Symphony X - The Divine Wings of Tragedy (1996)

Erg lekker prog metal album... ik denk dat Russel Allen één van de betere zangers is op dit gebied. Live is het vaak zelfs nog beter dan op CD. (luister maar es naar het live album van Star One)

Dit alblum dendert door als een trein...is niet te bombastisch en op de goede momenten zelfs ingetogen. Heel goed geproduceerd overigens. Een aanrader voor wie van prog/metal houdt. En live zoals hierboven beschreven, kwalitatief net zo goed als op het album.

De korte nummers zijn net niet helemaal in mijn straatje, al vind ik ze in hun soort zonder meer goed. The accolade is echter prachtig en het titelnummer is het beste epic van de laatste 25 jaar: geen enkel ander epic weet zo de balans te vinden in samenhang, afwisseling, melodie, spanning, etc..
Maar omdat het album toch niet alleen het titelnummer is, over-all 4*

Zeer goed album. Erg hard trouwens.

Ja een echte klassieker! Betere Prog is niet snel gevonden!

Waarom mag ik nu maar twee nummers kiezen?!?!? Ik vind Candlelight Fantasia (op de titel na) toch wel zo'n gaaf nummer. Dat The Accolade en The Divine Wings of Tragedy zelf ook klassiekers zijn hoef ik hier niet meer toe te voegen zie ik.
Staan overigens toch ook wel nummers op waar ik niet zoveel mee kan hoor, maar ja, geen hoogtepunten zonder wat mindere broeders.

Een echte classic voor de Symphony X fans. 'Of Sins and Shadows' wordt nog regelmatig als toegift gedaan bij hun concerten. Ik vind echter de latere albums beter, soms krommen mijn tenen door de hoge cheese-factor. 3,5*, vooral door de fantastische titeltrack.

Klassieker inderdaad, wat mij betreft nog steeds het beste Album van Symphony X ooit.

Titeltrack is Denderend, Fantastisch en Extreem goed geproduceerd, klinkt heerlijk in balans met elkaar.
Russel Allens beste prestaties tot nu toe, met name op het eerder genoemde Divine Wings en ook op the Accolade.
Beste prestatie van Russel te vinden aan het eind van de Divine Wings, ''looking out on blue sky.... en verder''. Ook vorige 2 keer dat ik ze live zag werd dit gezongen, absoluut perfect. Ode aan Russel, absoluut topprestaties van de andere bandleden overigens.

De korte tracks waar het album mee begint zijn een ander geval,
ook absoluut Classics, met name Of sins and shadows (mede door het gitaar-keyboard duel). Toch vind ik deze nummers qua epische sfeer ver achter liggen op de Divine Wings. Deze ''sferen'' zijn juist misschien wel het beste aan Symphony X.

Prachtige drumpartijen in Eyes of Medusa, het is goed hoe de drums in het eerdere werk van de band meer op de achtergrond blijven. Dit element is op het nieuwste album helaas wat minder te vinden, waardoor het geheel naar mijn smaak iets te veel naar de Power-Metal kant leunt.

Romeo presteert ook krachtig op dit album, dat deze man van wanten weet word je door bijna elke track van het Album bewezen.
Toch klinkt het heerlijk in balans met de epische sfeer, dit effect ook veroorzaakt door de topproductie

Ook de Cover van het album sterk gekozen, Neoklassiek en stijlvol, Passend voor Symphony X.

Van deze band kende ik reeds The Odyssey, maar toen ik zag dat ook dit album aanwezig was in een der Groningse bibliotheken, kon ik het niet laten om deze ook even te lenen. Zeker als een kenner als bovenstaande zo over een van de nummers te spreken is.

Bij mij heeft het titelnummer nooit een dergelijke status weten te bereiken, maar dat komt waarschijnlijk ook omdat ik het epische The Odyssey dus al eerder kende. De originele Accolade heeft trouwens wél de remake weten te overtreffen. Al bij al zeker geen slecht album.

Hm daar word ik wel een beetje verlegen van. De bespreking was alweer enkele jaren oud en de superlatieven doen me nu wat overdreven aan.

Maar... een zwak voor dit album en in het bijzonder die twee lange nummers heb ik toch nog wel, dus die vier sterren laat ik nog even staan.

Supermuzikanten maar zoals bij veel bands in deze hoek mis ik de oprechte emotie. Ook als ik de zanger hoor ervaar ik altijd techniek boven emotie. Maar mondjesmaat weet het mij te raken het beste geïllustreerd in 'The Accolade'.

Een van de betere progmetal albums. Persoonlijk hoor ik dit liever dan Dream Theater, zal ook wel door de zanger komen. Vind met name de zangmelodieën namelijk altijd iets pakkends hebben. Wonderschoon zijn Candlelight Fantasia en The Accolade.

Ik weet niet wat ik over dit album kan zeggen. Sommige nummers doen we weinig, sommige doen me heel veel.

Vind het een aardig album. Hakt er lekker in met de eerste paar nummers. Helaas slaat de eentonigheid wat toe zo rond Pharaoh en The Eyes of Medusa. Het grandieuze titelnummer vind ik dan weer helemaal niks. Lange nummers vind ik niet erg, maar dit zijn gewoon allemaal korte nummers aan mekaar gerijgd met een verhaaltje. Gelukkig brengt afsluiter Candlelight Fantasia het album tot een zeer groots eind.

Ik luister het album zo drie jaar na aankoop (of eigenlijk krijg) nooit meer, en dat ga ik ook niet snel meer doen. Deze band heeft op deze plaat een sound die ik graag de hoofdpijn-sound noem. Rauw, droog, ietwat eentonig en over the top episch. Toch wel een aardige plaat binnen het genre, maar er is veel beter.

Ik vind juist dat Pharaoh er qua stijl een beetje uitspringt, met name door de 'Egyptische' elementen.



Hier ben ik het ook totaal niet mee eens. Het zijn inderdaad veel korte stukjes, maar welk nummer langer dan tien minuten is niet zo opgebouwd? Er zijn trouwens ook zeker wel terugkerende thema's en elementen. Bovendien zit er duidelijk een logische opbouw in, en die opbouw is wat mij betreft juist het sterke punt van dit nummer. Het koortje aan het begin is de inleiding, de spanningsopbouw begint daarna met het onheilspellende bombastische gedeelte, de sfeer van chaos en onheil wordt definitief gezet door de solo's die daarop volgen; het was een geniale zet om solo's met een open eind in het begin te doen.

Vergelijk het met een film. Het koorgedeelte is de intro waarbij je niet veel ziet verder dan de naam van de regisseur en de acteurs enzo. Het bombastische gedeelte is de eerste scene waarin je ziet dat er een diplomatiek conflict is tussen twee landen, de solo's vormen de tweede scene waarin je ziet hoe de landen hun legers mobiliseren en er elk moment oorlog kan uitbreken. De derde scene, het rustige stuk ná de solo's, is de held van het verhaal die in de tuin met zijn dochter aan het spelen is, onbewust van het onheil dat over hun hoofd hangt. Blablabla de laatste scene, met een reprise van het rustige stuk, is als de held van het verhaal terugblikt op het avontuur en vaststeld dat zijn huis vernield is door een vliegtuigbom en dat zijn dochtertje is overleden door honger.

Ik kan nog wel uren doorgaan met het projecteren van de opbouw van het titelnummer op een fictief filmscenario, maar ik vind het wel weer mooi geweest. Om een lang verhaal kort te maken, de opbouw is fantastisch.

Helemaal mee eens.Niks fragmentarisch aan. Een groots en meeslepend hoogtepunt van een uitstekende neoklassieke, licht progressieve metalplaat.
Russell Allen steelt wel de show met zijn geweldige vocalen. Wat een beest.

Een sterk Prog album met veel sterke neo-classical invloeden.

Allereerst is er de fantastische albumtitel. Het slaat nergens op maar uiteraard heerlijk theatraal. Zwakke nummers staan er niet op dit album, maar het is allemaal een beetje van hetzelfde. Toch heeft ieder nummer wel een pakkende riff of een mooie zanglijn die de aandacht blijft trekken. Het spel op zichzelf vind ik werkelijk fantastisch, de gitarist en keyboarder soleren beiden zeer virtuoos. Dat heb ik wel vaker gehoord, maar de solo's passen op hun neo-classical manier toch goed in het gehele landschap. De zang is degelijk en af en toe speling met ritmiek spreekt me wel aan.

De titelsong zou de klapper op dit album moeten zijn. Ik heb betere, maar zeker ook mindere epics gehoord. De twintig minuten passeren is uitzonderlijk naar mijn weten en de momenten dat de aandacht verloren raakt is dan ook op de klompen aan te voelen. Ik ben wel weg van de eerste vijf minuten; het begint a la Bohemian Rhapsody, dan de marsmaat om in fantastisch soleerwerk over te gaan. Halverwege was ik vergeten dat er muziek aanstond, maar genoeg momenten kent het nummer voor een ruime voldoende. Voor een echt machtige epic van een dito duur zet ik toch liever 'Gargoyles, Angels of Darkness' op van Rhapsody.
Verder zijn 'Candlelight Fantasia', 'The Witching Hour' en favoriet 'Out of the Ashes' sterke nummers.

4*

Toen het nog 1997 was, eigenlijk niet eens zo verrekte lang geleden, viel ik onder werktijd van mijn stoel toen Gerrie Jungen uit de losse pols The Accolade draaide in zijn radioprogramma UmmaGumma. Gewoon bijna 10 minuten lang, alsof het November Rain of Stairway To Heaven betrof. Achteloos bijna. Was weliswaar een nachtdienst, maar toch. Kom er maar eens om anno 2011.

Sindsdien ben ik vooraltijd verknocht aan Symphony X en is The Accolade mijn ultieme favoriet van die band.

The Accolade is dan ook één van de vele hoogtepunten op dit klein meesterwerkje.
De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat andere Symphony X platen me minder kunnen bekoren.

Dan ben ik wel benieuwd wat jij in deze soort 'veel beter' vindt.

We komen hier uiteraard bij het subjectieve uit en wat betreft progressieve en symfonische metal platen zou ik dan willen uitwijken naar bijvoorbeeld:
Fates Warning - A Pleasant Shade of Grey
Dream Theater - Scenes from a Memory
Sonata Arctica - The Days of Grays

Of als je dichterbij wilt zitten (meer neoklassiek):
Yngwie Malmsteen - Fire & Ice
Children of Bodom - Follow the Reaper

Blijft natuurlijk ook smaakverschil. Ik zie bij Symphony X vaak de virtuoze vaardigheden wel, ook compositorisch, maar mis vaak de ziel in de muziek waardoor het allemaal, ook na herhaaldelijk luisteren, langs me heen gaat. Heb overigens nog niet alles van ze gehoord.

Uiteraard is het smaak, maar ten opzichte van genoemde acts vind ik Symphony X te zeer een heel eigen gezicht hebben. Fates Warning werkt meer op het gemoed. Dream Theater is weliswaar een bron, maar heeft een ander gezicht en geluid en Sonata Arctica vind ik te saai.

Malmsteen komt het dichtste bij, maar dat dekt de lading ook niet. Bij hem ligt de nadruk op de sologitaar en zijn songs, op de momenten dat je daar van kan spreken, zijn wat rechtlijniger.
Children Of Bodom is gewoon rommel en vind ik ook geen relevante vergelijking.

Toegegeven, ik heb een zwak voor deze band. En hoewel ze album na album eigenlijk precies hetzelfde doen, blijf ik verdwalen in dat typische riffwerk van Michael Romeo, smullen van de duels tussen leadgitaar en toetsen en above all diep buigen voor de ronduit machtige vocalen van Russell Allen.
En die ziel hoor ik juist wel. De mystieke middeleeuws of anderszins oudheidkundig concepten geven de muziekbeleving een extra dimensie.

Net even bekomen van de nieuwe, zet ik The Accolade nog maar weer eens op. Laat je meeslepen door die geweldige meeslepende zanglijnen die over het gejaagde riffwerk gedrapeerd zijn.

Children of Bodom is inderdaad misschien niet relevant genoeg, maar zoveel neoklassieke groepen die ik waardeer ken ik dan ook niet. Ik ben niet zo van die stroming en misschien is juist dat wel de rede dat ik hier geen pracht en praal in ontdek.

En genoemde CD van Sonata Arctica is een flink stuk anders dan de "saaie" eerste twee platen. Denk progressieve metal.

Weet ik ondertussen. Al eerder op geattendeerd maar dat orkest is niets voor mij denk ik.

Vanaf Paradise Lost deden ze toch wel een aardige koerswijziging, niet? Nog wel Symphony X, maar een stuk zwaardere sound en er werd afstand gedaan van de neo-klassieke elementen.

Iets ruwer inderdaad. Toetsen wat meer naar de achtergrond, gitaren naar voren. Vind ik meer een accentverschuiving. De nieuwe is ondanks het heavy geluid weer net zo melodieus als Twilight In Olympus

Voor het eerst hoor ik hier de band grommen, de lieve neo klassieke sound achter zich latend. De muziek is harder dan voorheen en dat is een goed teken. Nu valt me pas op de band toch al zo lang geleden deze sound wist neer te zetten. Ik heb ze veel later pas ontdekt. De hoes ketst me af, maar de muziek doet het prima.

Knap album! De produktie is verbluffend goed vind ik. Alle instrumenten klinken als een klok. Het titelnummer en The accolade zijn de absolute knallers maar daarmee doe je de rest eigenlijk te kort. Tsjonge, wat was ik blij toen ik dit voor het eerst hoorde! Een maat van me is helemaal Dream Theater gek en toen kwam hij met dit aanzetten. Dit is wel even wat anders dan Dream Theater zeg!! LaBrie mag de veters nog niet eens strikken van Allen.

Tja, wie mag zijn veters eigenlijk wel strikken?

Nou ja, er zijn een aantal zangers die ik dat wel toevertrouw eventueel. Danny Vaughn, Michael Kiske en DC Cooper schieten me zo te binnen.