Symphony X - The Divine Wings of Tragedy (1996)

Het overgangsalbum waarop de band voor het eerst echt geslaagde nummers begon te schrijven die ik meerdere malen achter elkaar kan horen. Nog steeds is er een grote nadruk op technisch gepats, waar er toch echt nog meer op songvlak gehaald zou kunnen worden, maar met Of Sins And Shadows en Sea Of Lies hebben we in ieder geval al een aantal compact tracks die lekker meezingbaar zijn. Het zijn echter het weergaloze The Accolade (wonderschoon) en het epische The Divine Wings Of Tragedy (voor de band besloot dat Paradise Lost als albumthema ook werkt) die de absolute pareltjes op dit erg leuke album zijn. Allen zingt perfect, de solo's zijn niet te overdreven en eigenlijk zijn alle nummers op zijn minst behoorlijk te noemen. Het mag echter van mij allemaal nog niet wat specialer. The Divine Wings Of Tragedy is echter wel het eerste SX album dat ik met liefde meerdere malen achter elkaar kan draaien.

Voorlopige tussenstand:
1. The Divine Wings Of Tragedy
2. The Damnation Game
3. Symphony X

Hmm, misschien gaat dit dan niet voor het gevoel een lange marathon worden. Ik heb er met Symphony X nog steeds wel een zwaar hoofd in, want dit soort metal draai ik nooit uit eigen beweging. De band heb ik ooit wel eens zien spelen. Het was niet slecht, maar het raakte me ook niet. Diezelfde mening ben ik The Divine Wings Of Tragedy toegedaan. Ik hoor duidelijke progressie, maar de vonk springt niet over. De ego's worden langzaam maar zeker opzij gezet, maar de heren zijn er nog zeker niet. Toch durf ik er eerlijk voor uit te komen dat er op dit album een aantal interessante songs te vinden zijn en kan ik me goed voorstellen dat veel liefhebbers hier compleet op uit hun dak kunnen gaan. Ik vind toch de constante druk om virtuoos uit de hoek te komen, vrij vermoeiend en als dit soort albums de tijdsduur van een uur beginnen te overschrijden, wordt het ook echt een lange zit. Ondanks het goede spel en het uitstekende zangwerk van Russell Allen.


Tussenstand:
1. The Divine Wings of Tragedy
2. The Damnation Game
3. Symphony X

Na The new mythology suite mijn tweede Symphony X-album, en waar de eerstgenoemde plaat me niet kon overtuigen kan ik me aan dít album veel meer overgeven, met goed geconstrueerde melodieën en refreinen, knap zangwerk (uiteraard) en een duidelijke focus in de composities, en met alleen The witching hour als mindere track. Ook voor mij zijn de twee langste nummers de hoogtepunten, en qua onderwerpen wordt er geïnvesteerd in ambitieuze historische en romantische teksten over ridders van de Ronde Tafel, Tempeliers, farao's met "de vloek van de mummie", Medusa, hekserij, Dante – de hele "mythologische geschiedenis" wordt overhoop gehaald, maar op Sea of lies lijkt Russell Allen ook iets persoonlijk(er)s aan te snijden. Voornaamste minpunt is voor mij toch Michael Romeo, want hoewel hij volgens mij de dynamo van de band is word ik wel eens moe van zijn doorzagende slaggitaar en vooral zijn hectische gitaarsolo's; hij kan natuurlijk geweldig spelen, maar zijn solo's lijken soms niet in dienst te staan van het nummer of de melodie of de begeleiding, en dan vliegen de noten alle kanten op zodat ik af en toe denk dat je de solo ook achterstevoren zou kunnen afdraaien zonder dat ik dat door zou hebben. De fans zullen me hier wellicht om verketteren, maar met zulke solo's als in bijvoorbeeld het openingsnummer na drie minuten doe je mij echt geen plezier.