de vorige bevalt me wel. Ik vind hem ongeveer gelijkwaardig met Invaders Must Die op dit moment en beter dan The Day is My Enemy en het vreselijke Always Outnumbered dus wat dat betreft had het erger gekund.

Niks nieuws, niks mis mee. Het doet wat het moet doen, de voetjes van de vloer krijgen.

Ben geen echte fan van de band, maar op elk album staan er wel één of twee nummers die bevallen. Hier zit dat vooral in de eerste helft van het album. Ze hadden het eigenlijk daar bij moeten laten en dit als een EP moeten uitbrengen.

De intro van Boom Boom Tap lijkt iets wat op de intro van Queen's We Will Rock You en is misschien een reactie daarop? Een persiflage of een kleine opgestoken middelvinger?

The Prodigy is een beetje als een Horror-movie waarbij dit album de zoveelste sequel is. Dat wat vroeger een reactie uitlokte is nu al lang niet meer verrassend zeker als je hem al vaker gezien hebt. Je kijkt / luistert 'em uit melancholie.omdat het herinneringen uitlokt aan die 'goeie ouwe tijd'.

Het klinkt voor mij vooral erg geforceerd 'hard'. Iets wat ook wel blijkt uit het feit dat je de muziek harder moet zetten om er wat leuks uit te vissen. Dat is iets wat ik op de andere albums helemaal niet heb. En juist dat geforceerde komt over als stoerdoenerij, tenminste bij mij.

Ik heb hem ondertussen nog enkele keren beluisterd en daaruit kan ik concluderen dat ik Boom Boom Tap definitief verwijder van het album. Dat ik de vorige plaat beter vind. Dat zover alleen Light up the Sky, We Live Forever, Fight With Fire en Timebomb Zone bevallen mits het geluid lekker hard staat. Dat het geheel nog inspiratielozer klinkt dan The Day is My Enemy. Het verder perfect is om in de 'energieke aan het werk' playlist te zetten.

Liam Howlett zat duidelijk weer zonder inspiratie of verlangde terug naar 'die goeie ouwe tijd' en grabbelt voor No Tourists dit keer vooral in de Jilted Generation en TFOTL-bak. Nummers zoals Light Up The Sky, Timebomb Zone en We Live Forever zouden zo van deze dance klassiekers kunnen komen.

Zoals we ondertussen van The Prodigy gewend zijn, brengt ook dit album niets nieuws, al is het wel wat gevarieerder dan de bak herrie van het vorige album. Het is ook meteen het kortste album; slechts zevenendertig en een halve minuut aan digitaal breakbeat geweld.

Maar toch heb ik me wel vermaakt met No Tourists. De vele verwijzingen op dit album naar het rave verleden van The Prodigy doen me met weemoed denken aan de geweldige jaren '90 dance sound en op afsluiter Give Me A Signal haalt Howlett zelfs de 303 van stal voor wat onvervalste Acid.

De nummers zijn van korte duur waardoor ze niet saai en eentonig worden, maar daardoor ontbreekt het op vele tracks wel aan richting. Ze bouwen nergens naartoe, want ze zijn alweer klaar voordat je er erg in hebt.

Niettemin vind ik dit geluid een stap in de goede richting en daarom ook een nipte voldoende.

Wat is er mis met een dik half uurtje botte, simplistische digipunk? Helemaal niks. Zak speed leegschudden, op endless repeat en de beuk erin.

Niet zeuren mensen, zo slecht is ie, m.u.v. Boomboomtap niet. Eenvormiger dan gewenst wellicht, maar een fijn half uurtje beuken. Niet het niveau van de oude klassiekers maar zakt ook niet door de ondergrens

Heh, Howlett zit weer lekker te scheuren.

Het wint idd allemaal de originaliteitsprijs niet maar ook ouderwetse Prodigy is lekker.
Niet elke track even geslaagd maar over het algemeen zal het best lekker te doen zijn bij de live shows.

Moet je nagaan hoe geniaal vernieuwend ze destijds waren en tot wat het nu geworden is ... Eigenlijk zou die gast eens gedwongen moeten worden op zijn oude, beperktere apparatuur een album te maken want juist het gebrek aan mogelijkheden haalde het beste uit hem.