Anima Mundi - Insomnia (2018)

Het gaat op en neer met deze band uit Cuba. In 2010 werd ik aardig uit m’n sloffen geblazen door het weergaloze Anima Mundi - The Way (2010) Nog steeds een fantastisch album. In. Juni 2011 een van de betere concerten bijgewoond in Helmond waar toen ook het livealbum Anima Mundi - Live in Europe (2012) is opgenomen. Concert duurde tot ver na middernacht (toegift na toegift) Werkelijk een fantastische avond. Vervolgens kwam het zoetsappige Anima Mundi - The Lamplighter (2013) met een nieuwe zanger. Mijn sloffen bleven aan en vond het een teleurstellend vervolg van een mooie reeks albums. Enigszins herpakt met Anima Mundi - I Me Myself (2016) uit 2016 en nu dan Insomnia uit 2018. Ik vind het weer een ouderwets Anima Mundi album. De nodige pathos en heerlijke proggy songs die wel even tot je moeten doordringen. Kan er weer van genieten en luistert lekker weg. Wat mij betreft hebben ze de juiste afslag weer te pakken. Als je Trentemoller niets vind Alicia zet deze maar eens op. Volgens mij meer in jouw straatje.

Ik zet 'm op de luisterlijst, Broem! Thanks!

Ben benieuwd.

Luister nu naar The Wheel of Days... ik vind het wel wat hebben. Mooi!

Kom, laat ik nu eens een keer niet te snel enthousiast worden en toch klinkt deze muziek, echt waar...nu na ongeveer anderhalve draaibeurt al fijn. Ik ben op dit moment helaas nog wel wat minder te spreken over de zanger, heb ik wel vaker... maar dit lijkt me in dit geval vooralsnog niet al te onoverkomelijk.

Wat Broem zegt, het is een plaat dat wel even tot je door moet dringen.