The Kinks - Muswell Hillbillies (1971)

Blegh! Country! In de opener herken ik The Kinks nog wel, maar verder nauwelijks. Alcohol vind ik op een bepaalde manier nog wel charmant, maar de rest vind ik echt verschrikkelijk. Enkele momenten zijn nog dragelijk. Dat Britse bands in de jaren zestig blues zijn gaan spelen, was een goede ontwikkeling, maar hier maken de heren van The Kinks toch echt een flinke misstap. Ik snap er ook maar weinig van dat dit album nog een erg hoog gemiddelde heeft. Dit soort ouderwetse hillbilliemuziek leek me (terecht) tamelijk uitgestorven.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Something Else
6. Kinks
7. Kinda Kinks
8. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
9. Muswell Hillbillies

Ik heb niets tegen bepaalde varianten van het countrygenre en kan me in dit geval dan ook niet ergeren aan de invloeden. Vind het sowieso niet heel erg bijzonder veel country, dan zouden de blazers me eerder opvallen. Niet het sterkste werk, maar ik vind 20th Century Man, Alcohol, Have A Cuppa Tea en Holloway Jail wel degelijk heerlijke songs. Over de algehele linie mag het geheel van mij echter toch nog wat meer rocken wil ik het tot favorieten gaan rekenen. Maar slecht? Zeker niet.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
6. The Kink Kontroversy
7. Muswell Hillbillies
8. Kinda Kinks
9. Kinks

Hun eerste plaat voor een Amerikaans label, en meer dan de vaak genoemde country-invloeden, zijn het de liefdesverklaringen naar R&B (in de ouderwetse zin van het woord) die de dienst uitmaken. Tegelijkertijd, en misschien wel om de balans te bewaken, zoekt Ray Davies zoals altijd de Engelse kneuterigheid op, die van kopjes thee in de keuken, familieleden die hun school niet hebben afgemaakt, en vrolijk geroddel in de plaatselijke 'pub'.

Het is eigenlijk wat de Kinks al deden op de meeste van hun vermaarde singles uit de jaren zestig, en op de drie semi-conceptplaten die aan dit album voorafgingen. Muswell Hillbillies is ook niet per se slechter of minder origineel dan dat eerdere werk.

Wel lijdt de plaat een beetje onder het gevoel dat de band zijn jonge honden-energie kwijt begint te raken, en zich iets té comfortabel begint te voelen in de stijl die ze voor zichzelf hebben gevonden. Dit hoeft heerlijke songs als 'Skin and Bone' en 'Complicated Life' niet in de weg te zitten, uiteraard.

ook mijn favoriete Kinks album. Ray en Dave Davies groeiden in de fifties en sixties op in de arbeiderswijk Muswell Hill in Noord-Londen.

op dit magistrale album keren zij terug naar hun roots met een mix van country/folk/blues en pub-jazz (tracks 2 en 5 met de brass band van Mike Cotton) en verhaalt de rasverteller Ray Davies met tragi-komische ernst en humor over o.a. het opgroeien in die wijk, de veranderende tijden, de gedwongen verhuizing van zijn ouders om plaats te maken voor modernisatie, de frustraties en paranoia van de "working class people" versus de autoriteiten en de machteloosheid van de kleine man ten opzichte van bureaucratie. zeg maar zaken over "everyday life" uit het Londen van die tijd.

Ray Davies een songwriter van de buitencategorie, giet zijn verhalen op dit album in 12 prima rechttoe, rechtaan melodieuze songs die mede vanwege zijn geweldige teksten alle "raak" zijn. het ingetogen, stemmige "Oklahoma U.S.A." met prachtige accenten van de accordeon, dat verhaalt over het verlangen naar een beter bestaan in de States is een 1e klas "tearjerker". los van het heerlijke intro van de sterke opener "20th Century Man" springen ook de meezinger "Complicated Life" en het lekker rockende "Here Come the People in Grey" er boven uit, maar feitelijk zijn alle songs op dit album pareltjes.

zo authentiek als de pub op de hoes eruit ziet, zo puur en authentiek zijn de muziek en de teksten op deze cult klassieker.

meng me liever niet in een nationale polemiek rond een nieuw uit te komen album van Coldplay, dus bij deze dan maar een achterhoedegevecht om aandacht te vragen voor dit meesterwerkje, dat anno 2024 zoals Tonio hierboven opmerkte, inderdaad een roots album zou kunnen worden genoemd.

Album werd geproduceerd door Ray Davies
Recorded at Morgan Studios, London

in de liner notes van Peter Doggett merkt Ray Davies het volgende op over de gedwongen verhuizingen:

"There were bomb sites everywhere. In other places they kept the old houses the way they were, and built new ones where the ruins had been. But 'round where my family lived, the local council obviously thought it was easier to clear the entire area and start again. There was just one problem. They forgot the people. And that's the spirit, the memory, that drives "Muswell Hilbillies".

en verder:

"Ray translated actual fragments of his family's experience into song: tracks like "Uncle Son", "Holloway Jail" and "Oklahoma U.S.A." were about people who existed in my parents' lives. I really did have an Uncle Son. My mother did have a childhood friend called Rosie Rooke, who turns up as a character in the song "Muswell Hilbilly". "Have a Cuppa Tea" was about my gran. She was like a fairy godmother. It was a real privilege being with her"