Rival Sons - Feral Roots (2019)

Ik ben benieuwd...

Rival Sons - Feral Roots (Official Visualizer) - YouTube

Rival Sons: Back In The Woods (Official Audio) - YouTube

Nog eentje:
Rival Sons: Look Away (Official Audio) - YouTube

Klinkt erg lekker.

Ze zijn weg bij Earache en zitten nu op Atlantic. Ik ben benieuwd of ze hierdoor een groter publiek gaan bereiken. Ze lijken de laatste jaren toch wat ter plaatse te trappelen. Zo openden ze vorig jaar bv. Werchter. Maar dat deden ze in 2011 ook al eens.

Ze verdienen beter wat mij betreft. Zeker gezien het succes van een Greta Van Fleet. Die ik zelf ook wel goed vind, maar Rival Sons vind ik toch nog wat sterker en origineler.

Na de eerste paar luisterbeurten is de eerste conclusie dat het album minder uitschieters bevat dan de eerdere schijven van de heren. Een tweede conclusie die je kunt trekken is dat dit album wat meer 'ademt' dan de voorgaande worpen, de muziek heeft gewonnen aan diepte. Nummers als Feral Roots, Stood By Me en All Directions zijn hier goede voorbeelden van. Een derde constatering is dat de stem van Jay Buchanan niet zo vooraan de mix geplaatst is, dat maakt het beluisteren van deze schijf een minder vermoeiende exercitie dan de voorgaande platen. Een topper is het album niet, er staan wat nummers op de plaat die naar mijn mening onvoldoende zijn uitgewerkt, het vreemde is echter dat naarmate de plaat vordert het niveau ook omhoog gaat. Een voorzichtig oordeel; geen klassieker maar wel een album dat per luisterbeurt groeit.

Op dit ogenblik heb ik vooral de indruk dat er inderdaad minder uitschieters zijn, maar dat dit te maken heeft met het niveau dat doorheen het album gewoonweg hoger ligt dan op de vorige platen.

Het is zeker een album dat een pak sterker is dan zijn voorganger Hollow Bones. Dat was een beetje een teleurstelling, na de reeks van albums die ze ervoor hadden gemaakt.

Er zit in ieder geval meer variatie in de nummers, er gebeuren een aantal verrassende dingen en het gitaarwerk is nog schitterender dan voorheen. Ik heb de indruk dat Scott Holiday nu echt aan het pieken is.

De productie klinkt als een klok en de soulvolle backing vocalen die her en der opduiken zijn een meerwaarde.

Nog even afwachten of dit voor mij hun beste album blijkt te worden. Maar deze gaat in ieder geval ergens bovenaan in de rangschikking eindigen.

Na het matige Hollow Bones is Rival Sons weer teruggekeert op het niveau waar ze thuis horen. Heerlijke bluesrock! Strakke drums, de kenmerkende uithalen van Jay en de vunzige gitaren van Scott. Rockende tracks, rustige gevoelige nummers en zowaar een Gospel-Soul slotnummer. Stiekem één van de hoogtepunten van dit album. Vooralsnog een 4, maar heeft potentie voor een hogere notering na meer luisterbeurten.

Pas 1 luisterbeurt hoor, maar het tweede helft van het album heeft wel een behoorlijk stadionrock gehalte. Het meeklappen in de afsluiter Shooting Stars hebben ze maar gewoon gelijk meegenomen in de opname van het nummer.

Wat mij betreft een verschrikkelijk afgezaagd nummer:
"Hups met z'n allen jongens!" "My looovvveee is stronger than yourssss, stronger than yourssss, stronger than yourssss!!!" *KLAP* *KLAP* *KLAP* *KLAP* *KLAP*

En dan moeten de Ohhhoooo en Ahaaa's halverwege het nummer nog komen. Nee wat mij betreft een verschrikkelijk afgezaagd nummer.

Gezien de behoorlijke cijfers zal ik hem zeker nog vaker opzetten, maar de vorige albums vind ik op het eerste gehoor leuker.

EDIT:
LOL tot nu toe heeft dat nummer nog de meeste stemmer voor beste nummer ook nog. Daar snap ik werkelijk niks van haha.

Lekker episch nummer man , genieten Op koptelefoontje keihard aan, ik kan er wel van genieten juist. Heerlijke afsluiter.

Smaken verschillen!

Best een lekkere plaat, met voor het merendeel aanstekelijke nummers. De zanger heeft behoorlijk wat pit, en ook wel een vleugje soul in z'n stem. Het doet me af en toe vaagweg aan The Black Keys denken, al klinkt die band toch wat bezielder.

Een dikke drie kwartier is ook niets teveel, zou ik zeggen, ideaal om te beluisteren op de fiets, tijdens een looptochtje of op het werk. Af en toe neigt het wat naar stadionrock, maar de goedkope clichés worden mijns inziens veelal vermeden.

De titelsong en Back in the Woods zijn momenteel m'n favorieten.

3,5 sterren

Deze plaat is mijn eerste kennismaking met deze band, waarschijnlijk omdat de naam Rival Sons verwarde met Riverside, die veel progessiever zijn en die ik niet zo geweldig vind? Stom eigenlijk, want ik vind wat ik tot op heden heb gehoord erg lekker in het gehoor liggen.

Album klinkt lekker. Ligt ook enorm in mijn straatje van muziek die ik het liefste luister. Wel ben ik het met een aantal mensen eens dat dit album het vooral van de consistentie moet hebben en niet van een paar topnummers. Kijk erg uit naar hun optreden op Bospop over een goede anderhalve maand.

Die Black Keys hoorde ik er ook in

Vet album wederom! Ik hoor deze band toch echt tig keer liever dan een Greta van Fleet moet ik eerlijk bekennen. Dit heeft veel meer eigen smoel. Karakter zo u wilt. Het album bevat eigenlijk louter goede nummers. De lijn is constant en zakt nergens door de ondergrens. Dat gebeurde op vorige albums nog wel eens. En het artwork is wederom schitterend!

Helemaal mee eens, Greta van Fleet wordt/werd flink gehyped door de media. Vanuit muzikaal en kwalitatief oogpunt vormt het maar een matig voorbeeld van de bands die ze eren. Dan liever Rival Sons, een band die wat meer uit de schaduw stapt van hun inspiratiebronnen, stoer genoeg is om invloeden toe te voegen die vanuit commercieel oogpunt niet zo interessant zijn en simpelweg groeiende is. Nog geen klassieker maar dit album doet uitkijken naar het vervolg van hun loopbaan.

Die laatste zin uit je stukje houdt mij ook bezig. Als de band als doel heeft om voor zoveel mogelijk mensen te spelen dan hou ik m'n hart vast. Want de zalen waar ze spelen zijn niet heel groot qua capaciteit. Stiekem denk ik echter dat ze, net als uit hun muziek blijkt, eigenwijs genoeg zijn om dat te doen waar ze zelf achter staan en zin in hebben. En zich niet de kop op hol laten brengen door platenmaatschappijen of management. Al las ik hierboven ergens dat ze nu bij Atlantic zitten. Da's een grote dus ik ben benieuwd...

Als ze bij een major hebben getekend als Atlantic houd ik mijn hart vast. Muzikale integriteit kent bij dit soort maatschappijen zijn grenzen.

Helaas is dat waar

Dit album is toch al op Atlantic uitgekomen

Mannen! Wat willen jullie precies beweren??
We gaan toch niet ontkennen welk een geweldige muziek er allemaal vanaf een platenmaatschappij als Atlantic in 70 jaar is afgekomen?
Er kan ook worden geredeneerd dat het de Rival Sons juist extra kansen en mogelijkheden zal gaan bieden?

Tot slot jullie eigen top 10: niets mis mee, maar allemaal afkomstig van platenmaatschappijen waarvan blijkbaar opeens "de muzikale integriteit" moet worden betwijfeld??

NB: het is te hopen dat tracks als Feral Roots en Too bad de toon gaan zetten in de komende jaren, mij zullen ze er niet mee pesten!

Denk aan bands als Winger, Skid Row die in je jaren 90 aan de kant werden geschoven nadat beide bands een prima maar ook compromisloos album hadden uitgebracht die niet aansloegen. Een band als Mindfunk die begin jaren 90 bij Epic onder contract stond werd keihard de laan uitgestuurd nadat de verkoopcijfers van het (grunge achtige) debuut niet overeenkwamen met veel bands uit de Seattle scene. De opvolger van het debuut uitgebracht door het kleinere Music For Nations werd niet voor niets Dropped genoemd.

Ik heb niks tegen grote platenmaatschappijen en ik heb ook niks tegen het feit dat bands/artiesten platen uitbrengen die wat meer gericht zijn op het grote publiek. Waar ik wel moeite mee heb is dat er legio bands zijn die al dan niet een dwingend advies kregen hoe een album vorm moest krijgen. Producers die men in hun mik geschoven kregen, ingehuurde songwriters, bandleden die niet de juiste uitstraling hadden (Paul Geary van Extreme), een mix die wat radiovriendelijker was dan de oorspronkelijke versie etc.

Ik ben van mening dat grote jongens niet zomaar grote jongens worden. Kortom; blijft succes uit wordt er bands verzocht 'mee te denken' in het belang van. Dan kom je uiteindelijk wel uit bij de integriteit van een muzikant. Ik geloof dan ook niet zo in complete onafhankelijkheid of het behouden van je volledige creatieve en muzikale integriteit bij een groot label. Wellicht is dat alleen voor de hele grote jongens weggelegd. Wat niet wil zeggen dat er geen geweldige muziek is uitgebracht bij grote labels maar het had misschien nog wel beter, mooier, spannender en compromislozer kunnen zijn. Ik weet het, ik begeef mij op glad ijs en het blijft subjectief maar ik geloof niet in volledige onafhankelijkheid. Je bent immers altijd 'medewerker' en geen eigen baas. Hoewel artiesten bijvoorbeeld via crowdfunding tegenwoordig wel zelf het proces meer vorm kunnen geven, dat is dan toch wel een mooie ontwikkeling.

Ik weet niet waar platenmaatschappijen tegenwoordig hun geld vandaan halen, maar in de verkoop van nieuwe cd's en lp's kan het toch haast niet meer zitten.

In die zin, zijn er hele grote verschillen met de jaren '60, '70, '80 en '90.

"vette" platencontracten vroegen toen ook om goede resultaten en verreweg de meeste artiesten wisten daarin wel te slagen, omdat er nu eenmaal niets anders bestond dan het kopen van een LP of CD.

Maar je kunt geen miljoenen opeisen, voor een paar duizend albums verkopen en dan denken dat je de rest van je leven gebakken zit. Zo'n "baantje" bestaat nergens, dus ook niet in de muziekindustrie.
Dat is te gemakkelijk.

Die "vette" platencontracten van vroeger zijn eigenlijk wel voorbij.
Wel ontstaan er meer mogelijkheden voor de band, zowel wat betreft inkomen, als faciliteiten en toegang tot een groter publiek.
De Rival Sons hebben zich na zoveel jaren wel bewezen en zijn wel toe aan deze overstap.

Ik hoor op dit album niet dat ze kwaliteit hebben hoeven inleveren ten aanzien van de overstap naar Atlantic.
Eigenlijk zijn de Rival Sons een hele gedegen band, met een hoge kwaliteit aan songs van wie er van houdt. En dat kan best een hele grote groep aan liefhebbers zijn. Maar het verrassingselement neemt wel af.

Voor mij geeft dat niet maar ik kan mij wel voorstellen dat de band met een overstap naar Atlantic meer mogelijkheden voor zichzelf wil onderzoeken.

En live is het ook nog altijd geweldig kan ik bevestigen. Een van de beste optredens van Bospop van afgelopen weekend! En de nieuwe nummers van dit album deden het live ook gewoon erg goed

Slechter dan de vorige albums. Heb ze in 2015 live gezien in poppodium De Metropool in mijn woonplaats.

Vandaag deze plaat weer eens op de draaitafel gelegd. Lang niet gehoord maar man wat een prachtig album! Met name het titelnummer bezorgd me dikke lagen kippenvel. Maar daar doe ik de rest ernstig mee te kort. Had de band al een tijdje niet meer op de radar maar daar gaat vanaf nu (weer) verandering in komen.

Alle voorgaande albums van de band kunnen mij niet volledig bekoren, alhoewel de platen zeker niet slecht zijn. De stem van Buchanan is prima maar staat naar mijn mening vrij dominant in de mix. Daarnaast klinken de meeste producties wat vol. Daarmee werd het elke keer weer een vermoeiende luisterervaring. Op elke plaat vind ik dat element vrij overheersend. Op Feral Roots klinken de heren gevarieerder, gedurfder en heeft men het geluid op een 'warme' manier gevangen. Met name het titelnummer is van een schoonheid. In mijn ogen vormt deze worp de beste van de mannen. Benieuwd wat de volgende stap zal zijn. Mijn score toch maar met een halfje verhoogd.