The Kinks - Muswell Hillbillies (1971)

wat een vette hoes zeg

En de muziek ? Nog vetter. Heerlijk album van Kinks in veranderde samenstelling. Beetje Vaudeville, beetje kroegsfeer, weer een ander soort Kinks, maar net zo bijtend, spottend en aards. Aanrader ! Mét hoes !

Vandaag tweemaal geluisterd. Ik begin voorzichtig met 3,5* maar ik ben positief verrast over dit album. De Kinks sound is herkenaar maar het klinkt inderdaad anders dan voorgaande albums.

Wat een prachtig album weer van The Kinks!
Gisteren binnengekregen en inmiddels 3 keer geluisterd.
De sound is iets anders dan hun voorgaande albums, iets meer country/folk invloeden. maar de nummers zijn ijzersterk en breed gearrangeerd. Vooral gitaar en piano zijn zeer mooi. Ik ga me niet inhouden 4,5 ster voor dit (wederom) schitterende Kinks album.

Prachtig album, zoals al hiervoor gezegd een zeer geslaagde wissel van sound en toch blijft alles zeer Kinks.

Tja...geweldig
5*

Ray Davies, het genie achter de Kinks, stond bekend als een (in de woorden van E) 'most unpleasant man'. Koppig, zwijgzaam en voortdurend ruziënd met broer Dave. Iemand die ooit met de Kinks tourde, vertelde dat hij 4 uur lang samen met Ray in een auto zat op weg naar een concert en dat Davies zijn mond niet heeft opengetrokken. Een in zichzelf gekeerd genie, die de omgang met andere mensen uit de weg ging en angstvallig ervoor schuwde dat er op zijn privacy ingebroken werd.
Dit album is het ultieme bewijs voor het voorgaande. Ray is paranoia en schizofreen, bezinger van de gecompliceerdheid van het leven, een alcoholist die de hete adem van de mannen in het grijs in zijn nek voelt. Hij is melancholisch over de grauwe Londense wijk Muswell Hill, hij mijmert over de revolutie, over schoolmeisjes die in een andere wereld leven. Hij is van de wereld.
Maar dan is er nog altijd dat kopje thee, in the morning, in the evening and at suppertime, whatever the situation. Het is Ray Davies, één van de meest fascinerende persoonlijkheden die de popmuziek voortgebracht heeft en dit is zijn beste werk.

beetje jaazy dit album

een van hun mindere albums moet ik zeggen. Duidelijke country-invloeden ook. 2,5*

Maar toch...het heeft ook heel mooie momente.. B.v. 20th Century Man, Alcohol, Paranoia Blues of Complicated Life.

Zijn beste werk ben ik het niet helemaal mee eens, mijn voorkeur gaat uit naar Village Green Preservation Society, maar dit is zeker een van hun beste platen. Ik heb hem nog maar een paar dagen binnen en hij grijpt me meteen. Als er al een engels alternatief voor een Band album bestaat, dan is dit 'm !

Voor diegenen die geïnteresseerd zijn in de persoon Ray Davies kan ik zijn "Unauthorised Autobiography" X-Ray aanbevelen. Ik ben gek op goeie biografieën, heb er dus al de nodige gelezen, en dat Ray Davies boek is ( net als de Kinks dus ) in a class of its own !

Doet het pianoriedeltje op kentucky moon niet heel erg denken aan Queens Bohemian Rhapsody (of eigenlijk andersom )? Best album trouwens. Ik kan de countryinvloeden erg waarderen. Country werd met de Byrds geen vies woord meer. De Kinks hebben ook hun eigen English sophisticated draai aan dit genre gegeven. Een album waar ook Blur erg door geïnspireerd zal zijn geweest. Favoriete nummer: Alcohol. ****1/2

Ik hoor op dit album eerlijk gezegd meer Jazz- dan Countryinvleoden, New Orleans Jazz...

Zing mee over een kopje thee.
Doe vrolijk over anorexia
Geniet van de alcohol

Topalbum... en daar hoef je niet eens schizo voor te zijn.
Het leven is niet zo gecompliceerd.

Ik vind het erg moeilijk om er precies de vinger op te leggen waarom dit album zo anders klinkt als voorgaande albums.

Er zitten wat meer folk en country invloeden in, maar veel verder kom ik niet. Het geluid is herkenbaar als The Kinks, maar toch lijken de melodieën en vooral het timbre op de een of andere manier anders dan voorheen.

Minder hitpotentie, minder luchtig, maar misschien als album meer één geheel.

Absoluut, het beste album van de Kinks. De hele sarcastische ondertoon en heerlijke aardse muziek maken dit tot een geslaagd conceptalbum. Het leven is bepaald niet gecompliceerd als je naar dit album aan het luisteren bent. Als je de muziek stopt, is de koek op. En dan besef je dat de muziek heel even het bestaan in de spiegel heeft laten kijken.

De bonustracks zijn meer dan een welkome aanvulling op het geheel. Ze behoren wat mij betreft tot de hoogtepunten.

Ik had me na de aanschaf van de verzamelaar Kollekted voorgenomen om mij wat meer in The Kinks te gaan verdiepen.
Een zekere David Bowie verhinderde dat enige tijd, maar de tijd is nu gekomen.
Ik ben niet zo van het chronologische verhaal, kende al een hoop singles van de groep, en afgaande op de reacties leek mij dit album wel een aardige instapper.
En wat voor een instapper. 20th Century Man ( wat een opener !) Alcohol (liveversie) en het olijke Muswell Hilbilly waren mij reeds bekend, en voor de rest heb ik het maar op mij af laten komen.

Achter elke Kinksplaat steekt natuurlijk wel een verhaal. Ray Davies zijn geest is rijk en de inspiratie bleek in 1971 nog volop aanwezig.
Opgegroeid in de wijk Muswell, een bepaald geen vrolijke wijk. Het typische grauwe regenachtige Engeland, met één plaatselijke pub voor de folks.
Davies heeft die ervaring een tikkie verAmerikaanst.
Dit album ademt een haast plattelandse Zuidelijk Amerikaanse sfeer uit.
Folky, c&w/ blues/jazzy/dixyland achtig, maar brits genoeg om The Kinks te zijn en te blijven.
De relaxheid, ongedwongenheid, is een zeer sterk punt hier.
Ondanks de kleurijke invulling van de songs, is het bewust puur gehouden en klinkt het allemaal erg lekker.

Tekstueel lijkt het me dat Ray Davies toen al niet echt lekker in zijn vel zat, maar daar zal ik me nog meer in gaan verdiepen.
2x langs horen komen nu, en het grijpt me echt. Werkelijk alle songs hebben een functie en zijn constant.
Ok, de meligheid in Have A Cuppa Tea en Holiday, ligt er misschien iets te bovenop, maar van Davies kan ik dat heel goed hebben.
Hij ontroert weer net zo makkelijk in prachtige werkjes als Holloway Jail , Oklahoma USA en Uncle Son.

Zeer content dus. Terecht de hoge waardering hier. Op naar de volgende Kinks ( en ik moet er nog zo veel.)

Leuk stuk!

Thanx Stijn !

Fijn enthousiast verhaal. En man, wat ben ik jaloers op je: The Kinks verder gaan ontdekken zal een feest voor je zijn, dat beloof ik je. Vergeet de minder gewaardeerde Schoolboys In Disgrace en Soap Opera niet. Ze zijn er zelf wél trots op. Beide hilarisch en muzikaal erg goed. Misfits en Low Budget gaan richting hardrock maar zou ik niet willen missen omdat ze toch dat typische Kinkskarakter hebben. Tongue in cheek and catchy as hell. Als Muswell Hillbillies je zo aanspreekt dan raad ik je tenslotte ook aan de laatste twee solo-albums, Other People's Lives en Workingman's Café, van Ray Davies te beluisteren. Die ademen dezelfde sfeer.

Ray Davies is met al zijn rake observaties een vent naar mijn hart. Topartiest.

Helemaal mee eens. Davies vind ik een geweldenaar. Ook een tamelijk oprechte songsmid.
Deze vorige week overigens aangeschaft, erg blij mee.

Bedankt voor je tips aangaande de latere albums en Ray's soloavonturen.
Jammer dat de tijd vaak ontbreekt om er wat sneller doorheen te gaan.
Arthur wordt mijn volgende luistersessie.

Oef! Dit is dan weer zo'n voltreffer van Ray Davies en de zijnen. Deze lp zou je het gemakkelijkst kunnen omschrijven als de Britse versie van The Band. De nummers zijn niet zo zeer hard maar hebben wel een ruw randje. Niks doordachte productie maar sober en puur. Ik ken vrienden die dit de beste Kinks lp vinden. Dat gaat me zelf iets te ver maar uit de jaren zeventig is deze Kinksplaat wel de beste. De melodieen zijn pakkend en de teksten werkelijk heerlijk (deze waren natuurlijk altijd al sterk). Het is genieten van de mild cynische toon waarmee Ray ons toezingt.
Hulde ook voor John Gosling die op piano hier veel voor z'n rekening neemt en dat smaakvol doet.

En zo is het maar net !!

Op 7 october verschijnt van dit prachtige album op Universal een De Luxe -editie, een 2-cd met op de tweede cd allerlei extra's.

Helaas vind ik de DeLuxe-editie niet veel meerwaarde hebben in vergelijking met de 2008 remaster. Drie redelijke niet eerder uitgebrachte songs en verder alternate takes, demo's en radioliveversies van een aantal Muswellsongs. Voor de echte diehards wellicht onmisbaar. Mijn lievelingsplaat van de heren vind ik eigenlijk zo consistent en samenhangend dat het album zonder exrta's goed op eigen benen kan staan. Ik heb hem nog in de buigbare dynaflex vinyluitvoering. En op die cd-remaster met bonus. Beide voldoen nog prima.

Verhoogd naar de maximale score. Een album waar ik maar geen genoeg van krijg.

Is zo zachtjes aan één van mijn favoriete albums geworden.

Ik vind dit eigenlijk een beetje de Exile On Mainstreet van The KInks. Treffende Amerikaanse sfeer. Perfect slide gitaarwerk en doorspekt met Blues/ Country en Jazz. Maar toch wel echt de Kinks !

Deze plaat heb ik begin jaren 80 voor 8 guldens bij V&D als heruitgave van het Amerikaanse Pickwick label gekocht, met zo'n knip in de hoes. Ik moest in het begin wennen aan het jazzy geluid van sommige nummers.
Toen was het echt een verrassing voor mijn oren. Alleen 20th Century Man kon ik al in de live versie van het dubbel-album One For The Road en Uncle Son had ik wel eens 's avonds laat in een TROS radioprogramma gehoord. De LP heb ik zo vaak gedraaid zodat het echt aan de groeven te zien is.
Jaren later heb ik de CD gekocht van het Velvel label, want ik was nieuwsgierig naar die 2 bonus tracks. Ook veel leeswerk in het boekje. De LP heeft/had die luxe niet. The Kinks Are The Village Green Preservation Society blijft voor mij voor altijd het beste KInks-album, daarna MH, gevolgd door Something Else by The Kinks, Arthur, Lola vs Powerman, Face to Face ... etc. etc.

Village Green, Something Else en Lola Vs Powerman moet ik nog aanschaffen.

Arthur vind ik ook sterk trouwens. Maar dit is tot nu toe wel mijn favoriet.

Dat doet mij stilletjes aan veel plezier! Niet alleen muzikaal heel verrassend maar ook tekstueel visionair én alledaags tegelijkertijd. Verzin het maar eens....die (buurt)verhalen en de betrokkenheid die eruit spreekt. En dan ook nog eens de precies passende muzikale stijlvormen waarin de songs zijn gegoten. Hartverwarmend en inspirerend. Village Green zal je ook zeker bevallen, vermoed ik.

Absoluut. Muzikaal lekker ongedwongen en losjes, maar met een kritsche cynische noot. Geheel op de eigen wijze die Ray Davies als songwriter zo uniek maakt.

Hele fijne plaat !